Uzasadnienie
2 II SA 4170/03
Decyzją nr "[...]" z dnia 14 stycznia 2000r. Dyrektor Aresztu Śledczego odmówił T. L. przyznania nagrody rocznej za 1997r. oraz część 1998r. obejmujący okres służby przygotowawczej. W uzasadnieniu podano, iż zarządzenie Ministra Sprawiedliwości jednoznacznie określa krąg osób, którym przysługuje nagroda roczna i uprawnionymi do niej są tylko mianowani na stałe funkcjonariusze Służby Więziennej.
Od decyzji tej odwołał się T. L., podnosząc iż brak jest przesłanek do odmowy przyznania mu nagrody rocznej za okres, w którym był funkcjonariuszem w służbie przygotowawczej.
Decyzją nr "[...]" z dnia 14 lutego 2000r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, iż art. 106 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej zawiera delegację ustawową dla Ministra Sprawiedliwości do określenia w drodze zarządzenia warunków przyznawania nagród rocznych. Zgodnie zaś z § 2 ust. l zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 września 1997r. w sprawie określenia warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszom Służby Więziennej nagrody roczne przyznaje się funkcjonariuszom mianowanym na stałe. W związku z tym brak jest podstaw do przyznania nagrody funkcjonariuszowi w służbie przygotowawczej.
Na tę decyzję skargę wniósł T. L. Podał, iż do Służby Więziennej został przyjęty w dniu l maja 1996r. i mianowany funkcjonariuszem w służbie przygotowawczej. W dniu l maja 1998r. został mianowany funkcjonariuszem w służbie stałej. Podał, iż w okresie służby przygotowawczej nie został objęty nagrodą roczną w 1997r. i 1998r., co w jego ocenie nie znajduje podstaw prawnych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, bądź o zawieszenie postępowania w związku z pytaniem prawnym skierowanym do Trybunału Konstytucyjnego o zgodność przepisów - stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji - z ustawą o Służbie Więziennej i Konstytucją RP.
Postanowieniem z dnia 30 maja 2000r. Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie ze względu na pytanie prawne skierowane do Trybunału Konstytucyjnego. Postanowieniem z dnia 31 października 2003r. postępowanie zostało podjęte.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Stąd też pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczenie zapadło w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie.
Podnieść należy, iż w myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracji. Jednakże w oparciu o art. 145 § l pkt l lit. b Sąd bada także naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
W niniejszej sprawie organy obydwu instancji odmówiły skarżącemu wypłaty nagrody rocznej za 1997r. oraz część 1998r. obejmujący okres służby przygotowawczej w Służbie Więziennej powołując się na art. 106 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 61 poz. 283 ze zm.) oraz § 2 ust. l zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 września 1997r. w sprawie określenia warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszom Służby Więziennej (Dz.Urz. Min.Spr. Nr 4 poz. 37). § 2 ust. l tego zarządzenia stanowił bowiem, iż funkcjonariuszom mianowanym na stałe, wykonującym nienagannie obowiązki służbowe przez okres roku kalendarzowego, przyznaje się nagrody roczne. Jednakże wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2001r. (sygn. akt P 4/00, opublik. Dz.Urz.MS z 2001r. Nr 2 poz.
- orzeczono, iż § 2 ust. l powołanego zarządzenia Ministra Sprawiedliwości jest niezgodny z art. 29 ust. 7 i art. 106 ust. l i 3 ustawy o Służbie Więziennej oraz z art. 2 Konstytucji RP. Z chwilą zatem ogłoszenia tego wyroku, tj. z dniem 17 września 200 1 r. powołany przepis utracił moc obowiązującą. Zgodnie zaś z art. 145 a Kodeksu postępowania administracyjnego daje to podstawę do żądania wznowienia postępowania administracyjnego, a tym samym także uchylenia zaskarżonych decyzji.
Należy jednak podnieść, iż poza wypadkiem określonym w art. 145a Kodeksu postępowania administracyjnego sąd administracyjny nie może uwzględniać zmian stanu prawnego, jakie zaszły po wydaniu zaskarżonej decyzji. Nie dotyczy to jednak organu administracji prowadzącego postępowanie na skutek uchylenia decyzji przez sąd. Wprawdzie jest on związany oceną prawną przedstawioną w orzeczeniu sądu, ale tylko w sytuacji gdy w danej sprawie nie zajdą jakiekolwiek znany w stanie faktycznym lub prawnym. Wskazać zaś należy, iż w związku z powołanym orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego zostało wydane rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 15 poz. 145), w którym określono zasady wypłaty zaległych nagród rocznych dla funkcjonariuszy, którzy pełnili służbę przygotowawczą w 1997r, 1998r. lub 1999r. O ile zatem żądanie skarżącego o wypłatę zaległych nagród rocznych zostało już zaspokojone, to nie może to pozostać bez wpływu na rozstrzygnięcie organu w niniejszej sprawie.
W związku z powyższym zaskarżoną decyzję, a także decyzję ją poprzedzającą należało uchylić w oparciu o art. 145 § l pkt l lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270). Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji stosownie do art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.