Uzasadnienie
W dniu 24 lipca 2002 r. p. W.. G. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...] września 1994 r., w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 7 września 1994 r. z powodu upływu jego okresu pobierania.
Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r., wydaną na podstawie art. 156 § 1, art. 157 § 1, § 2 i § 3 kpa oraz art. 158 § 1 kpa, po rozpatrzeniu wniosku p. W. G. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...] września 1994 r., znak [...] odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skarżący nabył prawo do zasiłku dla bezrobotnych na podstawie art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 8 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu (Dz.U. Nr 106, poz. 457 ze zm.) z dniem 7 września 1993 r. Zgodnie z art. 21 ust. 2 obowiązującej w dacie orzekania powołanej ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu okres pobierania zasiłku przysługiwał na okres 12 miesięcy. Organ wskazał, że skarżący pobierał zasiłek dla bezrobotnych przez okres 12 miesięcy, tj. od dnia 7 września 1993 r. do dnia 6 września 1994 r. i z dniem 7 września 1994r. utracił prawo do powyższego zasiłku. W związku z powyższym organ uznał, że zakwestionowana decyzja odpowiada prawu i tym samym nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia jej nieważności.
Od powyższej decyzji p. W. G. odwołał się do Ministra Pracy i Polityki Społecznej.
Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej decyzją nr [...]z dnia [...] sierpnia 2003 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania p. W. G. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. -utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że po przeanalizowaniu akt sprawy nie stwierdzono, ażeby zachodziły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia[...]września 1994 r. Zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego w dniu orzekania prawa i jest zgodna ze stanem faktycznym.
Pan W. G. pismem z dnia 20 sierpnia 2003 r. wystąpił do Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w trybie art. 111 § 1 kpa o uzupełnienie decyzji Ministra Gospodarki i Polityki Społecznej poprzez dopisanie znaku decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...] września 1994 r.
Postanowieniem z dnia [...] października 2003 r. o nr [...] Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej odmówił uzupełnienia decyzji, stwierdzając że decyzja Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. jest prawidłowo oznaczona. W uzasadnieniu postanowienia organ zawarł ponadto pouczenie, że orzeczenie o odmowie uzupełnienia decyzji nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią decyzji, której uzupełnienia domaga się strona. Nie przysługuje od niego odrębne zażalenie. Można je zaskarżyć jedynie razem z decyzją.
W skardze do sądu skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2003 r. o nr [...] wraz z postanowieniem z dnia [...] października 2003 r. o nr [...]. Decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...] września 1994 r. zarzucił, że została wydana bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. poprzez rażące naruszenie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu (Dz.U. Nr 106, poz. 457 ze zm.) co do długości pobieranego przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych. Ponadto skarżący zarzucił Ministrowi Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej, że postanowienie z dnia [...] października 2003 r. o nr [...], jako wydane w trybie art. 113 kpa rażąco narusza prawo poprzez potraktowanie tego postanowienia przez organ jako integralną część decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argumenty zawarte w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić skarżącemu, iż zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270ze zm.).
Stosownie do art 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługują na uwzględnienie.
Wskazać należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych wart. 156 § 1 k.p.a.
Do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. niezbędne jest wykazanie, że decyzja taka została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość jego naruszenia i zakres wpływu tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy.
Za rażące naruszenie prawa uznał skarżący wydanie przez Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I.decyzji z dnia [...] października 1994 r. bez podstawy prawnej. Z analizy zgromadzonych w sprawie akt administracyjnych wynika, że Skarżący zarejestrowany został w Powiatowym Urzędzie Pracy w I. w dniu [...] czerwca 1993 r. i decyzją z dnia [...] października 1993 r. nabył prawo do zasiłku od dnia 7 września 1993 r. Skarżący nabył prawo do tego zasiłku po 90 dniach od dnia rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy z powodu rozwiązania stosunku pracy na podstawie art. 52 kodeksu pracy (art. 22 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu). Zakwestionowana przez skarżącego decyzja z dnia [...] września 1994 r. orzekająca o utracie przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych wydana została w oparciu o art. 21 ust. 2-4 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu (Dz.U.
Nr 106, poz. 457 ze zm.). Zgodnie z art. 21 ust. 2 powołanej ustawy okres pobierania zasiłku nie może przekroczyć 12 miesięcy, z zastrzeżeniem ust. 3, 4, 5 i 5a. Skoro zatem skarżący pobierał, przyznany mu na okres 12 miesięcy zasiłek dla bezrobotnych od dnia 7 września 1993 r., to organ prawidłowo orzekł w decyzji z dnia [...] września 1994 r. o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 7 września 1994 r.
Podnieść należy, że w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji organ wadliwie wskazał datę początkową pobieranego przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych na dzień 9 czerwca 1993 r. zamiast 7 września 1993 r. prawidłowo określając datę utraty tego zasiłku od dnia 7 września 1994 r. Wadliwe określenie w uzasadnieniu decyzji daty początkowej pobierania 4 zasiłku przez skarżącego nie miało jednakże wpływu na wynik sprawy, albowiem decyzja z dnia [...] września 1994 r. była decyzją o utracie zasiłku dla bezrobotnych i ta data była prawidłowa, jak również prawidłowa była podstawa prawna tej decyzji, w oparciu o którą skarżący utracił prawo do zasiłku. Uchybienie organu nie miało zatem wpływu na wynik sprawy.
Uchybienie organu nie miało również charakteru rażącego naruszenia prawa, a tylko takie naruszenie prawa skutkować mogłoby uchyleniem rozpatrywanej decyzji. Za "rażące" należy uznać takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Nie ma tu natomiast rozstrzygającego znaczenia ani oczywistość naruszenia określonego przepisu prawnego, ani nawet charakter przepisu, który został naruszony (por. wyrok NSA z dnia 6 września 1984 r. II SA 737/84, AP 1988 nr 18 s. 45).
Powyższe rozważania upoważniają do stwierdzenia, iż organy obu instancji prawidłowo uznały, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Kierując się powyższymi względami Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.