Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 28 maja 1998 r., II SA 443/98

Teza

Bezrobotnym w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ jest m.in. osoba nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Stąd też usprawiedliwienia niestawiennictwa skarżącego w wyznaczonym dniu w rejonowym urzędzie pracy nie może również stanowić okoliczność, że skarżący nie może odbywać podróży autobusem z uwagi na schorzenia kręgosłupa.

Jeżeli bowiem skarżący uważa, że jest niezdolny do odbywania podróży i do ewentualnych dojazdów do pracy, to tym samym nie spełnia warunków do uznania go za osobę bezrobotną.

Uzasadnienie

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O. decyzją z dnia 24 lutego 1998 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego Pracy w O. z dnia 20 stycznia 1998 r., którą to decyzją pozbawiono Pawła B. i statusu osoby bezrobotnej od dnia 7 stycznia 1998 r. z powodu niestawienia się w Urzędzie w wyznaczonym terminie, tj. w dniu 7 stycznia 1998 r. i niepowiadomienia w terminie 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

W uzasadnieniu decyzji podano, że usprawiedliwionej przyczyny niestawiennictwa nie może stanowić podana przez zainteresowanego przyczyna, a mianowicie brak środków finansowych na przejazd z miejsca zamieszkania do Rejonowego Urzędu Pracy w O. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano na przepis art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Paweł B. domagał się uchylenia powyższej decyzji zarzucając m.in., iż już na początku grudnia 1997 r. wyjaśniał ustnie, w ślad za wcześniejszymi pismami, że nie będzie mógł stawiać się w Urzędzie Pracy w wyznaczonych terminach z uwagi na sytuację finansową, która nie pozwala mu tracić niepotrzebnie pieniędzy na dojazd autobusem.

Wcześniej też zadeklarował, że zgłosi się tylko wówczas, jeżeli Urząd Pracy będzie posiadał dla niego konkretną ofertę pracy.

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ kierownik rejonowego urzędu pracy pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w rejonowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

W sprawie zaś jest bezsporne, że skarżący w wyznaczonym terminie, tj. w dniu 7 stycznia 1998 r., nie zgłosił się w Rejonowym Urzędzie Pracy w O. celem potwierdzenia swej gotowości do podjęcia pracy.

Skarżący nie powiadomił też "o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa", gdyż takiego usprawiedliwienia nie może stanowić jego pismo z dnia 2 października 1997 r., w którym poinformował Urząd, że "odległość od zamieszkania do Biura Waszego jest dość znaczna i wynosi w obie strony blisko 9 km, (...) odmówiono mu pokrycia kosztów przybycia (...) i nie jest w stanie zagwarantować przybycia do Urzędu z ww. powodu, w dniu wyznaczonym 7 stycznia 1998 r. oraz także i w innym, jeżeli nie będzie miał okazji być w pobliżu Urzędu". Stawiennictwo do Rejonowego Urzędu Pracy wbrew zarzutom skarżącego - nie zostało bowiem uwarunkowane przez ustawodawcę od uprzedniego zagwarantowania zainteresowanemu środków na przejazd do Rejonowego Urzędu Pracy, w przypadku skarżącego na przejazd miejskim autobusem.

Stawiennictwo do Urzędu nie zostało też uzależnione przez ustawodawcę od tego, czy Urząd posiada dla zainteresowanego konkretną ofertę pracy.

Wreszcie zauważyć należy, że bezrobotnym w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 omawianej wyżej ustawy jest m.in. osoba nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Stąd też usprawiedliwienia niestawiennictwa skarżącego w wyznaczonym dniu w Rejonowym Urzędzie Pracy nie może również stanowić okoliczność, że skarżący nie może odbywać podróży autobusem z uwagi na schorzenia kręgosłupa. Jeżeli bowiem skarżący uważa, że jest niezdolny do odbywania podróży i do ewentualnych dojazdów do pracy, to tym samym nie spełnia warunków do uznania go za osobę bezrobotną.

Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego orzekł jak w wyroku na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.