Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na przedsiębiorcę R. K. karę pieniężną w wysokości 4.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych jako podstawę przyjmując art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2002 r. o transporcie drogowym / Dz.U. Nr. 125, poz. 1371 ze zm./ oraz lp. 6 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym / Dz. U Nr.115,poz. 999./ bowiem w toku kontroli drogowej, przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2003 r. stwierdzono,że kierowca posiada siedmiodniową kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych, zakupioną w dniu [...] marca 2003 r.,a wypełnioną [...] czerwca 2003 r.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując dodatkowo na przepisy § 4 ust. 2 § 5 ust. 2 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych / Dz.U. Nr. 150 poz. 1684 z zm./, zgodnie z którymi karta siedmiodniowa wypełniona po upływie 14 dni od daty wydania nie może być uznana za dowód uiszczenia opłaty po drogach krajowych.
W skardze strona wnosi o uchylenie obu decyzji jako wydanych bez podstawy prawnej z rażącym naruszeniem zasad postępowania administracyjnego wskazanych w art. 6 do 10 § 1, 11 oraz w art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 3, art.. 136 kpa podnosząc jednocześnie, że kara jest niewspółmierna do rodzaju i społeczno-gospodarczej szkodliwości naruszenia.
Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U.Nr.153 poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Obowiązująca ustawa z dnia 6 września 2001 r. transporcie drogowym /Dz.U.01.125.1371 / w art. 42 ust. 1 ustanawia obowiązek uiszczania przez przedsiębiorców opłat drogowych jako zasadę ogólną.
Jednocześnie art. 42 ust.7 zawiera upoważnienie dla Ministra właściwego do spraw transportu do określenia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, rodzaju i stawek opłat za przejazdy po drogach krajowych, zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 42 ust. 2 ustawy, trybu jej wnoszenia i sposobu rozliczania w razie niewykorzystania a także wzorów dokumentów potwierdzających wniesienie opłaty.
Korzystając z tej delegacji ustawowej Minister Infrastruktury w dniu 14 grudnia 2001 r wydał rozporządzenie w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych / Dz.U. 01.150.1684/.
W § 2 ust. 1 tegoż rozporządzenia zostały ustalone rodzaje opłat; dobowa, siedmiodniowa, miesięczna, półroczna i roczna, zaś w & 2 ust. określono stawki tych opłat.
Natomiast w § 4 ust. 1 określono tryb wnoszenia opłat, który polega na nabyciu karty, a następnie prawidłowym jej wypełnieniu według wskazań § 5 rozporządzenia.
Przepis § 5 rozporządzenia szczegółowo określa jak karty mają być wypełnione wprowadzając jednocześnie pojęcie " terminu ważności karty".
Jak wynika z porównania treści § 5 ust 2 i § 5 ust. 3 i ust. 4 oraz załączników do rozporządzenia, ustalających wzory kart, termin ważności karty oznacza okres, w którym karta może być użyta jako dowód uiszczenia opłat. Ten okres to jedna doba dla kart dobowych, 7 dni dla kart siedmiodniowych, miesiąc dla kart miesięcznych, pół roku dla kart półrocznych i rok dla kart rocznych, przy czym termin ważności kart krótkoterminowych tj. dobowych i siedmiodniowych w myśl § 5 ust. 2 może być wpisany przez kierowcę, zaś termin ważności pozostałych kart wpisuje dystrybutor.
Określone w załącznikach wzory kart zawierają właściwe rubryki odpowiadające wskazanym unormowaniom.
Powyższe rozporządzenie zostało znowelizowane rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 18 października 2002 r. / Dz.U.02.188.1577/ przez zmianę brzmienia § 5 ustępu 2 i wprowadzenie zapisu, iż karta dobowa może być wypełniona w terminie 7 dni od daty wydania, natomiast karta siedmiodniowa w terminie 14 dni od daty wydania.
Unormowanie to ustanawia de facto drugi, dodatkowy termin ważności kart krótkoterminowych. Co się dzieje z wykupioną kartą po upływie tych terminów rozporządzenie nie wyjaśnia, brak jednak procedur ich rozliczenia w razie niewykorzystania.
Jednocześnie pozostawiono dotychczasową treść § 5 ust. 6 rozporządzenia, w której nie wymieniono przepisu ustępu 2.
Przepis § 5 ust. 6 stwierdza, że karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w ust. 1 oraz ust.3-5, a także zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Należy zatem przyjąć a contrario,że karta wypełniona prawidłowo lecz po upływie terminów określonych w § 5 ust. 2 stanowi dowód uiszczenia opłaty tak, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, gdzie karta została wykupiona [...] marca 2003 r. lecz wypełniona w dniu [...] czerwca 2003 r. z terminem ważności do [...] czerwca 2003 r.
Dodatkowo wskazać trzeba,że przepisy cytowanego wyżej rozporządzenia w ogóle nie regulują sytuacji, w której wykupione przez przedsiębiorcę karty dobowe i siedmiodniowe, a niewykorzystane przed upływem 7 lub odpowiednio 14 dni mogą podlegać zwrotowi bowiem § 7 rozporządzenia mówi jedynie o możliwości zwrotu uiszczonej opłaty półrocznej oraz rocznej. Ponadto wzory kart nie zawierają informacji o konieczności użycia /wypełnienia / karty w określonym terminie od daty wydania / zakupu/ lub też o utracie ważności takiej karty po upływie terminów określonych w § 5 ust. 2 rozporządzenia.
W tym stanie rzeczy nie sposób podzielić argumentów organu, przedstawionych w odpowiedzi na skargę bowiem interpretacja taka, w ocenie Sądu, nie znajduje dostatecznego uzasadnienia w treści § 5 ust. 6 cytowanego rozporządzenia.
Również takiego wniosku nie można wyprowadzić z treści powoływanych w obu decyzjach przepisów § 4 ust.1 i 2, które stanowią,że uiszczenie opłaty następuje przez zakup karty i jej wypełnienie zgodnie ze wskazaniami zawartymi w § 5 rozporządzenia, skoro ostatecznie przepis § 5 w ustępie 6 ogranicza swój zakres do sytuacji opisanych w ustępach 1 oraz 3 do 5.
Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, karę pieniężną nakłada się za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłat za przejazd po drogach krajowych, zatem w przypadku skarżącego nie można przyjąć, że wykonywał przejazd bez uiszczenia opłaty.
Analizując zatem zaskarżoną decyzję z punktu widzenia cytowanych wyżej przepisów prawa, skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art.145 § 1 pkt. 1 litera a prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr. 153, poz.1270 /, orzekł jak w sentencji.
Stosownie do art. 152 p.s.a. uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.