Uzasadnienie
I. Wojewoda M. decyzją z dnia 31 października 2002 r. podstawie art. 6c ust. 2 pkt 2, art. 57 ust. 1 pkt 10 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 2001 nr 6 poz. 56 ze zm./, art. 2 ust. 1, art. 22 ust. 3-5 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej dla przedsiębiorców /Dz.U. nr 60 poz. 704 ze zm./ oraz art. 138 par. 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego /t.j. Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1071 ze zm./ po rozpatrzeniu odwołania Elektrowni "K." Spółka Akcyjna w Ś.-G. reprezentowanej przez Prezesa Zarządu Jana W. i Prokurenta Stanisława K., od decyzji Starosty K. z dnia 11 września 2002 r. (...) w sprawie przyznania środków z Funduszu Pracy w kwocie 47.158,58 zł /słownie czterdzieści siedem tysięcy sto pięćdziesiąt osiem zł 58/100/, stanowiących 60 procent kosztów szkolenia poniesionych w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 marca 2002 r., zaskarżoną decyzje utrzymał w mocy, z następującą argumentacją.
W dniu 1 września 2002 r. decyzją wydaną z upoważnienia Starosty K., orzeczono o przyznaniu dla Elektrowni "K." SA w Ś.-G. środków z Funduszu Pracy w kwocie 47.158,58 zł /słownie czterdzieści siedem tysięcy sto pięćdziesiąt osiem zł 58/100/, stanowiących 60 procent kosztów szkolenia poniesionych w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 marca 2002 r. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie organ I instancji stwierdził, że Elektrownia "K." SA jest dużym przedsiębiorcą i otrzymała w okresie trzech lat od daty złożenia wniosku, pomoc na szkolenie w wysokości przekraczającej 100 tysięcy EURO. Z tych tez powodów, przy udzielaniu kolejnego wsparcia finansowego ze środków publicznych, stosować należy przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej dla przedsiębiorców /Dz.U. nr 60 poz. 704 ze zm./. Kontynuując, przyjęto, że zgodnie z przepisem art. 22 ust. 4 ww. ustawy, pomoc powinna być udzielona w wysokości 50 procent kosztów szkolenia.
Na mocy jednak przepisu art. 22 ust. 5 pkt 2 ww. ustawy, wielkość pomocy ulega podwyższeniu w przypadku pomocy wspierającej szkolenie specjalistyczne lub ogólne o 10 procent. Tym samym skoro Elektrownia "K." SA w Ś.-G. wspierała szkolenie ogólne, pomoc przyznano w wysokości 60 procent poniesionych wydatków.
Od powyższej decyzji złożono odwołanie. Strona postępowania wnosi w nim o uchylenie krzywdzącego rozstrzygnięcia i orzeczenie o przyznaniu refundacji wydatków 78.597,63 zł poniesionych w I kwartale 2002 r. z tytułu wynagrodzeń i składek na ubezpieczenie społeczne młodocianych pracowników zatrudnionych w celu przygotowania zawodowego. Skarżący twierdzą, że przyznanie przez Starostę K. refundacji 60 procent poniesionych kosztów jest sprzeczne z prawem. W przekonaniu strony art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej dla przedsiębiorców /Dz.U. nr 60 poz. 704/ nie ma zastosowania do refundacji kosztów szkolenia młodocianych dokonywanej na podstawie przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, gdyż ta reguluje całkowicie inną materię gospodarczo-społeczną. Pierwsza ustawa reguluje zagadnienia pomocy publicznej dla przedsiębiorców w zakresie wskazanym w art. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej dla przedsiębiorców /Dz.U. nr 60 poz. 704/, a ten zakres pomocy nie obejmuje refundacji wynagrodzeń i składek ZUS, o których mowa w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Wojewoda M. po rozpatrzeniu odwołania zważył, co następuje:
Odwołanie jest niezasadne.
W niniejszej sprawie bezsprzecznym jest, że Elektrownia "K." SA w Ś.-G., pismem z dnia 12 czerwca 2002 r. (...) wystąpiła do PUP w K. o refundację wynagrodzeń wypłaconych młodocianym pracownikom zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, oraz składki na ubezpieczenie społeczne od refundowanych wynagrodzeń. Łączna kwota poniesionych z tego tytułu wydatków wyniosła w I kwartale 2002 r. - 78.597,63 zł. Wnioskodawca do powołanego powyżej pisma załączył ponadto oświadczenie sporządzone na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej dla przedsiębiorców /Dz.U. nr 60 poz. 704/, w którym informuje, iż nie jest małym lub średnim przedsiębiorcą, a w okresie ostatnich trzech lat poprzedzających dzień złożenia wniosku, otrzymał pomoc publiczną w wysokości 260.230,81 EURO.
Zgodnie z przepisem art. 57 ust. 1 pkt 10 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 2001 nr 6 poz. 56 ze zm./, środki Funduszu Pracy przeznacza się na finansowanie wynagrodzeń wypłaconych młodocianym pracownikom zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego oraz składki na ubezpieczenie społeczne od refundowanych wynagrodzeń. W myśl zaś art. 6 pkt 6 lit. "e" powołanej ustawy, do zadań administracji rządowej realizowanej przez powiaty, należy wydawanie decyzji w powyższych sprawach.
W ocenie Wojewody M. w niniejszej sprawie mają ponadto zastosowanie przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej dla przedsiębiorców /Dz.U. nr 60 poz. 704 ze zm./. W myśl bowiem art. 2 ust. 1, przepisy ustawy stosuje się do udzielenia pomocy, w wyniku której przedsiębiorca otrzyma pomoc, której wartość, łącznie z udzieloną pomocą w ciągu kolejnych trzech lat, poprzedzających dzień tego udzielenia, przekracza kwotę będącą równowartością 100 tys. EURO. Jak zaś bezspornie wynika z oświadczenia załączonego przez wnioskodawcę Elektrownia "K." SA w Ś.-G. w okresie ostatnich trzech lat poprzedzających dzień złożenia wniosku, otrzymała pomoc publiczną w wysokości 260.230,81 EURO.
Ponadto, zgodnie z art. 22 zamieszczonym przez ustawodawcę w "Rozdziale 5 - pomoc horyzontalna" ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej dla przedsiębiorców, przewidziano, że pomoc wspierającą szkolenia dla potrzeb określonych przedsiębiorców bezpośrednio związanych z rozwojem ich przedsiębiorstw stosuje się w przypadku szkoleń specjalistycznych lub ogólnych. Następnie określono, że szkolenia ogólne obejmują szkolenia prowadzące do nabycia kwalifikacji, które mogą być wykorzystane nie tylko u wspieranego przedsiębiorcy, ale także u innych przedsiębiorców lub w innych obszarach działalności. Obejmują one także zatrudnienie młodocianych w celu praktycznej nauki zawodu.
Tym samym stwierdzono, że przedmiot wniosku złożonego przez stronę wypełnia również przesłanki z powołanego powyżej przepisu art. 22, a zatem do jego rozpatrzenia mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej dla przedsiębiorców /Dz.U. nr 60 poz. 704 ze zm./. Kontynuując uznano, że pomoc publiczna udzielona przez Starostę K. w myśl przepisu art. 22 ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej dla przedsiębiorców /Dz.U. nr 60 poz. 704 ze zm./ udzielona była z zachowaniem maksymalnych wielkości pomocy odpowiednio w wysokości 50 procent kosztów szkolenia /dla szkoleń ogólnych/, z 10 procent zwiększeniem wynikającym z przepisu art. 22 ust. 5 pkt 2 powołanej ustawy. Łączna jej wysokość wyniosła zatem 60 procent kosztów wynagrodzeń wypłaconych młodocianym pracownikom zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, oraz składki na ubezpieczenie społeczne od refundowanych wynagrodzeń.
Konstatując, w ocenie organu odwoławczego nietrafną jest argumentacja Elektrowni "K." SA w Ś..-G., jakoby przy rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku, podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły jedynie przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Z przedstawionego w niniejszym uzasadnieniu stanu prawnego wynika bowiem, że przyznanie refundacji powinno być również zgodne z regulacjami prawnymi zawartymi ustawie o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej dla przedsiębiorców.
II. Wojewoda M. decyzją z dnia 29 listopada 2002 r. (...), na podstawie przepisów powołanych w decyzji wymienionej w pkt I, po rozpatrzeniu odwołania Elektrowni "K." SA w Ś.-G., reprezentowanej przez Prezesa Zarządu Jana W. i Prokurenta Stanisława K., od decyzji Starosty K. z dnia 9 października 2002 r. (...) w sprawie przyznania środków z Funduszu Pracy w kwocie 635,91 zł /słownie sześćset trzydzieści pięć 91/100/, stanowiących 60 procent kosztów poniesionych na dodatki dla zakładowych opiekunów praktyk uczniowskich oraz składki na ubezpieczenie społeczne od tychże dodatków, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy, z taką samą argumentacją, jak przytoczoną w pkt I niniejszego uzasadnienia.
III. Wojewoda M. decyzja z dnia 29 listopada 2002 r., (...), na podstawie przepisów powołanych jak w decyzji wymienionej w pkt I, po rozpatrzeniu odwołania Elektrowni "K." SA w Ś.-G., reprezentowanej przez Prezesa Zarządu Jana W. i Prokurenta Stanisława K., od decyzji Starosty K. z dnia 11 października 2002 r. (...) w sprawie przyznania środków z Funduszu Pracy w kwocie 46.842,67 zł /słownie czterdzieści sześć tysięcy osiemset czterdzieści dwa 67/100/, stanowiących 60 procent kosztów szkolenia poniesionych w okresie od dnia 1 kwietnia 2002 r. do dnia 30 czerwca 2002 r., zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy, z taką samą argumentacją, jak przytoczoną w pkt I niniejszego uzasadnienia.
Na powyższe decyzje wniósł skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Elektrowni "K." SA w Ś.-G., wnosząc o ich uchylenie i dodatkowe wypłacenie odpowiednich kwot stanowiących 40 procent niezrefundowanych wydatków /tj. kwoty 31.439,05 zł plus 423,93 zł plus 31.228,44 zł/.
W szczególności skarżący podnoszą, że Wojewoda M., jak i Starosta K. nie odróżniają pojęcia "pomocy publicznej" zdefiniowanej w art. 4 ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej dla przedsiębiorców od pojęcia "pomocy" udzielanej w formie refundacji z mocy art. 57 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu, stawiając znak równania między tymi pojęciami.
Rozumowanie Starosty K. podzielone przez organ odwoławczy jest błędne w przekonaniu skarżącego z poniższych względów. "Pomoc publiczna" w ujęciu ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej dla przedsiębiorców /art. 4 pkt 1/ jest to przysporzenie określonemu przedsiębiorcy korzyści finansowych w zakresie prowadzonej przez niego działalności, w następstwie którego uprzywilejowuje się ich w stosunku do konkurentów.
Z tej definicji wynika, że za "pomoc publiczną" uznaje się tylko taką pomoc przy udzielaniu której są spełnione następujące warunki:
- 1. przysporzenie korzyści finansowych musi być realizowane ze środków publicznych,
- 2. uprzywilejowanie przedsiębiorcy w stosunku do ich konkurentów,
- 3. niemającej charakteru obligatoryjnego.
Konfrontując pojęcie "pomocy publicznej" w rozumieniu cyt. ustawy, z pojęciem "pomocy" świadczonej w formie refundacji na podstawie ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu, nasuwa się zasadnicze pytanie, czy ta pomoc jest tożsama z "pomocą publiczną"?
Analizując "pomoc" świadczoną w formie refundacji na podstawie art. 6 pkt 6 lit. "e", art. 57 ust. 1 pkt 10 i ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu, należy na to postawione pytanie odpowiedzieć stanowczo NIE, gdyż ta pomoc nie uprzywilejowuje przedsiębiorcy w stosunku do innych konkurentów, gdyż taką pomoc otrzyma każdy, kto spełni określone warunki /bez żadnego wyjątku i bez uznaniowości dysponującego finansami/.
Jeżeli "pomoc" ta nie spełnia warunków "pomocy publicznej" zdefiniowanej w ustawie o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, to tym samym nasuwa się logiczne stwierdzenie, że nie podlega ograniczeniom tej ustawy i powinna być wypłacona pracodawcy w takiej wysokości w jakiej określa ją ustawa o zatrudnieniu i bezrobociu.
Wojewoda M. utrzymując w mocy decyzję Starosty K., naruszył w sposób ewidentny przepisy ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców w celu ograniczenia uprawnienia pracodawcy wynikające z art. 57 ust. 1 pkt 10 i ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu.
Wojewoda M. w uzasadnieniu swej decyzji powołał się także na oświadczenie sporządzone przez Elektrownię "K." SA na podstawie art. 37 ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, które przesądziło o zastosowaniu ograniczenia pomocy na podstawie art. 22 ust. 4 tej ustawy przez Starostę K. Przyjmując, że oświadczenie to miało bezpośredni wpływ na ograniczenie refundacji, to Wojewodzie M. i Staroście K. umknęło uwadze, że przepis art. 22 ust. 4 o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej dla przedsiębiorców dotyczy "kosztów szkolenia".
Uważna lektura tego przepisu wskazuje, że Starosta K. przed wydaniem zaskarżonej decyzji powinien w pierwszej kolejności ustalić rzeczywiste koszty szkolenia jakie pracodawca poniósł w procesie szkolenia młodocianych pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego.
Wnioski o refundację złożone przez Elektrownię "K." SA dotyczyły tylko wydatków związanych z wynagrodzeniami młodocianych i składkami ZUS. Nie potrzeba dużej wiedzy, aby mieć świadomość, że poza tymi wydatkami są koszty związane z organizacją warsztatów szkolnych, zatrudnieniem instruktorów i opiekunów itp. Wydatki wykazane we wnioskach stanowiły tylko część kosztów szkolenia.
W odpowiedzi na skargi podtrzymano argumentację zawartą w zaskarżonych decyzjach.
W piśmie procesowym z dnia 14 marca 2003 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał i uzupełnił argumentację przytoczoną w skargach.
Na rozprawie w dniu 18 lipca 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił połączyć do łącznego rozpoznania sprawy ze skarg Elektrowni "K." SA w Ś.-G. II SA 3909/02, II SA 4073/02 i II SA 4074/02 i rozpoznać je łącznie pod II SA 3909/02.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzuty skarg nie są zasadne.
Wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne - są bezsporne.
W szczególności bezsporne jest, że skarżąca wystąpiła do Starosty K. o refundację określonych w tych wnioskach kwot, poniesionych na koszty szkolenia młodocianych w celu praktycznej nauki zawodu.
Bezsporna jest także udokumentowana przez skarżącą wysokość tych kosztów.
Bezsporne jest wreszcie, że zaskarżonymi decyzjami przyznano skarżącej środki z Funduszu Pracy stanowiące 60 procent kosztów szkolenia za okresy których wnioski te dotyczyły.
We wniesionych skargach Elektrownia "K." SA w Ś.-G., wnosiła o uchylenie zaskarżonych decyzji /w części odmawiającej refundacji 40 procent poniesionych wydatków/, podnosząc, że Starosta K. zobligowany był zrefundować skarżącej 100 procent poniesionych na te cele wydatków.
Podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowił art. 2 ust. 1 i art. 22 ust. 3-5 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej dla przedsiębiorców /Dz.U. nr 80 poz. 704 ze zm./.
W myśl art. 2 ust. 1, przepisy tej ustawy stosuje się do udzielania pomocy, w wyniku której przedsiębiorca otrzyma pomoc, której wartość łącznie z udzieloną pomocą w ciągu kolejnych trzech lat poprzedzających dzień tego udzielenia, przekracza kwotę będącą równowartością 100 tys. EURO.
Natomiast art. 22 cyt. wyżej ustawy stanowi:
Art. 22.1. Pomoc wspierającą szkolenia dla potrzeb określonych przedsiębiorców bezpośrednio związane z rozwojem ich przedsiębiorstw stosuje się w przypadku szkoleń specjalistycznych lub ogólnych.
- 2. Szkolenia specjalistyczne obejmują szkolenia teoretyczne i praktyczne dotyczące bezpośrednio i wyłącznie obecnego lub przyszłego stanowiska danego pracownika u wspieranego przedsiębiorcy, związane ze specyfiką działania tego przedsiębiorcy, przez co możliwości wykorzystania zdobytych kwalifikacji u innych przedsiębiorców albo w innych obszarach działalności są ograniczone.
- 3. Szkolenia ogólne obejmują szkolenia prowadzące do nabycia kwalifikacji, które mogą być wykorzystane nie tylko u wspieranego przedsiębiorcy, ale także u innych przedsiębiorców lub w innych obszarach działalności. Obejmują one także zatrudnienie młodocianych w celu praktycznej nauki zawodu.
- 4. Pomoc, o której mowa w ust. 1, udzielana jest z zachowaniem maksymalnych wielkości pomocy odpowiednio w wysokości:
1/ 25 procent kosztów szkolenia dla szkoleń specjalistycznych, 2/ 50 procent kosztów szkolenia dla szkoleń ogólnych.
- 5. Maksymalne wielkości pomocy, o których mowa w ust. 4 ulegają podwyższeniu w przypadku pomocy:
1/ dla małych i średnich przedsiębiorców o: a/ 10 procent dla szkoleń specjalistycznych, b/ 20 procent dla szkoleń ogólnych, 2/ wspierającej szkolenia specjalistyczne lub ogólne o 10 procent dla obszarów, o których mowa w art. 12 ust. 1.
Kwestię refundacji wydatków na przygotowanie zawodowe młodocianych, reguluje także ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
W myśl art. 57 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 2001 nr 6 poz. 56 ze zm./ środki Funduszu Pracy przeznacza się m.in. na finansowanie wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom, zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego oraz składki na ubezpieczenie społeczne od refundowanych wynagrodzeń.
Wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 10 art. 57 tej ustawy, są zwracane z Funduszu Pracy do wysokości najniższych stawek, określonych w odrębnych przepisach obowiązujących w okresie, za który jest dokonywana refundacja /art. 57 ust. 3/.
Skarżąca, która otrzymała refundację kosztów szkolenia młodocianych w wysokości 60 procent /na podstawie przepisów pierwszej z powołanych ustaw/, domaga się przyznania jej dodatkowo 40 procent tych kosztów na podstawie powołanych przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Centralne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej ma udzielenie odpowiedzi na pytanie jaki jest wzajemny stosunek przepisów o ww. refundacji, zawartych w obu ustawach, a w szczególności, czy otrzymanie 60 procent kosztów refundacji na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, stwarza podstawę do uzyskania 40 procent kosztów tejże refundacji, na podstawie przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu?
Naczelny Sąd Administracyjny wyraża następujący pogląd prawny:
Przepisy art. 2 ust. 1 i art. 22 ust. 3-5 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców /Dz.U. nr 60 poz. 704 ze zm./ stanowią lex specialis w stosunku do przepisów art. 57 ust. 1 pkt 10 i art. 57 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 2001 nr 6 poz. 56/ i refundacja w wysokości 60 procent kosztów szkolenia młodocianych przyznana na podstawie powołanych przepisów pierwszej z tych ustaw wyłącza możliwość dalszej refundacji tych kosztów na podstawie powołanych przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Wynika to ze społeczno-gospodarczych celów tej ustawy oraz charakteru i wielkości pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom, w wyniku której uprzywilejowuje się ich w stosunku do konkurentów /art. 4 pkt 1/
Bezspornym jest, że skarżąca złożyła oświadczenie sporządzone na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców /Dz.U. nr 60 poz. 704/, w którym informuje, iż nie jest małym lub średnim przedsiębiorcą, a w okresie ostatnich trzech lat poprzedzających dzień złożenia wniosku, otrzymała pomoc publiczną w wysokości 267.132,43 EURO.
Dla przedsiębiorców, którzy otrzymują pomoc publiczną na podstawie przepisów cyt. ustawy z 20 czerwca 2000 r. odrębnie uregulowano kwestię refundacji kosztów szkolenia młodocianych i jej zakres.
Jest to regulacja szczególna, pełna, wyłączająca możliwość stosowania przepisów ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu dot. refundacji tychże kosztów.
Skoro zaskarżone decyzje prawa nie naruszają, na zasadzie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA - skargi uległy oddaleniu.