Uzasadnienie
Zarząd Dróg Miejskich w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. na podstawie § 9 ust. 1 tabela Lp. 4 i ust. 2, 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 40, poz. 230) w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lutego 1993 r. w na 155, poz. 772) obciążył J. A. karą pieniężną w wysokości 3.354,- zł. za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.
Decyzja została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy po uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze uprzednio wydanej decyzji z dnia [...] lutego 2000 r.
W uzasadnieniu decyzji podano, że w dniu 19 listopada 1999 r. podczas kontroli pojazdu stwierdzono przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu potwierdzone protokołem z zatrzymania i kontroli. Pojazd – zespół składający się z ciągnika marki [...] z naczepą należał według dowodu rejestracyjnego do S. S.. Właściciel wyjaśnił, iż zgodnie z umową Kupna-sprzedaży zawartej w dniu 2 listopada 1999 r. pojazd należy do kupującego, jakim jest J. A.. W wyniku kontroli stwierdzono przekroczenia dopuszczalnych nacisków na osie. Na podstawie obowiązującej tabeli opłat obliczono opłatę za przekroczenia (3.000 zł.), którą to kwotę zrewaloryzowano na podstawie § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie opłat drogowych oraz na podstawie średniorocznego wskaźnika cen towarów i usług ogłoszonego w Monitorze Polskim Nr 4 z dnia 27 stycznia 1999 r. przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.
Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2002 r. SKO w uzasadnieniu decyzji wskazało, że opłatę za przejazd pojazdem nienormatywnym wyliczono prawidłowo a podnoszony w odwołaniu zarzut, że decyzję wydał organ niewłaściwy jest nietrafny. Zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) w granicach miasta W. zarządcą dróg publicznych jest zarząd miasta W..
J. A. zaskarżył ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji organu I instancji. Powtórzył podnoszony wcześniej zarzut odnośnie niewłaściwego organu podejmującego decyzję w I instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem rozpoznania jest skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Niniejsza sprawa została przekazana do rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.
Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowi inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie chociaż z innych powodów niż podnosił skarżący..
Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) oraz § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 40, poz. 230). Nałożenie kary pieniężnej nastąpiło na podstawie tabeli zawartej w § 9 ust. 1 tego rozporządzenia.
W dacie wydania zaskarżonej decyzji jak również decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] stycznia 2002 r. podjętej przez Zarząd Miasta W. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie opłat drogowych nie stanowiło aktu obowiązującego prawa. Rozporządzenie to zostało uchylone przepisem art. 74 ustawy z dnia 21 stycznia 2000 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej (Dz. U. Nr 12, poz. 136). Zgodnie z nim, przepisy wykonawcze, wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie upoważnień zmienianych w ustawach nowelizowanych tą ustawą, zachowują moc do dnia 30 czerwca 2000 r.
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych była jedną z ustaw nowelizowanych wyżej wskazaną ustawą, z kolei rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie opłat drogowych było aktem wykonawczym do ustawy o drogach publicznych.
Zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie obie decyzje administracyjne zostały wydane na podstawie § 9 ust. 1,2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie opłat drogowych.
Należy również zauważyć, że przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie opłat drogowych zostały uznane za niezgodne z Konstytucją (art. 2 i art.
92) oraz uznane, że nie są zgodne z art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych przez to, że naruszały zakres ustawowego upoważnienia oraz stanowiły przepis o charakterze represyjnym. (wyrok Sądu Najwyższego z 8 września 2000 r. III RN 9/00 –OSNP 2001/10/330).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 wyżej powołanej ustawy.