Uzasadnienie
Dyrektor Oddziału [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych decyzją Nr [...] z dnia [...].12.2001 roku na podstawie art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000r Nr 71, poz. 838 ze zm.), §2 ust. 2 Lp. tabeli 5 pkt 1 lit b i §9 ust. 1 pkt 2 ust. 2 oraz §10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych (Dz. U. 51 poz. 607) w związku z §5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 44, poz. 432) oraz na podstawie art. 104 §1 ustawy z dnia 14 IV 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst Dz. U. z 2000r, Nr 98, poz. 1071) obciążył Z.C., właściciela Przedsiębiorstwa Handlowo – Usługowego "Z." w Ł. opłatą w wysokości [...] zł za przejazd w dniu [...].10.2001 roku pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.
W uzasadnieniu decyzji podano wyniki stwierdzonych podczas kontroli przekroczeń dopuszczalnych parametrów pojazdu, stanowiących podstawę naliczania opłaty.
W związku ze złożonym przez Z.C. wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wydana została przez Dyrektora Oddziału [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych działającego z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych decyzja Nr [...] z dnia [...] marca 2002 roku utrzymująca w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...].12.2001 roku.
Z.C., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowe "Z." w Ł. zaskarżył ostateczną decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie.
W uzasadnieniu skargi podniósł, iż upoważnienie dla Rady Ministrów, zawarte w art. 13 ust. 4 ustawy o drogach publicznych nie daje podstaw do zróżnicowania opłat podwyższonych, a podwyższenie opłaty o 90% w przypadku przekroczenia nacisku na oś nosi znamiona kary administracyjnej i przekracza rozsądne granice pojęcia opłaty podwyższonej w rozumieniu art. 13, ust. 4 ustawy o drogach publicznych.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Publicznych i Autostrad wniósł o jej oddalenie, uznając podniesione w niej zarzuty za nieuzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2002 roku, P6/02 wydanym po rozpoznaniu pytania prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego o zbadanie zgodności m. in. §9 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku o opłatach drogowych (Dz. U. Nr 51, poz. 607) z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP orzekł, że §9 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 tegoż rozporządzenia jest niezgodny z art. 92 ust. 1 oraz nie jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. W obszernym uzasadnieniu Trybunał powołał się na swój wcześniejszy wyrok z dnia 27 kwietnia 1999 roku, P 7/ 98, w którym stwierdził, że § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14.10.1996 roku w sprawie opłat drogowych był niezgodny z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP przez to, że naruszał zakres ustawowego upoważnienia oraz stanowił przepis o charakterze represyjnym. Stwierdził w związku z tym, że ustalenie opłaty za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia na podstawie §9 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych następuje w istocie w taki sam sposób, jak ustalenie tej opłaty na podstawie §4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 roku w sprawie opłat drogowych, uznanego przez Trybunał za niekonstytucyjny.
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych pomimo wspomnianego wcześniejszego wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 7 / 98 dalej powtórzyło i utrzymało przepisy niezgodne z Konstytucją. Mając to na względzie należało przyjąć, że kwestionowane przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych zostały wydane na podstawie niekonstytucyjnego upoważnienia ustawowego (bez ustawowego upoważnienia), dlatego są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. W rozpoznawanej sprawie obie decyzje zostały wydane na podstawie §9 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych.
Stosownie do art. 145a §1 kpa w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją można żądać wznowienia postępowania administracyjnego. Natomiast przepis art. 145 §1 pkt.
1) b) ustawy z dnia 30 VIII 2002 roku "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (Dz. U. nr 153 poz. 1270) zobowiązuje Sąd do uchylenia decyzji w razie nieistnienia naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Mając to wszystko na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy w/w przepisu oraz w oparciu o art. 152, art. 200, art. 205 §1 ustawy z dnia 30 VIII 2002 roku "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.