Uzasadnienie
Zarząd Główny Związku Bojowników o Wolność i Demokrację decyzją z dnia 25 stycznia 1988 r. nr 2/Szyc/Wer/88 utrzymał w mocy decyzję Zarządu Wojewódzkiego tego Związku w S., odmawiającą Mieczysławowi S. stwierdzenia uprawnień kombatanckich z tytułu jego uczestnictwa w walkach zbrojnych o utrwalenie władzy ludowej podczas pełnienia służby w organach spraw wewnętrznych w okresie od dnia 20 czerwca 1945 r. do dnia 8 października 1945 r., gdyż wnioskodawca takiego uczestnictwa nie udokumentował, a zaświadczenie Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w G. z dnia 26 sierpnia 1987 r. oraz pismo wyjaśniającego tegoż Urzędu z dnia 16 grudnia 1987 r. nie wskazują, aby takie uczestnictwo wnioskodawcy wynikało z archiwalnych dokumentów źródłowych.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Mieczysław S., opisując przebieg swej służby w 1945 r. na placówkach MO w T. i w miejscowości S., powołał się na jej udowodnienie zaświadczeniem z dnia 26 sierpnia 1987 r. Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w G. W odpowiedzi na skargę Zarząd Główny Związku Bojowników o Wolność i Demokrację podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W ramach dokonywanej przez Sąd kontroli legalności zaskarżonej decyzji brak jest podstaw do uwzględnienia niniejszej skargi.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. o szczególnych uprawnieniach kombatantów /Dz.U. nr 16 poz. 122/ uprawnienia kombatanckie przysługują, gdy chodzi o okres po wyzwoleniu kraju spod okupacji hitlerowskiej, "uczestnikom walk o utrwalenie władzy ludowej". Prawidłowe jest więc stanowisko organów orzekających, że sam fakt odbywania służby w organach spraw wewnętrznych w roku 1945 nie uprawnienia do uzyskania statusu kombatanta. Takie uprawnienia mogą wynikać dopiero z udokumentowanego bezpośredniego udziału przez określonego funkcjonariusza w konkretnych akcjach zbrojnych prowadzonych na danym terenie przeciwko uzbrojonym ugrupowaniom przeciwników władzy ludowej.
Według art. 3 ust. 1 powołanej ustawy o spełnieniu przez poszczególne osoby warunków do uzyskaniu uprawnień kombatanckich orzeka Związek Bojowników o Wolność i Demokrację. Tylko organy tego Związku są wyłącznie właściwe do przeprowadzania dowodów na powyższe okoliczności i dokonywania oceny tych dowodów, w tym zwłaszcza dowodów z zeznań świadków. Z tych względów zaświadczenie organu spraw wewnętrznych o udziale danej osoby "w walkach z reakcyjnym podziemiem o utrwalenie władzy ludowej" może stanowić dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 Kpa, mający walor dowodowy, tylko wówczas, gdy podaje konkretne fakty uczestnictwa danej osoby w akcjach przeciwko uzbrojonym grupom przeciwnika politycznego, wynikające z dokumentów źródłowych, znajdujących się w archiwach tych organów. W świetle wyjaśnienia Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w G. z dnia 16 grudnia 1987 r. L.dz.M-2887/87 nie można podważyć wniosku Zarządu Głównego Związku, że omawiane zaświadczenie tego Urzędu z dnia 26 sierpnia 1987 r. L.dz.M-2180/411/87, mówiąc ogólnikowo o udziale skarżącego w walkach z reakcyjnym podziemiem o utrwalenie władzy ludowej, nie ma podstaw w takich dokumentach źródłowych. Skoro zaś skarżący nie wskazał innych środków dowodowych, które mogłyby potwierdzić jego bezpośredni udział w konkretnych potyczkach z uzbrojonymi grupami przeciwników władzy ludowej, to Sąd nie ma podstaw do zakwestionowania stanowiska organów orzekających o braku niewątpliwych dowodów dla przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich z powyższego tytułu.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 5 Kpa oddalił niniejszą skargę.