Uzasadnienie
Zgodnie z art. 271 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności:
- 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona, albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy,
- 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, albo nie była należycie reprezentowana, lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania.
Na podstawie art. 272 § 1 tej ustawy można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą na podstawie, którego zostało wydane orzeczenie.
Zgodnie z art. 273 § 1 ustawy można żądać wznowienia postępowania na tej podstawie że:
- 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym następnie uchylonym,
- 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa.
Na podstawie § 2 tegoż artykułu można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Zgodnie z § 3 można zaś żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy.
W świetle art. 279 ustawy skarga o wznowienie powinna zawierać m.in. podstawę wznowienia i jej uzasadnienie.
Stosownie do art. 280 § 1 ustawy sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci.
A. S. w skardze o wznowienie z dnia 22 września 2003 r. podał, że w dniu 25 sierpnia 2003 r. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o wyłączenie od orzekania sędziego J. B., któremu zarzucił stronniczość oraz popełnienie przestępstw. Zdaniem skarżącego, fakt ten wykluczał udział tego sędziego w składzie orzekającym w sprawie o sygn. akt II SAB 147 - 148/03.
Zdaniem Sądu, uzasadnienie rozpatrywanej skargi o wznowienie nie wskazuje, że została ona oparta na ustawowych przesłankach wznowienia postępowania.
Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 października 1999 r., II UKN 174/99 (OSNAPU 2001 nr 4 poz. 133) wyjaśnił, że sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający obowiązującym w tym względzie przepisom nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu. Podobne stanowisko wyrażono w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 1968 r., I CZ 122/67 (OSNCP 1968 nr 8-9 poz. 154).
Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, na podstawie art. 280 § 1 w związku z art. 271, 272 § 1, 273 § 1, 2, 3 i 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), jak w sentencji.