Uzasadnienie
2 II SA 3711/03
Wojewoda działając jako organ nadzoru nad działalnością samorządów terytorialnych w oparciu o art. 21 f ust. 1 art. 98 a ust. 2 ustawy 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 159, ze zm.) oraz art. 190 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U. nr 95 poz. 60 – ze zmianami) wydał zarządzenie zastępcze, w którym stwierdził wygaśnięcie mandatu A. I. radnej Rady Gminy w D. W ocenie Sądu skarżąca nie posiada legitymacji do wniesienia skargi na zarządzenie zastępcze wojewody, ponieważ jest to akt wydany w trybie nadzoru nad działalnością samorządu gminnego zgodnie z art. 98 a ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym do zarządzenia zastępczego wydanego w trybie art. 98 a ust. 2 tej ustawy stosuje się odpowiednio przypis art. 98 ustawy o samorządzie gminnym. Oznacza to, że w wypadku wykorzystania uprawnień nadzorczych przed wojewodę skargę do sądu administracyjnego może wnieść jedynie gmina lub związek międzygminny, których interes prawny uprawnienia albo kompetencja zostały naruszone takim aktem (art. 98 ust.
3) w odpowiedzi na skargę, że takie rozwiązanie ustawowe wyłącza dopuszczalność wniesienia skargi na zarządzenie zastępcze przez jakikolwiek inny podmiot poza gminą lub związkiem międzygminnym nawet wówczas, gdy akt nadzoru narusza interes prawny lub uprawnienia tego podmiotu podobnie wyroki NSA w sprawach SA/Wr 22/92; SA/Wr 529/92; II SA/Wr 870/01.
Również powołany przez skarżącą art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminy, który przewiduje możliwość kwestionowania legalności uchwał i zarządzeń podjętych tylko przez organy gminy, a także podmioty, które czasowo zastępują organy gminy (np. komisarz rządowy) wyraźnie wskazują na niemożliwość wnoszenia skargi przez inne podmioty niż wymienione w tym przepisie.
Dodatkowo można dodać za Wojewodą, że nawet gdyby przyjąć, że skarga A. I. jest dopuszczalna, to zgodnie z art. 101 cyt. ustawy, powinna ona wezwać Wojewodę do usunięcia naruszenia prawa czego skarżąca nie uczyniła, więc nie wypełniła warunku z art. 101 ust. 1 ustawy, co również powodowałoby odrzucenie skargi.
Dlatego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w zw. art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 127, ze zm.) skargę odrzucił.