Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 7 kwietnia 1993 r., sygn. akt II SA 387/93

Tezy

1. Zakres delegacji zawartej w art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 8 października 1980 r. o Najwyższej Izbie Kontroli /Dz.U. nr 22 poz. 82 ze zm./ nie obejmuje upoważnienia do rozszerzenia katalogu przyczyn, upoważniających pracodawcę do rozwiązania z pracownikiem mianowanym Najwyższej Izby Kontroli stosunku pracy, o inne jeszcze przyczyny poza wyczerpująco wymienionymi w art. 17 tejże ustawy.

2. Przepis par. 13 uchwały Rady Państwa z dnia 17 grudnia 1980 r. w sprawach szczegółowych praw i obowiązków oraz wymaganych kwalifikacji pracowników Najwyższej Izby Kontroli /M.P. 1981 nr 1 poz. 4/, stanowiący, że w sprawach nie uregulowanych stosuje się przepisy "w sprawie praw i obowiązków" pracowników urzędów państwowych, nie dotyczy przesłanek zezwalających pracodawcy na rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem państwowym mianowanym.

3. Przy zwalnianiu pracownika mianowanego Najwyższej Izby Kontroli nie można powoływać się na normy regulujące zwalnianie pracowników zawarte w ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./.

Zwolnić mianowanego pracownika Najwyższej Izby Kontroli decyzją o rozwiązaniu stosunku pracy można tylko w wypadkach enumeratywnie określonych w art. 17 ust. 1 lub 2 ustawy o Najwyższej Izbie Kontroli.