Uzasadnienie
Z przepisów rozdziału 5 ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji /Dz.U. 1993 nr 7 poz. 34/ oraz rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 2 czerwca 1993 r. w sprawie zawartości wniosku oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych /Dz. U. nr 52 poz. 244/ wynika, że wszczęcie postępowania w sprawie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych następuje w ciągu 14 dni po upływie terminu ustalonego do składania wniosków - art. 34 cytowanej ustawy i par. 6 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.
Postępowanie to kończy się wydaniem ostatecznej decyzji przez Przewodniczącego Krajowej Rady, będącego w myśl art. 33 ust. 2 ustawy "organem właściwym w sprawach koncesji".
O tym, jakie elementy musi w szczególności określać koncesja stanowi art. 37 ust. 1 i 2 ustawy.
Indywidualnym aktem administracyjnym o charakterze władczym wydanym przez uprawniony do tego z mocy ustawy organ w konkretnej sprawie indywidualnej, dotyczącej uzyskania prawa do rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych przez konkretny podmiot nie będący jednostką publicznej radiofonii i telewizji /art. 33 ust. 1 i art. 2 ust. 1 ustawy/, jest zatem decyzja Przewodniczącego Krajowej Rady.
Odpowiada ona w pełni istocie decyzji administracyjnej, o jakiej mowa w przepisach art. 1 par. 1 pkt 1 i par. 2 pkt 2 Kpa oraz art. 104 par. 1 i par. 2 Kpa.
Z powyższego wynika również, że do postępowania w sprawach koncesji, w zakresie nie uregulowanym w ustawie o radiofonii i telewizji i w przedmiotowym rozporządzeniu wykonawczym, mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.
Według art. 5 ustawy organem państwowym właściwym w sprawach radiofonii i telewizji jest Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji. Jej główne zadania określone są w art. 6 ustawy. Do zadań tych, w myśl art. 6 ust. 2 pkt 3, należy wprawdzie "podejmowanie rozstrzygnięć w sprawach koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów", jednakże tylko "w zakresie przewidzianym ustawą". Według art. 10 ust. 1 ustawy pracami Krajowej Rady kieruje jej Przewodniczący i reprezentuje ją na zewnątrz, a nadto "wykonuje zadania określone w ustawie". Jednym z tych zadań Przewodniczącego jest wydawanie decyzji w sprawach koncesji wymienionych wyżej.
Z takich uregulowań ustawy wynika więc, że przewidziany tą ustawą zakres rozstrzygnięć Krajowej Rady w sprawach omawianych koncesji /art. 6 ust. 2 pkt 3/ obejmuje podjęcie uchwały będącej aktem wewnętrznym, nie wywołującym bezpośrednio skutków prawnych na zewnątrz, tj. wprost w sferze praw /uprawnień/ i obowiązków wnioskodawców /podmiotów nie podporządkowanych Radzie/. Uchwała ta jest aktem skierowanym do Przewodniczącego Rady, jako organu właściwego w sprawach tych koncesji /art. 33 ust. 2 w związku z art. 10 ust. 1/.
Jednoznaczne brzmienie art. 33 ust. 2, że "organem właściwym w sprawach koncesji jest Przewodniczący Krajowej Rady" oraz treść art. 33 ust. 3, że "Przewodniczący Krajowej Rady podejmuje decyzję w sprawach koncesji", przesadza, że uchwała Krajowej Rady będąca "podstawą" podjęcia przez jej Przewodniczącego decyzji w sprawie koncesji /art. 33 ust. 3/, sama w sobie nie jest taką decyzją.
Powyższa szczególna regulacja ustawy oznacza zatem, że ustawa ta nie przewiduje wydawania w sprawie omawianych koncesji dwóch odrębnych decyzji administracyjnych przez dwa odrębne organy - najpierw przez Krajową Radę a następnie przez Przewodniczącego Krajowej Rady, lecz ustanawia tylko jeden organ właściwy do wydawania w tych sprawach decyzji administracyjnej w rozumieniu Kpa - Przewodniczącego Krajowej Rady. Natomiast zakres uprawnień Krajowej Rady w sprawach tych koncesji, jako organu państwowego /art. 5 i art. 6 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 10 ust. 1 i art. 33 ust. 2 i 3/, dotyczy trybu postępowania, w jakim następuje wydanie decyzji przez Przewodniczącego Krajowej Rady, jako organu właściwego w tych sprawach.
Postępowanie w sprawie udzielenia koncesji kończy się wydaniem decyzji przez Przewodniczącego Krajowej Rady. W toku tego samego - jednego postępowania musi być podjęta uchwała przez Krajową Radę w przedmiocie wniosku /wniosków/ o udzielanie koncesji.
Uchwała ta jest koniecznym elementem postępowania i niezbędnym składnikiem materiału sprawy - bez tej uchwały Przewodniczący Krajowej Rady nie może zakończyć postępowania w sprawie o udzielanie koncesji przez wydawanie decyzji.
Jest to szczególna regulacja w stosunku do przepisów Kpa. Omawiana uchwała Krajowej Rady nie jest więc decyzją z art. 104 Kpa. Nie jest też postanowieniem z art. 106 Kpa, gdyż nie jest podejmowana w odrębnym samodzielnym postępowaniu, lecz w tym samym postępowaniu, w którym Przewodniczący Krajowej Rady wydaje decyzję kończącą sprawę koncesji. Ma ona jednak zbliżony charakter do postanowienia z art. 106 Kpa, w tym znaczeniu, że jest stanowiskiem organu, który nie wydaje decyzji w rozumieniu art. 104 Kpa.
Reasumując, analiza przepisów ustawy o radiofonii i telewizji w omawianym zakresie prowadzi do wniosków, że uchwała Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, o jakiej mowa w art. 33 ust. 3 ustawy, nie rozstrzyga co do istoty sprawy o udzielenie koncesji ani nie kończy w inny sposób postępowania w takiej sprawie, a więc nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów Kpa.
Nie należy też do kręgu postanowień o jakich mowa w art. 196 par. 3 pkt 1 Kpa. Nie podlega zatem odrębnemu, bezpośredniemu zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na mocy art. 204 par. 1 Kpa o odrzuceniu skargi, jako niedopuszczalnej.