Uzasadnienie
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo u ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne nie są powołane do rozpoznawania spraw z zakresu objętego właściwością sądów powszechnych. Postępowanie przed sądami administracyjnymi normuje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W myśl art. 1 tej ustawy sądy administracyjne prowadzą postępowanie w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne).
Jak z powyższego wynika sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw z zakresu dziedziczenia, gdyż sprawy te nie należą do spraw sądowoadministracyjnych. Sprawy te objęte są kognicją sądu powszechnego.
D.C. wskazuje w skardze na decyzję Naczelnika Miasta P. z dnia [...] marca 1973r. ([...]), która jej zdaniem została wydana niezgodnie ze stanem faktycznym oraz z naruszeniem prawa co może być podstawą do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Ewentualne postępowanie w tym zakresie może przeprowadzić wyłącznie właściwy organ administracji publicznej, a decyzja wydana w wyniku tego postępowania będzie podlegała kontroli sądu administracyjnego.
W tej sytuacji, wobec braku podstaw do rozpoznania skargi, na podstawie art. 58 §1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), należało postanowić jak w sentencji.