Uzasadnienie
decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, na podstawie art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j. t. Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), § 11 ust. 3 w związku z § 10a ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz. U. Nr 6, poz. 33 ze zm.) oraz art. 104 kpa, nałożył na A. C. karę pieniężna w wysokości 643,50 zł za umieszczenie bez zezwolenia w pasie drogi krajowej nr [...] tablicy reklamowej zabawek i urządzenia w kształcie zbiornika reklamującego produkcję szamb.
W sprawie została przeprowadzona wizja lokalna, bowiem A. C. podnosił, iż nie wiedział gdzie może umieścić reklamy, ponieważ w wyniku prowadzonych prac przez pracowników GDDKiA został zasypany kamień graniczny wyznaczający granicę pasa drogowego. W wyniku wizji kamień graniczny został odkopany i stwierdzono, że A. C. umieszczał reklamy poza granicą swojej nieruchomości, czyli w pasie drogowym.
Od powyższej decyzji A. C. złożył wniosek o ponowne rozpatrzeni sprawy wnosząc o oddalenie decyzji w całości i uniewinnienie go. Skarżący wskazuje, że reklamę produkcji szamb wystawiał na własnym samochodzie na kilka godzin dziennie i nie był świadom tego, że wjeżdżał na teren należący do pasa drogowego, ponieważ pracownicy GDDKiA zasypali kamień graniczny. W przekonaniu skarżącego reklamę wystawiał na swojej nieruchomości nie wchodząc w pas drogowy, w związku z tym uważa, iż nieprawdą jest by w dniach [...],[...] i [...] września 2002 r. jego reklama zajmowała pas drogowy.
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...], na podstawie art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, § 1 ust. 1 pkt 3a i § 11 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ administracji powołując się na ustalenia wizji lokalnej stwierdza, iż nie budzi wątpliwości, że skarżący umieszczał reklamy w pasie drogowym. W związku z tym organ administracji był obowiązany nałożyć karę pieniężna, która po zweryfikowaniu przez organ odwoławczy została utrzymana w mocy.
Na decyzję tą A. C. złożył skargę do Naczelnego Sądu administracyjnego wnosząc o oddalenie decyzji i uniewinnienie go. Podobnie jak we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zaprzecza by reklamy wystawiał zajmując pas drogowy, gdyż w jego ocenie ustawiane były na jego nieruchomości. Nadto skarżący podnosi, iż geodeta nie dokonał pomiarów odległości ustawienia reklam, co było podstawą naliczenia kary, a więc nieprawdą jest jakoby te ustalenia zostały dokonane przez organ.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad powołując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji wnosił o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje;
Z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie:
- - ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269), zwana u.s.a.,
- - ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwana p.s.a.,
- - ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p.
W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie sądowoadministracyjne toczy się na podstawie tej ustawy.
Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.s.a.).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 40 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, za zajęcie pasa drogowego i za umieszczenie w nim urządzeń nie związanych z funkcjonowaniem dróg pobiera się opłaty, a za niedotrzymanie warunków określonych w zezwoleniu lub zajęcie pasa bez zezwolenia pobiera się kary pieniężne. Z kolei § 1 ust. 1 pkt 3a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych stanowi, iż zajęcie pasa drogowego na cele nie związane z budową, modernizacją, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi; zezwolenie to dotyczy także umieszczania reklam w pasie drogowym. Za umieszczenie w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi reklamy i obiektu handlowego lub usługowego zarządca drogi pobiera karę pieniężną w wysokości dziesięciokrotnej opłaty naliczanej na podstawie § 10a (§ 11 ust. 3 wyżej wymienionego rozporządzenia).
Przez zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia rozumie się: samowolne zajęcie pasa, przekroczenie terminu zajęcia lub zajęcie większej powierzchni niż określona w zezwoleniu (§ 11 ust. 4 rozporządzenia).
Kara za zajęcie bez wymaganego zezwolenia pasa drogowego została naliczona na podstawie tabeli do § 10a lp. 2 kolumna 8 wymienionego rozporządzenia, ze stawką podstawową 1,50 zł, co przy przeliczeniu powierzchni reklam i stwierdzonego czasu ich wystawienia dało kwotę 643,50 zł.
Skarżący zaprzecza by reklamy były umieszczane w pasie drogowym, w jego ocenie lokalizował je na swojej nieruchomości.
Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych, bowiem bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji, natomiast w zakresie ustaleń opiera się na poczynionych w toku postępowania administracyjnego.
W sprawie ustalenia faktyczne zostały dokonane w trybie wizji lokalnej oraz kontroli przedmiotowego odcinka drogi.
Kierownik Służby Liniowej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] Rejon [...] sporządził z kontroli odcinka drogi krajowej nr [...] w miejscowości [...] notatkę służbową w dniu [...] września 2002 r. Notatka stwierdza, iż w dniu [...] września i [...] września 2002 r. znajdowały się tablica reklamowa i urządzenie w kształcie zbiornika reklamujące produkcję szamba. Także w dniu kontroli – [...] września 2002 r. – to jest po wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie, przedmiotowe reklamy były wystawione. Kontrola dokonała dokładnych pomiarów lokalizujących umieszczone reklamy.
W dniu [...] listopada 2002 r. przeprowadzono wizję lokalną z udziałem skarżącego, w której brał udział także geodeta uprawniony. Na podstawie pomiarów lokalizacji reklam, dokonanych przez służbę drogową, geodeta ustalił, iż reklamy zajmowały pas drogi krajowej nr [...]. Do ustaleń geodety skarżący nie wnosił uwag oraz podpisał protokół z wizji.
Jak wynika z powyższych ustaleń przeprowadzonych w postępowaniu administracyjnym, stan faktyczny został dokładnie wyjaśniony przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i na jego podstawie organ administracji, w ocenie Sądu w składzie orzekającym, prawidłowo ocenił, iż w okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji, skarżący zajął bez wymaganego zezwolenia pas drogowy umieszczanymi na nim reklamami, a naliczona kara pieniężna została naliczona zgodnie z obowiązującymi przepisami.
W tym stanie faktycznym, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekła jak w sentencji.