Uzasadnienie
6IISA 4259/03,
Zastępca Dyrektora Oddziału [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 roku na podstawie art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2000r, nr 71, poz. 838 ze zm.) i §9 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 44, poz. 432) obciążył A.B., właściciela Zakładu Produkcyjno - Handlowo - Usługowego "B." w P. opłatą drogową w kwocie [...] złotych za stwierdzony w wyniku kontroli w dniu [...] maja 2001 roku przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia na drodze krajowej nr [...] w J., woj. [...].
W uzasadnieniu tej decyzji podano wyniki stwierdzonych podczas kontroli przekroczeń dopuszczalnych parametrów pojazdu, stanowiących podstawę naliczenia opłaty. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] marca 2002 roku Zastępcy Dyrektora Oddziału [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych działającego z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych.
Właściciel Zakładu Produkcyjno - Handlowo - Usługowego "B." –A.B. zaskarżył ostateczną decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów. W skardze zarzucił niezgodność decyzji z prawem - art. 13 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, a także art. 2 i art. 92 Konstytucji RP. Skarżący przede wszystkim wskazywał, iż wymierzanie kar na podstawie rozporządzenia w świetle Konstytucji RP należy uznać za naruszenie zasady demokratycznego państwa prawa, poza tym Państwo nie powinno nakładać na podmioty obowiązków, którym te podmioty nie mogą podołać.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Publicznych wniósł o jej oddalenie, uznając podniesione w niej zarzuty za nieuzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2002 roku P6/02 wydanym po rozpoznaniu pytania prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego o zbadanie zgodności m in. §9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku o opłatach drogowych (Dz. U. Nr 51 poz. 607) z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP orzekł, że §9 ust.1 pkt 2 i ust. 2 tego rozporządzenia jest niezgodny z art. 92 ust. 1 oraz nie jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. W obszernym uzasadnieniu Trybunał powołał się na swój wcześniejszy wyrok z dnia 27 kwietnia 1999 roku P7/98, w którym stwierdził, że §4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 roku w sprawie opłat drogowych był niezgodny z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP przez to, że naruszał zakres ustawowego upoważnienia oraz stanowił przepis o charakterze represyjnym. Stwierdził w związku z tym, ze ustalanie opłaty za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia na podstawie §9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych następuje w istocie w taki sam sposób, jak ustalenie tej opłaty na podstawie §4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 roku w sprawie opłat drogowych, uznanego przez Trybunał za niekonstytucyjny.
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych, pomimo wspomnianego wcześniejszego wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P7/98 dalej powtórzyło i utrzymało przepisy niezgodne z Konstytucją. Mając to na względzie należało przyjąć, że kwestionowane przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych zostały wydane na podstawie niekonstytucyjnego upoważnienia ustawowego (bez ustawowego upoważnienia) i dlatego są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.
W rozpoznawanej sprawie obie decyzje administracyjne zostały wydane na podstawie §9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych.
Stosownie do art. 145a §1 kpa w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, można żądać wznowienia postępowania administracyjnego. Natomiast przepis art. 145 §1 pkt 1) b) ustawy z 30 VIII 2002 roku "Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi " (Dz. U. Nr 153 p. 1270) zobowiązuje Sąd do uchylenia decyzji w razie zaistnienia naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Mając to wszystko na uwadze, na podstawie art. 145 §1 pkt.
- 1) b) oraz art. 152, art. 200, 205 §2 ustawy z dnia 30 VIII 2002 roku "Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi" (Dz. U. Nr 153 p. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji.