Uzasadnienie
W dniu [...] czerwca 2003 roku na drodze krajowej nr [...] miała miejsce kontrola pojazdu marki [...] o nr rej [...], należącego do Pana M.W. a kierowanego przez Pana H.K., która wykazał, że kierowca przy wykonywaniu przewozu na potrzeby własne posiada dobową kartę opłaty drogowej nr [...] wydaną dnia [...] czerwca 2003 roku.
W związku z powyższym decyzją z dnia [...] czerwca 2003 roku, wydaną z upoważnienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego na PPH [...] z siedzibą w S. nałożona została kara pieniężna w wysokości [...] złotych. Podstawę wydania tej decyzji stanowiły przepisy art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U. nr 125 poz. 1371 z późn. zm.) w związku z lp. 6 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 roku w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz.U. Nr 115, poz. 999 z późn. zm.). W uzasadnieniu tejże decyzji organ I instancji powołał się na art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U. nr 125, poz. 1371 z późn. zm) w związku z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 18 października 2002 (Dz.U. Nr 188, poz. 1577), zmieniającym rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. (Dz.U.
Nr 150, poz. 1684) § 5 ust. 2 w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych i stwierdził, że skoro winieta została zakupiona w dniu [...] czerwca 2003 roku to zgodnie z w/w § 5 ust. 2 jej termin ważności upłynął w dniu [...] czerwca 2003 roku, a zatem przewóz na potrzeby własne, który był wykonywany w dniu [...] czerwca 2003r. odbywał się bez posiadania w pojeździe opłaty za przejazd po drogach krajowych.
Od decyzji z dnia [...] czerwca 2003 roku odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego złożył M.W. właściciel PPH [...] z siedzibą w S., domagając się anulowania nałożonej na niego kary pieniężnej. Skarżący podniósł, iż nie wiedział o obowiązku wykorzystania dobowej karty opłaty za przejazd po drogach krajowych w terminie 7 dni od daty jej wydania, ponadto wskazał na ciężką sytuację finansową firmy.
Po rozpoznaniu tego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 roku nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2003 roku wskazując w uzasadnieniu, iż w świetle niespornych okoliczności faktycznych istniała podstawa prawna do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, zaś wyjaśnienia zawarte w odwołaniu nie skutkują uchyleniem nałożonej kary.
Od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2003 roku M.W. PPH [...] złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia decyzji wydanych przez organy obu instancji.
Skarżący w uzasadnieniu skargi zacytował § 5 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. 2001 Nr 150, poz. 1684) w brzmieniu przed nowelizacją dokonaną Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 18 października 2002 roku (Dz.U. 2002 Nr 188, poz. 1577) i podniósł, że w świetle tejże regulacji prawnej brak było podstaw do nałożenia na niego kary pieniężnej.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wskazał, że zacytowane prze stronę brzmienie § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania, albowiem w chwili kontroli przepis ten obowiązywał w brzmieniu przywołanym w decyzji organu II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie:
- – ustawa z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zwana u.s.a.,
- – ustawa z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), zwana p.s.a.,
- – ustawa z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p.
Jednocześnie uchylona została ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie.
W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie p.s.a.
Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę M.W. PPH "[...]" za niezasadną, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2003 roku nie narusza prawa.
Przede wszystkim należy podnieść, iż skarżący w skardze przytoczył treść § 5 ust. 1, 2, 3, 4, 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (DZ.U. 20001 nr 150, poz. 1684) w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 18 października 2002 roku (Dz.U. 2002 Nr 188, poz. 1577). Owa nowelizacja, która weszła w życie 29 listopada 2002 roku nadała § 5 ust. 2 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych następujące brzmienie: "w części dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu oraz terminu ważności, karta opłaty dobowej i siedmiodniowej może być wypełniona przez przedsiębiorcę, o którym mowa w § 3 w terminie: 1) 7 dni- od daty wydania karty opłaty dobowej 2) 14 dnia- od daty wydania karty opłaty siedmiodniowej".
W niniejszej sprawie kontrola pojazdu miała miejsce w dniu [...] czerwca 2003 roku a więc już po nowelizacji § 5 ust. 2 cyt. wyżej rozporządzenia, a zatem organy obu instancji przy wydawaniu decyzji miały obowiązek uwzględnić aktualny stan prawny.
W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] czerwca 2003 roku są zgodne z prawem. Skarżący bowiem w czasie kontroli w dniu [...] czerwca 2003 roku wylegitymował się kartą opłaty dobową, którą zakupił w dniu [...] czerwca 2003 roku, a zatem zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych termin jej ważności upłynął w dniu [...] czerwca 2003 roku. Ponadto skarżący nie wypełnił prawidłowo karty opłaty dobowej, albowiem nie wpisał daty do kiedy karta jest ważna. Zgodnie z § 5 ust. 2, 3 i 4 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w części dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu oraz terminu ważności karta opłaty dobowej i siedmiodniowej jest wypełniana przez przedsiębiorcę przed rozpoczęciem przejazdu przez wpisanie w odpowiednim miejscu m.in. numeru rejestracyjnego pojazdu, dat i godzin określających termin ważności karty.
Termin ważności karty należy wpisać tak, aby wszystkie oznaczone pola karty zostały wypełnione, przy czym dzień i miesiąc powinien być oznaczony dwiema cyframi a rok czterem cyframi. Godzinę przejazdu oznacza się czterema cyframi, z czego dwie pierwsze odpowiadają kolejnym godzinom w 24 godzinnym cyklu dobowym.
Powyższych wymogów nie spełnia karta opłaty skarżącego, dlatego też w świetle ust. 6 § 5 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty.
W tym stanie rzeczy organy obu instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] złotych stosowanie do art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm.) w zw. z lp. 6 załącznika do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 roku w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz.U. 2002, Nr 115, poz. 999).
Powyższe przemawia za bezzasadnością skargi, co skutkowało jej oddaleniem przez Sąd w myśl art. 151 p.s.a.