Uzasadnienie
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] sierpnia 2002r. nr [...], na podstawie art. 13 ust.2a i 2b lp.5 pkt 1 lit.d, art.18 a ust.5 i art.20 p.8 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000r., Nr 71, poz. 838 ze zm.) w związku z art.64 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. nr 98 z 1997r. poz. 602 z późn. zmianami/ oraz § 1-5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. nr 44 z 1999r. poz.432) i na podstawie art.104 § 1 KPA obciążył "K." spółkę z o.o. z siedzibą w M. karą pieniężną w wysokości 5.040,00 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia w dniu [...] lipca 2002r. po drodze krajowej nr 2. W uzasadnieniu tej decyzji podano wyniki stwierdzonych podczas kontroli przekroczeń dopuszczalnych parametrów pojazdu, stanowiących podstawę naliczenia opłaty. Z protokołu tej kontroli wynika, że przekroczony został nacisk na drugą oś pojazdu należącego do strony o 29 kN.
"K." spółka z o.o. wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy i podniosła, że masa całkowita pojazdu była zgodna z przepisami, a wioząc towar sypki – kukurydzę paszową - przewoźnik nie ma wpływu na przemieszczanie się i przesypywanie towaru w czasie jazdy. Spółka wnosiła o uchylenie decyzji i wstrzymanie jej wykonania.
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia z dnia [...] października 2002 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] sierpnia 2002r. powołując się na art. 13 ust.2a i 2b, lp.5 p.1 lit. d, art.18 a ust.5 i art.20 p.8 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000r., Nr 71, poz. 838 ze zm.) w związku z art.61 ust.1 ustawy z 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym oraz § 1-5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. nr 44 poz.432) oraz na art. 127 § 3 KPA. W uzasadnieniu podniósł, że prawidłowy załadunek i przestrzeganie parametrów masy całkowitej pojazdu jest obowiązkiem przewoźnika, jeżeli zaś niemożliwe jest załadowanie pojazdu w sposób, który nie powoduje przekroczenia dopuszczalnych parametrów, to należy wystąpić o stosowne zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym, zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym.
Ustawa o drogach publicznych reguluje precyzyjnie opłaty za zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym oraz kary pieniężne za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Wobec nieposiadania zezwolenia na przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie i przekroczenie tych nacisków przez pojazd należący do skarżącego, wymierzenie kary jest obligatoryjne a jej wysokość wynika z ustawy.
"K." spółka z o.o. zaskarżyła decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie decyzji. Podniosła argumenty jak w odwołaniu podkreślając, że wymierzając karę, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie uwzględnił specyfiki przewozu towaru sypkiego, którego przesypywaniu nie można zapobiec. Skarżąca podnosiła też, że na przemieszczanie się towaru w czasie jazdy ma wpływ zły stan dróg a nacisk na osie może ulegać zmianom, co uniemożliwia określenie z góry parametrów pojazdu i wystąpienie o stosowne zezwolenie.
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podniósł, że kara była wymierzona zgodnie z przepisami prawa.
Z mocy art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 153 p.1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /dalej zwane p.p.s.a., Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/. Zgodnie z art. 13 ust. 2 tej ustawy sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Wobec tego, że sprawa dotyczy skargi na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, którego siedziba znajduje się w Warszawie sprawa rozpatrywana jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a postępowanie toczy się na podstawie p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarżąca nie kwestionuje faktu, iż w dniu kontroli przekroczony został nacisk na drugą oś należącego do niej pojazdu o 29 kN. Ustawa z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych nakłada kary pieniężne, za jazdę bez zezwolenia pojazdem, w którym przekroczone zostały dopuszczalne naciski na osie. Odpowiedzialność, o której mowa w art.13 ust.2a tej ustawy ma charakter obiektywny i nie jest warunkowana winą podmiotu wykonującego przejazd. Na organie nakładającym karę pieniężną nie ciąży obowiązek wykazania, że do przekroczenia dopuszczalnych norm doszło na skutek okoliczności zależnych czy zawinionych przez przewoźnika. Kara ta, w ściśle określonej ustawą wysokości, zależnej od wielkości przekroczenia nacisku, jako kara administracyjna, jest niezależna od winy czy też zaniedbania właściciela pojazdu i jest nakładana w związku z wystąpieniem opisanego w ustawie skutku tj. przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu.
W sprawie niniejszej przekroczenie dopuszczalnych parametrów nastąpiło i wobec tego niezależnie od jego przyczyn, kara musiała zostać wymierzona, a wymierzając ją organ nie dopuścił się naruszenia prawa.
W tym stanie rzeczy skargę należy uznać za nieuzasadnioną, dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.