Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2002r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działające na podstawie art. 127 §2 w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania T. sp. z o.o. od decyzji Nr [...] zastępcy Dyrektora [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w W. z dnia [...] listopada 2001r. obciążającej opłatą drogową (karą) w kwocie [...] zł za przejazd zespołem nienormatywnym bez zezwolenia na trasie z M. do S., orzekło na zasadzie art. 138 §1 pkt 1 oraz art. 139 k.p.a. w związku z art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2000r. nr 71, poz. 838 ze zm.) utrzymać powyższą decyzję w mocy.
W dniu [...] listopada 2001r. w N. zatrzymano i przeprowadzono kontrolę samochodu ciężarowego [...] z naczepą [...] stanowiących własność firmy T. sp. z o.o. W wyniku tej kontroli ustalono, że nastąpiło przekroczenie nacisku na jednej osi pojedynczej o [...] oraz na jednej osi wielokrotnej o [...] kN i na tej podstawie w decyzji Nr [...] z dnia [...] listopada 2001r. zastępca Dyrektora [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w W. obciążył firmę T. Sp. z o.o. opłatą drogową w kwicie [...] zł za przejazd zespołem nienormatywnym bez zezwolenia na trasie z M. do S..
Od tej decyzji w dniu [...] grudnia 2001r. odwołała się firma T. sp. z o.o. kwestionując naliczenie opłaty, gdyż nie było przekroczenia całkowitej masy pojazdu, a przekroczenie nacisku na poszczególne osie wynikało z wadliwości przeprowadzenia pomiarów na "placu targowym". Osoby przeprowadzające kontrolę nie poinformowały kierowcy o wymogach przeprowadzania pomiarów i przez to nie mógł on ustosunkować się do wykonanych czynności. Ponieważ przekroczenie nacisku poszczególnych osi mogło być wynikiem błędu pomiarowego wynikającego z faktu dokonania czynności kontrolnych w nieodpowiednim miejscu, należy wysnuć wniosek, że decyzja wydana z naruszeniem prawa winna być uchylona.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie, gdyż z protokołu zatrzymania i kontroli nie można ustalić żadnych nieprawidłowości – a w innym miejscu i czasie organ nadzoru nie ma możliwości wykazania dowodnie wadliwości czynności utrwalonych w protokole. Natomiast można ustalić, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo zastosowano przepisy rozporządzenia Rady ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. nr 51, poz. 607) i zgodnie z §2 ust. 2 lp. 4 pkt 1 lit. d w związku z §9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz §10 tego rozporządzenia naliczono obowiązującą opłatę.
Odnoszenie się jednak obecnie do przepisu §9 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie opłat drogowych w zakresie dotyczącym ustalania opłat karnych jest nieuzasadnione, gdyż od 1 stycznia 2002r. rozporządzenie to utraciło w tym zakresie moc wiążącą ze względu na nowelizację ustawy o drogach publicznych dokonaną w ustawie z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 125, poz. 1371, art. 99 pkt 1) i wprowadzenie w ustawie o drogach publicznych odrębnego załącznika (art. 13 ust. 2b) ustalającego opłaty karne na podstawie jej art. 13 ust. 2a. Uwzględniając aktualny stan prawny i stosując do ustaleń zawartych w protokole z dnia [...] listopada 2001r. nowe stawki kar (wprowadzonych zamiast opłat) za przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi na drogach bez zezwolenia, należałoby ustalić karę w kwocie [...] zł. Mając jednak na względzie dyspozycję art. 139 k.p.a. nie wolno, w przypadku rozpoznawania tego odwołania, wydać decyzji niekorzystnej dla strony i dlatego utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy obowiązującej.
Powyższą ostateczną decyzję zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka z o.o. T. z siedzibą w N. wnosząc o jej uchylenie.
Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzucała, że kontrolujący pojazd nie zakwestionował masy całkowitej pojazdu, a jedynie podniósł zarzut przekroczenia dopuszczalnego nacisku na oś drugą i trzecią. Według skarżącej spółki miejsce kontroli i sama kontrola była wykonana nieprawidłowo. Nieprawidłowość wyboru miejsca kontroli była przyczyną błędu pomiarowego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie w całości.
Zarzuty skargi pokrywają się z zarzutami jakie były bardziej szczegółowo podniesione w odwołaniu i do których Kolegium już ustosunkowało się w kwestionowanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2002 roku P6/02 wydanym po rozpoznaniu pytania prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego o zbadanie zgodności m in. §9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku o opłatach drogowych (Dz. U. Nr 51 poz. 607) z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP orzekł, że §9 ust.1 pkt 2 i ust. 2 tego rozporządzenia jest niezgodny z art. 92 ust. 1 oraz nie jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. W obszernym uzasadnieniu Trybunał powołał się na swój wcześniejszy wyrok z dnia 27 kwietnia 1999 roku P7/98, w którym stwierdził, że §4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 roku w sprawie opłat drogowych był niezgodny z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP przez to, że naruszał zakres ustawowego upoważnienia oraz stanowił przepis o charakterze represyjnym. Stwierdził w związku z tym, że ustalanie opłaty za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia na podstawie §9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych następuje w istocie w taki sam sposób, jak ustalenie tej opłaty na podstawie §4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 roku w sprawie opłat drogowych, uznanego przez Trybunał za niekonstytucyjny. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych, pomimo wspomnianego wcześniejszego wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P7/98 dalej powtórzyło i utrzymało przepisy niezgodne z Konstytucją. Mając to na względzie należało przyjąć, że kwestionowane przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych zostały wydane na podstawie niekonstytucyjnego upoważnienia ustawowego (bez ustawowego upoważnienia) i dlatego są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.
W rozpoznawanej sprawie obie decyzje administracyjne zostały wydane na podstawie §9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych.
Stosownie do art. 145a §1 k.p.a. w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, można żądać wznowienia postępowania administracyjnego. Natomiast przepis art. 145 §1 pkt 1) b) ustawy z 30 VIII 2002 roku "Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi" (Dz. U. Nr 153 p. 1270) zobowiązuje Sąd do uchylenia decyzji w razie zaistnienia naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Mając to wszystko na uwadze, na podstawie art. 145 §1 pkt.
- b) oraz art. 152, art. 200, 205 §2 ustawy z dnia 30 VIII 2002 roku "Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi" (Dz. U. Nr 153 p. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji.