Uzasadnienie
Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu wniosku Z. S.A. w P. o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego słownego TUDOR [...] udzielonego na rzecz T. AB, Szwecja, decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. [...] wydaną na podstawie art. 28 ust. 1 i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz.
17) w związku z art. 315 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 49 z 2001 r. poz. 508 ze zm.) wygasił prawo z rejestracji znaku towarowego TUDOR [...] z dniem [...] listopada 2000 r.
W uzasadnieniu decyzji Urząd Patentowy podał, że wnioskodawca w oparciu o zamiar zarejestrowania na swoją rzecz przedmiotowego znaku, który stanowił jego nazwę z lat trzydziestych uzasadnił interes prawny. Uprawniony z tytułu rejestracji kwestionował interes prawny wnioskodawcy uznając, iż wnioskodawca posiada tylko interes faktyczny. Obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia przyczyn usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu rejestracji. Z doręczonych przez uprawnionego materiałów dowodowych wynika, że uprawniony nie wprowadzał na rynek polski towarów objętych rejestracją działania do złożonego wniosku o wygaśnięcie prawa z rejestracji znaku towarowego i oznaczonych znakiem TUDOR. Towary były produkowane w Polsce, oznaczane znakiem ale wysyłane bezpośrednio do uprawnionego do Szwecji i tam prawdopodobnie wprowadzane na rynek. Z przedstawionych faktur wynika, iż towary objęte rejestracją były sprzedawane przez firmę C. S.A. w P. do firmy T. Sprzedaż taka bardziej przypomina tranzyt przez teren Polski niż używanie znaku towarowego na terenie Polski.
Pozostałe materiały złożone przez uprawnionego mające świadczyć o powszechnej znajomości przedmiotowego znaku towarowego nie dotyczą Polski i nie mają związku z prowadzonym postępowaniem o uznanie za wygasłe prawa na skutek nieużywania znaku
Na powyższą decyzję firma T. AB złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca zarzuciła wydanej decyzji naruszenie przepisów art. 28 ust. 1 i art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz.
- 17) oraz naruszenie art. 77 § 1 kpa.
W ocenie skarżącej materiały złożone do akt były wystarczające dla uznania używania w Polsce znaku towarowego TUDOR [...]. Towary objęte rejestracją były i są produkowane w Polsce przez firmę C. S.A. Firma ta należy do Grupy [...], do której należy szwedzka firma T. AB. Towary oznaczane znakiem TUDOR były produkowane na eksport co jest jedną z form używania znaku zarejestrowanego. Przepis art. 13 ust. 2 nie podaje wyczerpująco wszystkich form używania znaku wyliczenie ma charakter przykładowy. Przywołała przepis art. 66 ust. 1 Traktatu Europejskiego z dnia 16 grudnia 1991 r., w myśl którego Polska zobowiązała się do dostosowania swojego ustawodawstwa w dziedzinie własności intelektualnej w taki sposób, aby osiągnąć poziom ochrony do istniejącego we Wspólnocie. Dostosowanie może być realizowane również przez zabieg legislacyjny, poprzez interpretację obowiązujących przepisów w celu uzyskania rezultatu zbieżnego z dyspozycją normy prawa europejskiego.
Przepisy Pierwszej Dyrektywy Wspólnot Europejskich Nr 89/104/EWG o harmonizacji przepisów prawa Państw Członkowskich o znakach towarowych (Dz. Urz. Wspólnot Europejskich z dn. 11.02.1989 r. Nr L 40) uznają rzeczywiste używanie znaku m. inn. poprzez umieszczanie go na towarach lub ich opakowaniach jedynie dla celów eksportu. Do skargi dołączono materiały mające świadczyć o używaniu znaku w Polsce.
W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wnosił o jej oddalenie podnosząc, iż materiały dowodowe dokumentują jedynie tranzyt towarów z firmy C. S.A. do Szwecji a nie używanie znaku w Polsce. Odnośnie podniesionego w skardze zarzutu nie respektowania art. 66 ust. 1 Układu Europejskiego stwierdził, iż nie jest właściwy do wydawania wiążących wykładni stosowanych przepisów prawa, to skarżąca powinna zwrócić się do właściwych organów o taką wykładnię. Nie wskazał, jakie organy jego zdaniem są właściwe do takiej wykładni.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem rozpoznania jest skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Niniejsza sprawa została przekazana do rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie.
Urząd Patentowy działający w trybie postępowania spornego jest związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. Musi m. in. przestrzegać zasady dochodzenia prawdy materialnej, w sposób wyczerpujący rozpatrzyć i ocenić materiał dowodowy, ocenić na podstawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 kpa.
W rozpatrywanej sprawie Urząd Patentowy dopuścił się naruszenia tych reguł procesowych, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Postępowanie o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego toczy się na wniosek osoby, która wykaże się interesem prawnym. (art. 30 ustawy o zn. tow.). Wnioskodawca wykazywał swój interes zamiarem powrotu do tradycji, jaką była w latach trzydziestych jego nazwa z oznaczeniem Tudor oraz zamiarem wykorzystania tego oznaczenia jako znaku. Organ uznał, iż "interes prawny wynika z faktu prowadzenia na rynku polskim, analogicznej działalności gospodarczej czyli pozostawania z uprawnionym z rejestracji w stosunkach prawnych łączących konkurentów na rynku". Skarżąca w toku postępowania administracyjnego kwestionowała interes prawny wnioskodawcy, w skardze nie podnosiła już tego zarzutu. Zdaniem Sądu, uznanie interesu prawnego z faktu prowadzenia konkurencyjnej działalności gospodarczej jest nietrafne. Gdyby kwestionowany znak należał do oznaczeń ogólnoinformacyjnych, którego rejestracja ograniczała swobodę w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej można tak uzasadniać interes prawny. Oznaczenie TUDOR do takich oznaczeń nie należy. Wskazane okoliczności mające świadczyć o interesie prawnym podane przez wnioskodawcę nie zostały przez organ zbadane.
Rozpatrując ponownie wniosek o wygaśnięcie prawa z rejestracji przedmiotowego znaku Urząd Patentowy winien ocenić, czy zamiar powrotu do nazwy sprzed 75 lat jest wystarczający dla wykazania interesu prawnego.
Postępowanie o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji przedmiotowego znaku towarowego zostało wszczęte poprzez wniosek złożony w dniu [...] listopada 2000 r. W myśl przepisów przejściowych (art. 315, art. 317, art. 318 i art. 319) ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 49 z 2001 r. poz. 508 ze zm.) postępowanie we wszczętych i niezakończonych sprawach o wydanie decyzji o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego z powodu nieużywania toczy się od dnia wejścia w życie tej ustawy według jej przepisów, przy czym skutki zdarzeń prawnych ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu ich wystąpienia. Wniosek o uznanie za wygasłe prawa rejestracji został złożony przed wejściem w życie ustawy - Prawo własności przemysłowej, zatem dla uznania za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.).
Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o znakach towarowych prawo z rejestracji znaku towarowego wygasa, jeżeli uprawniony nie używał tego znaku w Polsce w okresie kolejnych trzech lat. Na uprawnionym z tytułu rejestracji ciąży obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia przyczyn usprawiedliwiających nieużywanie znaku (art. 28 ust. 4). Obowiązek wykazania spornego znaku w zakresie złożonego wniosku powinien obejmować trzyletni okres poprzedzający datę złożenia wniosku (okres od [...] listopada 1997 r. do [...] listopada 2000 r.).
Skarżący (uprawniony z rejestracji) przedłożył w trakcie postępowania przed Urzędem Patentowym oświadczenia oraz faktury, z których tylko dwie były z powyższego okresu. Faktury zostały wystawione przez inną firmę niż uprawniony. Urząd Patentowy uznając brak używania znaku w Polsce nie odniósł się do złożonego oświadczenia i materiałów, iż produkcja towarów objętych rejestracją i oznaczona spornym znakiem następuje na zlecenie uprawnionego z tytułu rejestracji oraz oświadczenia, iż akumulatory z oznaczeniem TUDOR są w ogólnej sprzedaży, również w Polsce. Zdaniem Sądu, błędnie uznał również, iż produkcja na eksport stanowi tranzyt i nie świadczy o używaniu znaku.
Ustawa o znakach towarowych nie definiuje używania znaku, w orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, iż używanie powinno być rzeczywiste i osiągać poważne rozmiary. Używanie znaku towarowego za zgodą uprawnionego uważa się za używanie przez uprawnionego. W art. 10 Pierwszej Dyrektywy Wspólnot Europejskich Nr 89/104/EWG o harmonizacji przepisów prawa Państw Członkowskich o znakach towarowych (Dz. Urz. Wspólnot Europejskich z dn. 11.02.1989 r. Nr L 40) określono zasady używania znaku towarowego. W art. 10 ust. 2 lit. a) wskazano, iż przez pojęcie używania znaku towarowego rozumie się również umieszczanie w danym Państwie Członkowskim znaku towarowego na towarach lub ich opakowaniach przeznaczonych wyłącznie na eksport. Jak zasadnie podniosła skarżąca, Polska podpisując Traktat Europejski (stowarzyszeniowy) poprzez art. 66 ust. 1 Traktatu Europejskiego z dnia 16 grudnia 1991 r., zobowiązała się do dostosowania swojego ustawodawstwa w dziedzinie własności intelektualnej w taki sposób, aby osiągnąć poziom ochrony do istniejącego we Wspólnocie.
Mając powyższe na uwadze skargę uznano za zasadną. Dlatego też Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję.
O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 w związku z art. 205 wyżej powołanej ustawy.
Zważywszy, że z uchyloną decyzją nie wiąże się bezpośrednio kwestia jej wykonalności, stąd nie zachodzi potrzeba orzekania w tym względzie, stosownie do art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.