Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 5 maja 1992 r., II SA 41/92

Tezy

Wszelkie elementy składające się na gospodarowanie własnym dochodem w tym również umarzanie zaległości podatkowych z tytułu podatków i opłat lokalnych /art. 31 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych - Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ - wchodzą w zakres zadań własnych gmin.

Uzasadnienie

Prezydent miasta W. decyzją z dnia 22 sierpnia 1991 r. odmówił wnioskowi Terenowego Przedsiębiorstwa Surowców Wtórnych w W. o zwolnienie od podatku od nieruchomości za 1991 r.

Odwołanie Przedsiębiorstwa od tej decyzji zostało uwzględnione przez Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa W., które decyzją z dnia 14 października 1991 r. uchyliło decyzję wydaną w I instancji i umorzyło zaległość z tytułu podatku od nieruchomości za okres od kwietnia do września 1991 r. Powołując się na art. 31 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych organ II instancji wywodził, że pomoc w postaci uwolnienia Przedsiębiorstwa od płatności kwoty ponad 60 mln zł winna przyczynić się do wsparcia programu naprawczego przedsiębiorstwa. Upadłość odwołującego się Przedsiębiorstwa pozbawiłaby miasto W. jedynej jednostki zajmującej się kupnem surowców wtórnych.

Decyzję powyższą zaskarżył skutecznie do Naczelnego Sądu Administracyjnego Prokurator Wojewódzki w W. Zarzucając jej naruszenie art. 17 pkt 1 Kpa wnosił o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 207 par. 3 Kpa w zw. z art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa. W ocenie Prokuratora umorzenie zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości, do uiszczenia którego zobowiązane było przedsiębiorstwo, nie należy do zadań własnych gminy. Świadczy o tym uregulowanie zawarte w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 9 lutego 1990 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego /Dz.U. nr 10 poz. 64/, które podatku od nieruchomości należnego od przedsiębiorstwa nie zaliczają do łącznego zobowiązania pieniężnego.

Kolegium Odwoławcze złożyło wniosek o oddalenie skargi. Nie podzieliło ono poglądu Prokuratora; podniosło, że pobór podatku od nieruchomości należy do zadań własnych gminy z mocy postanowień ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 12 stycznia 1991 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wyrażony w skardze pogląd prawny odnośnie kompetencji w zakresie orzekania o umorzeniu zaległości z tytułu zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości jest błędny. Orzekanie w tym zakresie należy do zadań własnych gminy. Wynika to z charakteru samego podatku, który swoją regulację materialnoprawną znajduje w art. 2-7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/.

Tam też w art. 6 ust. 7 i 8 organy gminy określone są jako właściwe do ustalania wymiaru podatku. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1990 r. o dochodach gmin i zasadach ich subwencjonowania w 1991 r. /Dz.U. nr 89 poz. 518/ wpływy z podatku od nieruchomości położonych na terenie gminy są dochodami gminy. Konsekwencją powyższego są regulacje dotyczące orzekania o umarzaniu zaległości podatkowych z tytułu tego podatku. Umorzenie zaległości podatkowych odbywa się w oparciu o przepis art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./. Ustalając właściwość organów w sprawach umarzania zaległości podatkowych zgodnie z delegacją zawartą w ust. 3 art. 31 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, Minister Finansów w rozporządzeniu z dnia 31 grudnia 1989 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1990 nr 1 poz. 4 ze zm./ rozstrzygnął, że umarzanie zaległości podatkowych z tytułu między innymi podatków i opłat lokalnych, należy do wójta lub burmistrza /prezydenta/ - par. 5 pkt 2 w zw. z par. 1 rozporządzenia. Z powyższego w ocenie Sądu wynika, że wszelkie elementy składające się na gospodarowanie własnym dochodem wchodzą w zakres zadań własnych gmin. Zgodnie więc z prawem /art. 17 pkt 1 w zw. z art. 127 par. 2 Kpa/ w ocenionym postępowaniu w I instancji właściwym był Prezydent Miasta W. a w II - Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 5 Kpa oddalił skargę jako pozbawioną uzasadnionych podstaw. Regulacja dotycząca łącznego zobowiązania pieniężnego nie ma z tą kwestią bezpośredniego związku, albowiem jak wynika z art. 2 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych łączne zobowiązanie pieniężne jest tylko formą poboru podatków i innych świadczeń pieniężnych, nie przesądzającą o samodzielnym bycie poszczególnych podatków.