Uzasadnienie
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] września 2002 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 230 ust. 8 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 75, poz. 676), odmówił skarżącemu J. C. wypłaty świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 132 ust. 3 cytowanej już wyżej ustawy. W uzasadnieniu podał, że wymienionemu funkcjonariuszowi rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., wypowiedziano stosunek służbowy na podstawie art. 230 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zgodnie z art. 230 ust. 8, skarżący jest uprawniony do otrzymania świadczeń należnych funkcjonariuszowi, a określonych w art. 128 ust. 1 ustawy. W dniu 2 sierpnia skarżący wystąpił z wnioskiem o wypłacenie uposażenia za okres choroby, przedstawiając jednocześnie zaświadczenie lekarskie potwierdzające fakt niezdolności do służby.
Jednak świadczenia inne, aniżeli określone w art. 128 ust. 1 ustawy, przysługują funkcjonariuszowi tylko wtedy, gdy w czasie wydania rozkazu o wypowiedzeniu stosunku służbowego, spełniał przesłanki do zwolnienia na korzystniejszych warunkach. Natomiast w dniu wydania rozkazu personalnego o wypowiedzeniu stosunku służbowego, nie istniały podstawy zwolnienia skarżącego na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 5 lub 6 ustawy, co jest warunkiem koniecznym do wypłaty świadczenia określonego w art. 132 ust. 3 ustawy.
We wniosku z dnia 21 września 2002 r. do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o ponowne rozpatrzenie sprawy, J. C. stwierdził, że w decyzji pierwszoinstancyjnej nie uwzględniono art. 230 ust. 7 cytowanej już wyżej ustawy, wymieniającego artykuły ustawy, których nie stosuje się do funkcjonariuszy odmawiających przyjęcia zaproponowanych warunków służby. Nie ma w nim mowy również o tym, że wobec tych funkcjonariuszy nie stosuje się art. 132 ust. 3 ustawy.
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] października 2002 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2002 r. i w uzasadnieniu - poza argumentami przytoczonymi już w decyzji pierwszoinstancyjnej - podał, że wyłączenie stosowania przepisów, o których mowa w art. 270 ust. 7 ustawy, nie ma znaczenia w rozstrzyganej sprawie, bowiem wspomniana norma służyła jedynie ustaleniu prawa funkcjonariusza do określonych świadczeń i uprawnień w sytuacji, gdy Szef ABW stwierdził, iż wypełnione zostały warunki do zwolnienia funkcjonariusza na korzystniejszych warunkach, a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 60 ust. 2 pkt 5 lub 6 ustawy.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, J. C. wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i w uzasadnieniu powołał się na argumenty przedstawione już we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Ponadto dodał, że skoro w przepisie art. 230 ust. ust. 7 ustawy nie wyszczególniono art. 132 ust. 3 ustawy, to nie oznacza to, że winien on znaleźć zastosowanie w sytuacji skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Skarżącemu wypowiedziano stosunek służbowy na podstawie art. 230 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 75, poz. 676). W związku z powyższym, stosownie do treści art. 230 ust. 4 w zw. z art. 230 ust. 8, funkcjonariuszowi przysługuje prawo do świadczeń przewidzianych w art. 128 ust. 1 ustawy, a zatem otrzymuje on:
- 1) odprawę,
- 2) ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za urlopy zaległe,
- 3) zryczałtowany ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany w danym roku przejazd, ze środków Agencji,
- 4) zwrot kosztów przejazdu do obranego miejsca zamieszkania dla siebie, małżonka oraz dzieci pozostających na jego utrzymaniu oraz zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego według zasad obowiązujących przy przeniesieniach służbowych,
- 5) niewykorzystane w danym roku świadczenia pieniężne przysługujące stosownie do przepisów wydanych na podstawie art. 90 ust. 4.
Natomiast zgodnie z treścią 132 ust. 3 ustawy, funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 5 lub 6, który z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, wypłaca się co miesiąc świadczenie pieniężne określone w ust. 1 przez okres choroby, nie dłużej jednak niż przez okres 3 miesięcy, chyba że wcześniej właściwa komisja lekarska Agencji wyda orzeczenie o inwalidztwie, stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej. Świadczeniami zaś tymi są: świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa właściwej Agencji na podstawie art. 54 ust. 1.
Rzecz jednak w tym, że wypowiadając stosunek służbowy skarżącemu, co zresztą było powodem uchylenia rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] i poprzedzającego go rozkazu z dnia [,,,] czerwca 2002 r. nr [...] wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 983/04, nie podano w podstawie materialnoprawnej, art. 60 ust. 2 pkt 5 lub 6 ustawy.
Natomiast, skoro w art. 230 ust. 7 ustawy wymieniającym te przepisy ustawy, których nie stosuje się wobec funkcjonariusza, nie zawarto również ograniczenia stosowania art. 132 ust. 3 ustawy, zatem oznacza to, że nie stosuje się jedynie taksatywnie wymienionych tam przepisów. Nie zaś to, że - a contrario - dopuszcza się stosowanie innych, w tym art. 132 ust. 3 ustawy.
Na marginesie dodać należy, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2004 r. w sprawie sygn. akt K 45/02 między innymi orzekł w pkt 6, że art. 230 ust. 7 ustawy w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie przepisów art. 60 ust. 4 oraz art. 63 ustawy do funkcjonariusza, o którym mowa w art. 230 ust. 4 ustawy, jest niezgodny z art. 32 i art. 60 Konstytucji oraz art. 25 lit. c Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167).
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 cytowanej wyżej ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.