Uzasadnienie
Dyrektor Młodzieżowego Domu Kultury w W. decyzją z dnia [...] października 2000 r. nr [...], nadał J. K. stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego i na skutek odwołania wymienionego, Starosta Powiatu W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 uchylił decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie. W uzasadnieniu zaś podał, że skarżący będąc zatrudniony na podstawie umowy o pracę na stanowisku nauczyciela – instruktora [...], nie ma wymaganych kwalifikacji do nadania mu stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, bowiem nie posiada żadnego przygotowania pedagogicznego.
W wyniku skargi wymienionego, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 listopada 2001 r. sygn. akt II SA 1774/01, uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że żądanie skarżącego nadania mu stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego jest bezzasadne, bowiem nie spełniał on przesłanek zawartych w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239). Podobnie rzecz się ma ze stopniem awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego, ponieważ nie spełniał przesłanek zawartych w art. 7 ust. 3 ustawy. Niemniej jednak zaskarżona decyzja była wadliwa, bowiem organ odwoławczy uchylając decyzję organu pierwszej instancji i uznając, że skarżący nabył z mocy prawa, na podstawie at. 7 ust. 6 ustawy, z dniem 6 lutego 2000 r. stopień awansu zawodowego nauczyciela stażysty, nie wydał w tym postępowaniu administracyjnym aktu nadania stopnia nauczyciela stażysty. Zatem postępowanie o nadanie stopnia awansu zawodowego nie stało się bezprzedmiotowe i nie było podstaw do jego umorzenia.
Starosta Powiatu W. decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...], powołując się na art. 9b ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (tekst jedn. z 1997 r. Dz. U. Nr 56, poz. 357 ze zm.) w zw. z art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239) oraz na art. 138 § 1 pkt 2 i art. 139 k.p.a., uchylił decyzję z dnia [...] października 2000 r. nr [...] nadającą skarżącemu stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego i odmówił wydania decyzji w sprawie nadania wymienionemu stopnia nauczyciela stażysty. W uzasadnieniu podał, że J. K. będąc zatrudniony na podstawie umowy o pracę w charakterze nauczyciela – instruktora w pełnym wymiarze godzin dydaktycznych, nie posiadał odpowiednich kwalifikacji. Jednak art. 7 ust. 9 cytowanej już wyżej ustawy o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw, jak również art. 9b ust. 4 pkt 2 – 4 cytowanej ustawy – Karta Nauczyciela to przepisy, które – zdaniem organu – nie przewidziały obowiązku do wydania decyzji w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela stażysty.
Za słusznością tej tezy przemawia fakt, że rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2000 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 70, poz. 825), nie zawiera wzoru aktu nadania z mocy prawa stopnia nauczyciela stażysty.
W odwołaniu od powyższej decyzji z dnia [...] czerwca 2002 r., skarżący wniósł o jej uchylenie.
[...] Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] października 2002 r. nr [...], powołując się na art. 104 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. art. 9b ust. 4 pkt 7 cytowanej już wyżej ustawy – Karta Nauczyciela, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2002 r. i uznał, że od dnia [...] kwietnia 2000 r. skarżący posiada stopień awansu zawodowego nauczyciela stażysty. Uzasadniając swoją decyzje powołał się na argumenty przytoczone już przez organ pierwszej instancji i skonstatował, że skarżący nie spełnia warunków do uzyskania stopnia awansu nauczyciela kontraktowego, ani też mianowanego.
Natomiast zgodnie z treścią art. 7 ust. 6 cytowanej już ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw, skarżący z dniem 6 kwietnia 2000 r. uzyskał stopień nauczyciela stażysty i stał się nauczycielem zatrudnionym na podstawie umowy o pracę.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i w uzasadnieniu podał, że posiada kwalifikacje do nadania mu stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. Ponadto nie może się zgodzić z pozbawieniem go stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego.
W odpowiedzi na skargę, [...] Kurator Oświaty wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Zaskarżona decyzja zasługuje na uwzględnienie, ale z przyczyn całkowicie odmiennych, aniżeli podniesione przez skarżącego. Zauważyć bowiem na samym wstępie należy, co stwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym już wyżej wyroku z dnia 15 listopada 2001 r. sygn. akt II SA 1774/01, że J. K. nie spełnia przesłanek do nadania mu stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego, ani też mianowanego, o których mowa – odpowiednio – w art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239).
Natomiast zaskarżone decyzje, obarczone są – w ocenie Sądu – wadami skutkującymi ich nieważność.
Zgodnie z treścią art. 138 k.p.a. organ odwoławczy, a podkreślić tu należy, że Starosta Powiatu W. występował w rozpoznawanej sprawie w charakterze organu odwoławczego i powołał się w podstawie rozstrzygnięcia na powyższy przepis, wydaje decyzję, w której:
- 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo
- 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo
- 3) umarza postępowanie odwoławcze.
§ 2. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Skoro zatem organ administracji powołując w podstawie rozstrzygnięcia pkt 2 cytowanego powyżej przepisu, uchylił decyzję Dyrektora Młodzieżowego Domu Kultury w W. z dnia [...] października 2000 r., to w konsekwencji powinien orzec co do istoty sprawy. Odmowa zaś wydania decyzji nie oznacza, że wydano decyzje odmowną i takie orzeczenie jest rażąco sprzeczne z przepisami prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w szczególności z art. 104 k.p.a. nakazującym organowi administracji państwowej załatwienie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty.
Reasumując, przepis art. 138 § 1 k.p.a. zawiera wyczerpujące wyliczenie rozstrzygnięć, jakie mogą być wydane przez organ odwoławczy, a wynikająca z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. kompetencja kasacyjna organu odwoławczego, zobowiązuje jednocześnie organ odwoławczy do orzeczenia w tym zakresie co do istoty sprawy, nie zaś – jak to uczynił organ – do odmowy wydania decyzji.
Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że od decyzji Starosty Powiatu W. orzekającego jako organ drugiej instancji po odwołaniu się skarżącego od decyzji Dyrektora Młodzieżowego Domu Kultury w W., nie służyło już odwołanie do [...] Kuratora Oświaty. Była to bowiem decyzja ostateczna w rozumieniu art. 16 k.p.a. i sprawa ta nie mogła być ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego przez wspomnianego już wyżej kuratora, o czym błędnie pouczono J. K.. Zatem naruszenie tej reguły pociąga za sobą sankcję nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
Powyższe czyni zbędnym ustosunkowywanie się przez Sąd do kwestii merytorycznych zawartych w zaskarżonych decyzjach.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 152 i art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w zw. z art. 97 § 1 cytowanej wyżej ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.