Uzasadnienie
Po opublikowaniu w dniu 6 lutego 2001 r. ogłoszenia Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w dziennikach "Rzeczpospolita" i "Gazeta Wyborcza" o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programów telewizyjnych z zakreślonym terminem składania wniosków do dnia 9 marca 2001 r., w dniu 8 marca 2001 r. Prowincja Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych /Ojcowie Franciszkanie/ złożyła wniosek o dokonanie zmiany /rozszerzenia/ koncesji poprzez przyznanie częstotliwości przeznaczonej do rozpowszechniania programu w sposób rozsiewczy naziemny ze stacji nadawczej w W. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji decyzją z dnia 2 sierpnia 2001 r. (...) w sprawie zmiany koncesji (...) z dnia 2 lutego 1999 r., działając na podstawie art. 33 ust. 2 i 3 oraz art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji /Dz.U. 1993 nr 7 poz. 32 ze zm./, odmówił Prowincji Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych /Ojcowie Franciszkanie/ z siedzibą w W. dokonania rozszerzenia koncesji na rozpowszechnianie programów telewizyjnych ze stacji nadawczej w W., rozszerzając ją jednocześnie na rzecz "TVN" Sp. z o.o. z siedzibą w W. i w uzasadnieniu podał, że wnioskodawca nie uzasadnił dostatecznie w zakresie programowym zamiaru rozszerzenia działalności nadawczej o stację nadawczą w W. i nie wykazał jednoznacznie posiadania możliwości sfinansowania rozszerzenia działalności w podanym zakresie.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 18 sierpnia 2001 r. Prowincja Zakonu Braci mniejszych Konwentualnych /Ojcowie Franciszkanie/ zarzuciła powyższej decyzji rażące naruszenie przepisów art. 7, art. 11, art. 77, art. 107 i art. 155 Kpa oraz art. 36 w zw. z art. 1 cyt. już wyżej stawy o radiofonii i telewizji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zmianę koncesji zgodnie z wnioskiem z dnia 8 marca 2001 r. wraz z uprzednią reasumpcją uchwały KRRiT z dnia 3 kwietnia 2001 r. (...).
Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji decyzją z dnia 19 listopada 2001 r. (...), działając na podstawie art. art. 33 ust. 2 i 3 ustawy o radiofonii i telewizji oraz art. 138 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 127 par. 3 Kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 2 sierpnia 2001 r.
Powyższa decyzja została doręczona Prowincji Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych /Ojcowie Franciszkanie/ z siedzibą w W. oraz jej pełnomocnikowi dniu 26 listopada 2001 r. Stąd też termin do złożenia skargi, zważywszy na treść art. 35 ust. 1 i art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ w zw. z art. 57 par. 1 i 4 Kpa upływał w dniu 27 grudnia 2001 r.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2001 r. Prowincja Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych /Ojcowie Franciszkanie/ reprezentowana przez radcę prawnego wniosła o uchylenie powyższej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 2 sierpnia 2001 r., zarzucając im naruszenie art. 32, art. 2, art. 7, art. 14 w zw. z art. 213 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 36 ust. 1 w zw. z art. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji /Dz.U. 1993 nr 7 poz. 34 ze zm./ i art. 7, art. 11, art. 77, art. 107 oraz art. 155 Kpa.
W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wniósł o jej oddalenie, wskazując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.
Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2002 r. II SA 4162/01 skargę odrzucono i w uzasadnieniu podano, że w niniejszej sprawie skarga podlega opłacie sądowej w wysokości stałej w kwocie 100 zł zgodnie z treścią par. 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej /Dz.U. nr 117 poz. 563 ze zm./. Natomiast zgodnie z par. 7 powołanego rozporządzenia oraz art. 17 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych /Dz.U. nr 24 poz. 110 ze zm./ w związku z art. 36 ust. 3 cyt. już ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, wpis stały od skargi wnoszonej przez radcę prawnego należy uiścić bez wezwania przewodniczącego wydziału /prezesa ośrodka zamiejscowego/. Ponieważ obowiązek opłacenia skargi nie został dopełniony przez radcę prawnego wnoszącego skargę w imieniu skarżącej, przeto postanowiono jak w sentencji.
We wnioskach z dnia 21 stycznia 2002 r. i 13 marca 2002 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu w rozpoznawanej sprawie. W uzasadnieniu podał, że skarga została wniesiona w terminie, a ponieważ termin do wniesienia skargi upływał dopiero w dniu 27 grudnia 2001 r., nie ciążył na nim obowiązek wniesienia skargi jednocześnie z dokonaniem wpisu. Ze względu na okres świąteczny wniesienie wpisu zamierzał uczynić osobiście w następnych dniach, jednak z powodu nagłej i bardzo poważnej choroby, która rozpoczęła się już wcześniej ale gwałtownie i groźnie dla niego rozwinęła się w dniach pozostających do upływu terminu, powinności tej nie dokonał. Poza tym nie było sposobu, z uwagi na okres świąteczny, wyręczyć się inną osobą. Pracownicy kancelarii byli przekonani, że wpis został dokonany z uwagi na jego wcześniejsze zapewnienie o osobistym zadośćuczynieniu tej powinności. Ponadto dodał, że w okresie choroby nie korzystał z zastępstwa bowiem stan, w którym przez ten czas się znajdował, nie dopuszczał do zajmowania się sprawami zawodowymi. Zatem uchybienie terminowi nastąpiło za jego przyczyną, choć bez jego winy w rozumieniu art. 58 par. 1 Kpa. Na dowód swej choroby przedstawił zaświadczenie wystawione przez lecznicę "MAG" w W. z dnia 13 marca 2002 r. w którym stwierdza się, że w okresie od 17 grudnia 2001 r. do 30 stycznia 2002 r. przebył on przewlekłe schorzenie i w wyniku leczenia antybiotykami doszło do powikłań ze strony przewodu pokarmowego. Z tego powodu był przez cały ten okres niezdolny do pracy z zaleceniem bezwzględnego leżenia. Z powodu stanów gorączkowych, otrzymywanych leków i bezwzględnych zaleceń lekarskich, "nie mógł wykonywać pracy zawodowej w ww. okresie.". Niezależnie od powyższego podał, że przedmiotowy wniosek - poza opisanymi już wyżej przyczynami - jest podyktowany istotnymi względami o charakterze merytorycznym i jest to "ważny powód" w rozumieniu art. 35 ust. 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik skarżącej przedłożył ponadto zaświadczenie lekarskie z dnia 9 stycznia 2002 r. z którego wynika, że był on niezdolny do pracy przez okres 30 dni począwszy od dnia 21 grudnia 2001 r.
Wpis od skargi w wysokości 100 zł został uiszczony w dniu 21 stycznia 2002 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Sąd z ważnych powodów przywróci na wniosek strony termin do wniesienia skargi i zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem Sądu Najwyższego, Sąd uprawniony jest również do przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od złożonej skargi /vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1999 r. III RN 137/98 - OSNAPU 2000 nr 1 poz. 4/.
Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu. Sąd bada nie tylko przesłanki określone w cyt. wyżej przepisie. Zgodnie art. 59 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym w sprawach nieunormowanych w ustawie, do postępowania przed Sądem stosuje się odpowiednio również art. 58 Kpa. Stosownie do treści tego przepisu przywrócenie terminu podlega ocenie pod kątem stwierdzenia uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego /art. 58 par. 1 Kpa/ oraz czy zostały zachowane wymogi formalne /art. 58 par. 2 Kpa/.
Zatem muszą być spełnione łącznie cztery przesłanki, a mianowicie:
1/ zainteresowany uprawdopodobni brak swojej winy przy uchybieniu terminu, 2/musi być wniesiony wniosek o przywrócenie terminu, 3/wniosek musi być wniesiony w stosownym terminie, 4/wraz z wnioskiem ma być dokonana czynność, dla której został naruszony termin.
W rozpoznawanej sprawie - w ocenie Sądu - pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił braku swojej winy przy uchybieniu terminu. Faktem jest, że w ostatnim dniu do uiszczenia wpisu korzystał on ze zwolnienia lekarskiego, to jednak w doktrynie przyjmuje się /por. Kodeks postępowania administracyjnego - J. Borkowski i inni, Warszawa 1985 r., str. 141/, że powołanie się na okoliczność korzystania ze zwolnienia lekarskiego od pracy nie potwierdza z całą pewnością, iż strona nie mogła rzeczywiście, w tej konkretnej sytuacji, uiścić wpis sądowy. W rozpoznawanej sprawie, mimo że choroba pełnomocnika skarżącej przybrała gwałtowne i nieoczekiwane dla niego objawy, to jednak nie na tyle - jak sam oświadczył na rozprawie przed Sądem mówiąc, że był w tym czasie przytomny, a "natomiast o wpisie najzwyczajniej w świecie zapomniałem przez chorobę" - żeby nie wyręczyć się w tej czynności pracownikiem kancelarii, bądź domownikiem. Reasumując, kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do uiszczenia wpisu, wiążę się z obowiązkiem do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, czego pełnomocnik skarżącej - zdaniem Sądu - nie wykazał. Na marginesie zauważyć należy, że pełnomocnik skarżącej mimo choroby na którą się powołuje, do chwili złożenia wniosku o przywrócenie terminu w dniu 21 stycznia 2002 r., był w stanie wykonywać inne czynności procesowe a mianowicie w dniu 2 stycznia 2002 r. sporządził i przesłał do Sądu wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Tytułem uzupełnienia podnieść należy, że powołany we wniosku "ważny powód" musi być związany z uchybieniem terminu, nie zaś ze skutkiem tego uchybienia.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 27 ust. 1 i art. 53 ust. 3 cyt. ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, należało orzec jak w sentencji.