Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 14 kwietnia 1993 r., II SA 429/93

Teza

Pozostawanie "w stosunku pracy lub stosunku służbowym" /art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu - Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./ oznacza tylko okresy zatrudnienia lub okresy równorzędne /z mocy specjalnych przepisów/ z okresem zatrudnienia; nie obejmuje natomiast tak zwanych okresów zaliczalnych do stażu pracy.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Wacława J. na decyzję Kierownika Wojewódzkiego Urzędu Pracy w (...) z dnia 26 stycznia 1993 r. w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Uzasadnienie

Wacław J. /urodzony dnia 27 kwietnia 1940 r., wykształcenie podstawowe, z zawodu malarz budowlany/ pozostawał w stosunku pracy - jak to ostatecznie wyliczono w Wojewódzkim Urzędzie Pracy w (...) - przez 24 lata, 3 miesiące i 7 dni. Natomiast od dnia 3 kwietnia 1979 r. do dnia 1 marca 1991 r. prowadził samodzielną działalność gospodarczą /sklep z artykułami zoologicznymi/.

Po zlikwidowaniu prowadzonej samodzielnie działalności gospodarczej Wacław J. zarejestrował się jako bezrobotny w Rejonowym Biurze Pracy w S. w dniu 4 marca 1991 r. Od tego czasu, na mocy kolejnych decyzji, był mu przyznawany zasiłek dla bezrobotnych.

W dniu 1 grudnia 1991 r. weszła w życie nowa ustawa z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457/. Stanowiła ona /z zastrzeżeniem paru wyjątków/, że okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie może przekroczyć 12 miesięcy /art. 21 ust. 2/. Dla osób, które pobierały już zasiłek przed wejściem w życie przepisów nowej ustawy, okres 12 miesięcy liczył się od jej wejścia w życie, to jest od dnia 1 grudnia 1991 r. /art. 62 cytowanej ustawy z dnia 16 października 1991 r./.

Kierownik Rejonowego Biura Pracy w S. decyzją z dnia 16 grudnia 1992 r. nr RBP. III-9112-B-zas/92 orzekł o utracie przez Wacława J. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 1 grudnia 1992 r.

Wacław J. odwołał się od decyzji organu I instancji do Kierownika Wojewódzkiego Urzędu Pracy w (...), twierdząc, że powinien mieć przedłużone prawo do zasiłku, gdyż ma przeszło 34-letni staż pracy.

Kierownik Wojewódzkiego Urzędu Pracy w (...) decyzją z dnia 26 stycznia 1993 r. nr WUR. I. 9112-1-90/93 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu podał, że do Wacława J. nie ma zastosowania sytuacja przewidziana w art. 21 ust. 3 ustawy, pozwalająca przedłużyć prawo do zasiłku do 18 miesięcy. Przepis ten odnosi się do mężczyzn, którzy pozostawali w stosunku pracy lub stosunku służbowym co najmniej przez 30 lat. Jak wynika z zebranych dokumentów, Wacław J. pozostawał w stosunku pracy przez 24 lata 3 miesiące i 7 dni. Pozostały, prawie 12-letni udokumentowany okres pracy zainteresowanego był okresem prowadzenia przez niego samodzielnej działalności gospodarczej. Nie był to więc okres pozostawania w stosunku pracy w rozumieniu obowiązujących przepisów.

Wacław J. zaskarżył decyzję Kierownika Wojewódzkiego Urzędu Pracy w (...) do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Kierownik Wojewódzkiego Urzędu Pracy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Spór przed Sądem dotyczy tylko tego, jaki okres objęty jest treścią art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457/. Wskazany przepis mówi wyraźnie o pozostawaniu w okresie 30 lat /mężczyźni/ lub 25 lat /kobiety/ "w stosunku pracy lub w stosunku służbowym". Oznacza to, że w grę wchodzą tylko okresy zatrudnienia lub okresy równorzędne /z mocy specjalnych przepisów/ z okresem zatrudnienia. Artykuł 21 ust. 3 tej ustawy natomiast nie obejmuje tak zwanych okresów zaliczalnych do stażu pracy. (...)

Skarżący przez prawie 12 lat, kiedy prowadził działalność gospodarczą na własny rachunek /sklep z artykułami zoologicznymi/, nie pozostawał w żadnym "stosunku pracy lub stosunku służbowym", o którym mówi art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu. Dlatego okresu prowadzenia własnego sklepu nie można doliczyć do już wyliczonego okresu /przeszło 24-letniego/ pozostawania przez niego w stosunku pracy. Tym samym w rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw do zastosowania art. 21 ust. 3 zamiast art. 21 ust. 2 cytowanej ustawy z dnia 16 października 1991 r.

W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja prawa nie narusza i dlatego na podstawie art. 207 par. 5 Kpa należało skargę oddalić.