Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 22 maja 1991 r., II SA 360/91

Teza

1. Obowiązek służby wojskowej jest obowiązkiem obywatelskim i obciąża każdego zdolnego do tej służby na zasadach równości. Dolegliwość z tym związana nie narusza akceptowanych społecznie swobód obywatelskich, które nie mogą zakładać uchylania się od powszechnych obowiązków.
2. Skoro rejonowa komisja poborowa w trybie art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony /t.j. Dz.U. 1988 nr 30 poz. 207 ze zm./ orzekła o uznaniu poborowego za jedynego żywiciela rodziny, to wojskowy komendant uzupełnień ma obowiązek orzec decyzją o odroczeniu lub o odmowie odroczenia służby wojskowej temu poborowemu, stosownie do art. 37 ust. 3 tej ustawy oraz par. 29 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1989 r. w sprawie udzielania odroczeń zasadniczej służby wojskowej oraz uznawania poborowych i żołnierzy za jedynych żywicieli rodzin /Dz.U. nr 68 poz. 413/.
3. Kartę powołania do służby wojskowej komendant uzupełnień może wręczyć poborowemu, uznanemu przez komisję poborową za jedynego żywiciela rodziny, dopiero po wydaniu decyzji o odmowie odroczenia służby także wówczas, gdy wniosek poborowego o odroczenie służby wojskowej został złożony do komisji poborowej.