Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 5 lipca 1983 r., sygn. akt II SA 420/83

Tezy

Decyzja odmawiająca udzielenia zezwolenia na pobyt stały w Warszawie z uwagi na brak istnienia względów społecznych lub życiowych w rozumieniu przepisu par. 2 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1974 r. w sprawie ograniczenia pobytu stałego osób zamierzających zamieszkać na terenie m.st. Warszawy /Dz.U. 1975 nr 1 poz. 4 ze zm./ jest zgodna z prawem, jeżeli w wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalono, że faktycznym zamiarem osoby ubiegającej się o zezwolenie jest uzyskanie podnajmu.

Nie można przyjąć, aby przy istniejących ograniczeniach dopływu ludności do m.st. Warszawy została sprowadzona pięcioosobowa rodzina do sprawowania opieki nad jedną osobą, dla nich obcą, tym bardziej, że istnieją osoby bliskie, prawnie do takiej opieki zobowiązane.