Uzasadnienie
Prezydent [...], zwany dalej "skarżącym", wystąpił do [...] Urzędu Wojewódzkiego w P. z wnioskiem o udostępnienie danych ze zbioru danych osobowych – danych właścicieli pojazdów wymienionych we wniosku. Jako podstawę prawną swego wniosku skarżący wskazał art. 80c ust. 1 pkt 10 oraz art. 80d ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98 poz. 602 ze) oraz podał, że wnioskowane dane są niezbędne do wyegzekwowania należności z tytułu postoju pojazdów na drogach publicznych. Stosownie do art. 80c ust. 1 pkt 10 cy-towanej ustawy dane lub informacje zgromadzone w ewidencji udo-stępnia się, o ile są one niezbędne do realizacji ich ustawowych za-dań, m.in. starostom. W świetle zaś art. 80d ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy udostępnienie danych lub informacji zgromadzonych w ewi-dencji, dla podmiotów, o których mowa w art. 80c ust. 1-3, następuje nieodpłatnie.
Pismem z dnia 12 maja 2003 r. [...] Urząd Wojewódzki wezwał Prezydenta [...] do uiszczenia opłaty w kwocie 65.876,80 zł pod rygorem zwrotu wniosku i zaniechania czynności uzależnionej od opłaty (art. 261 §2 k.p.a.), uznając iż skarżący nie jest uprawniony do nieodpłatnego uzyskania wnioskowanych informacji.
Wobec niewpłynięcia opłaty postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003 r. zaniechano czynności dotyczących udostępnienia wnioskowanych danych.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie do Mi-nistra Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowie- niem z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W świetle uzasadnienia tego roz-strzygnięcia Prezydent [...], choć wykonuje zadania starosty, to starostą nie jest. A zatem za udostępnienie danych z ewidencji po-jazdów winien wnieść stosowną opłatę, a skoro tego w zakreślonym terminie nie uczynił, to czynność o którą wnosił zasadnie została za-niechana.
W skardze na powyższe postanowienie, wniesionej do Naczel-nego Sądu Administracyjnego, skarżący zarzuca naruszenie art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiato-wym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592) oraz art. 80c ust. 1 pkt 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Ponadto stwierdził, iż omawiany przepis art. 80c ust. 1 pkt 10 ustawy Prawo o ruchu dro-gowym winien być interpretowany ściśle.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie:
- • ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów admini-stracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwana u.s.a.,
- • ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwana p.s.a.,
- • ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p.
Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie.
W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma więc miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie p.s.a.
Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wy-miar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji pu-blicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji pu-blicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem mate-rialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusz-nościowych.
Kontrolując zaskarżone postanowienie pod kątem powyższych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone po-stanowienie narusza prawo w stopniu uzasadniającym uchylenie te-go orzeczenia.
Organy obu instancji dokonały błędnej interpretacji art. 80c ust. 1 pkt 10 i art. 80d ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przy wydawaniu postanowień kierowali się tylko literal-nym brzmieniem w/w przepisów, nie biorąc pod uwagę racji natury systemowych oraz funkcjonalnych. Powołane wyżej przepisy, jako znajdujące się w ustawie Prawo o ruchu drogowym, są częścią prawa administracyjnego. Przepisy te pozostają więc w relacjach z innymi przepisami administracyjnego prawa materialnego i wykładnia prawa nie może tego ignorować. Powołane przepisy muszą brać pod uwagę i być zharmonizowane m.in. z przepisami art. 91 i 92 powołanej w skardze ustawy o samorządzie powiatowym. Przepisy tej ustawy przewidują jakim miastom przysługują prawa powiatu, kto sprawuje funkcje organów powiatu w miastach na prawach powiatu i jakie są zadania miasta na prawach powiatu. Miasto W. jest w świetle powyższych przepisów miastem na prawach powiatu, tzn. gminą wy-konującą zadania powiatu na zasadach określonych w ustawie.
Zada-nia te wykonuje przez swoje organy, którym jest Prezydent Miasta [...]. Skoro z przepisu art. 92 ust. 2 ustawy o samorządzie po-wiatowym wynika zrównanie zadań miasta na prawach powiatu z zadaniami powiatu, tzn. że takie miasto realizuje zarówno zadania określone ustawą o samorządzie gminnym jak i ustawą o zarządzie powiatowym, poprzez swojego prezydenta wykonującego również funkcje starosty, należy przyjąć, iż w niniejszej sprawie udostępnie-nie informacji zgromadzonych w ewidencji Prezydentowi [...] winno nastąpić nieodpłatnie, albowiem informacje te są niezbędne do realizacji jego ustawowych zadań. Przyjęcie odmiennej wykładni, tak jak to uczyniły organy obu instancji, doprowadziłoby do niezgod-nych z prawem, niesprawiedliwych i nieracjonalnych rezultatów, al-bowiem starosta powiatu ziemskiego korzystałby przy realizowaniu jego zadań z przywileju nieodpłatnego udostępnienia mu danych z ewidencji w przeciwieństwie do prezydenta wykonującego funkcje starosty.
Z tych wszystkich względów zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003 r. należało uchylić.