Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 21 kwietnia 1982 r., II SA 435/82

Teza

1. W przypadkach gdy Minister Sprawiedliwości nie zamierza skorzystać z możliwości wystąpienia do Rady Państwa o powołanie asesora na stanowisko sędziego, taka okoliczność może uzasadniać rozwiązanie z asesorem stosunku pracy, biorąc pod uwagę cel i charakter pracy asesora sądowego.
2. W sytuacji, gdy zachodzi potrzeba rozwiązania stosunku pracy z asesorem, interes społeczny wymaga, aby dla osiągnięcia zamierzonego skutku nie uzasadniać decyzji w sposób mogący utrudniać skarżącemu uzyskanie pracy, w sytuacji gdy uzasadnienie nie czyni zadość dyspozycji art. 107 par. 3 Kpa.

Sentencja

uchylenie zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie

Zwolnienie skarżącego ze stanowiska asesora sądowego sądu nastąpiło z wyraźnym powołaniem się na jego nieprzydatność w zawodzie sędziowskim ze względu na niski poziom orzecznictwa. Wprawdzie w kolejnym zdaniu uzasadnienia decyzji jest mowa, że Minister nie zamierza wystąpić do Rady Państwa o powołanie skarżącego na stanowisko sądu rejonowego, jednakże jest to motywacja wtórna opierająca się na dyskwalifikującej skarżącego ocenie zawartej w zdaniu poprzednim. Zdanie to zawiera równocześnie elementy opinii, a jego treść może utrudnić skarżącemu uzyskanie pracy w zawodach dostępnych dla prawnika.

Organ państwowy rozwiązujący stosunek pracy z pracownikiem mianowanym może zawrzeć w uzasadnieniu swej decyzji negatywne elementy ocenne wskazujące na przyczyny podjętego rozstrzygnięcia.

Tak uzasadniona decyzja musi być jednakże wydana z zachowaniem obowiązujących zasad kodeksu postępowania administracyjnego. Zasady te nie zostały w sprawie zachowane.

I tak art. 10 par. 1 Kpa zobowiązuje organy administracji państwowej do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Na tle akt sprawy mogą nasuwać się istotne wątpliwości co do wnikliwości postępowania dowodowego i trafności ocen. Skarżący zaledwie przed rokiem zdał egzamin sędziowski z wynikiem dobrym i otrzymał jednoznacznie pozytywną opinię Prezesa Sądu Wojewódzkiego, odbiegającą diametralnie od opinii wystawionej przez tę samą osobę w rok później we wniosku o zwolnienie skarżącego - już jako asesora.