Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 12 września 1990 r., II SA 409/90

Teza

1. Ze sformułowania przepisu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży nieruchomości Państwowego Funduszu Ziemi oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego /t.t. Dz.U. 1989 nr 58 poz. 348/, wynika w sposób nie mogący budzić wątpliwości, że nieruchomość Państwowego Funduszu Ziemi może być przedmiotem sprzedaży tylko wówczas gdy spełnione zostały dwa warunki; nieruchomość jest objęta wykazem, sporządzonym przez właściwy organ administracji państwowej i wykaz ten został podany do publicznej wiadomości, przy czym oba te warunki muszą istnieć łącznie i nie spełnienie jednego z nich powoduje, że sprzedaż nieruchomości Państwowego Funduszu Ziemi w trybie tej ustawy jest niedopuszczalna.
2. Od zasady przewidzianej w art. 3 ust. 1 powyższej ustawy z dnia 12 marca 1958 r., ustawa ta /ani też wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze/ wyjątku nie przewiduje.
3. Użycie w art. 2 cyt. ustawy zwrotu "nabywcami mogą być w pierwszej kolejności" oznacza wprowadzenie dla organu administracji państwowej jedynie ustawowej wskazówki /a nie obowiązku/ w kwestii kogo w wymienionych w tym przepisie wypadkach powinny w pierwszej kolejności ustalać na nabywców nieruchomości Państwowego Funduszu Ziemi.