Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] października 2002 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2002 r., którym w oparciu o przepis art. 219 k.p.a. w związku z art. 218 § 1 k.p.a. odmówiono wydania zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie pracy w szczególnych warunkach za okres od [...] marca 1975 r. do [...] sierpnia 1991 r. w Państwowym Ośrodku Maszynowym w N. w charakterze montera maszyn i urządzeń rolniczych.
Uzasadniając, wskazano, że organ ma obowiązek potwierdzić określone fakty tylko wtedy, gdy wynikają one z danych znajdujących się w jego posiadaniu.
Wyjaśniono, że zgodnie z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w szczególnym warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w tym rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Powyższe okresy pracy, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 tego rozporządzenia, lub w świadectwie pracy. Gdy organ rentowy nie uwzględni okresu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze stronie służy odwołanie do Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (art. 477 8 k.p.c.).
Organ wskazał, że dopiero w postępowaniu przed właściwym sądem strona może przedstawić między innymi takie dowody potwierdzające zatrudnienie w warunkach szczególnych, jak: zeznania świadków, legitymacje służbowe, legitymacje związków zawodowych, umowy o pracę, wpisy w dowodach osobistych oraz korespondencję z zakładem pracy.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2002 r. Pan A. R. domagał się wydania zaświadczenia potwierdzającego pracę w warunkach szczególnych.
Skarżący zgłaszając gotowość przedstawienia świadków potwierdzających powyższy fakt, stwierdził, że organ administracyjny może przeprowadzić postępowanie dowodowe i ustalać fakty niezbędne do wydania zaświadczenia w trybie k.p.a. Jego zdaniem, dokumentacja pracownicza potwierdza fakt wykonywania przez niego pracy w warunkach szczególnych.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o oddalenie skargi, podnosząc że Wojewoda nie mógł wydać zaświadczenia o treści żądanej, albowiem w dokumentacji przekazanej przez Państwowy Ośrodek Maszynowy w N., jak i w aktach osobowych skarżącego brak jest dokumentów potwierdzających jego pracę w warunkach szczególnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd, właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bowiem na obszarze tego Sądu znajduje się siedziba Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji – art. 13 § 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 art. 1 powołanej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do przepisu art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji ma obowiązek wydać zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się, przy czym zaświadczenie wydaje się jeżeli urzędowego potwierdzenia faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 1 pkt 1 k.p.a.), lub jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.).
Według art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach określonych przepisem art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. organ obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
Tak więc wydanie zaświadczenia jako załatwienie wniosku osoby ubiegającej się o jego wydanie, jest możliwe jeśli posiadana przez organ dokumentacja pozwala na potwierdzenie faktu lub stanu prawnego, a strona domagająca się jego wydania wykaże swój interes prawny w jego uzyskaniu.
Należy wskazać, że przeprowadzając postępowanie wyjaśniające, co do możliwości spełnienia żądania zainteresowanego, organ nie ocenił istnienia interesu prawnego strony, o którym mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. Naruszenie powołanego przepisu w tej kwestii, zdaniem Sądu nie miało jednak wpływu na wynik sprawy.
Z posiadanych przez Wojewodę [...] dokumentów (świadectwa pracy z dnia [...] sierpnia 1991 r.) wynika jedynie, że skarżący był zatrudniony w Państwowym Ośrodku Maszynowym w N. od dnia [...] marca 1975 r. do [...] sierpnia 1991 r. w charakterze montera maszyn i urządzeń rolniczych. Zarówno treść tego świadectwa jak i inne dostępne organowi dokumenty nie wskazują, aby była to praca w szczególnych warunkach i dlatego organ administracyjny nie miał podstaw do wydania skarżącemu zaświadczenia o żądanej treści. Stąd, na podstawie art. 219 k.p.a. wydał on postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).