Uzasadnienie
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) decyzją z dnia [...] października 2003r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych [...] w W. z dnia [...] lipca 2001r. obciążającą B. S. opłatą drogową w wysokości 5.187,91 zł. za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia po drodze krajowej nr 8. Decyzja została wydana na podstawie art.13 ust.2a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000r. Nr 71,poz. 838 z późn. zmianami), §2 ust.2, tabela lp.5.1.b i 5.4.b. i § 9 ust.1 pkt 1 i 2 i ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 51, poz. 607) oraz § 5 ust. 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 44, poz.432), art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zmianami) oraz art. 138 §1 i 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu decyzji podano, iż podczas kontroli pojazdu należącego do B.S., która odbyła się dnia [...] kwietnia 2001r.na którą to okoliczność sporządzono protokół, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu Tak więc, w świetle przepisów powołanych w podstawie prawnej decyzji, brak jest podstaw do odstąpienia od naliczenia opłaty drogowej za stwierdzone przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi na drogę. Brak jest również podstaw do kwestionowania wyników pomiarów, ponieważ dokonywał się on w obecności kierowcy, a ten nie wniósł żadnych uwag do protokołu.
B. S. zaskarżył powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jej uchylenia. Podniósł, że decyzja jest niespójna z zapisami protokołu zatrzymania i kontroli. Postępowanie prowadzone było, przy braku winy skarżącego, nierzetelnie tj. z naruszeniem art. 35 Kpa. Ponadto decyzja obarczona jest wadą w postacji braku podstawy prawnej i faktycznej. Dodatkowo, skarżący podniósł, że w protokole nie znalazła się żadna wzmianka o czynionych przez kierowcę uwagach, iż przejazd dokonuje się w ramach akcji żniwnej na rzezc gospodarstwa rolnego.
W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Na podstawie art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę –prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawa ze skargi wniesionej przed dniem 1 stycznia 2004r. przeszła do rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej stanowią m.in. przepisy § 9 ust.1 pkt 2 i ust.2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 200r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 51, poz. 607).
Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2002r. (P 6/02) Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność tych przepisów z art. 92 Konstytucji RP. Stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności przepisów z Konstytucją oznacza dla rozpoznawanej sprawy, iż nie może być uznana za prawidłową i zgodną z prawem przywołana w decyzji GDDKiA Oddział [...] w W. podstawa prawna, zgodnie z którą wymierzono skarżącemu opłatę za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Zaskarżona decyzja, mimo zmiany stanu prawnego na dzień jej wydania, utrzymała w mocy decyzję I instancji w pełnym zakresie i stosując przepisy nieobowiązujące.
Zgodnie z art. 190 Konstytucji orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenia sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w innych przepisach właściwych dla danego postępowania. Z przepisu tego wynika, że wskutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności przepisu stanowiącego podstawę decyzji ostatecznej istnieje powinność wyeliminowania jej z obrotu prawnego poprzez uchylenie. Z cytowanym przepisem koresponduje dodany przez art. 82 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102,poz.643) art.145a §1 kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiący że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą na mocy której została wydana decyzja oraz że skargę o wznowienie postępowania w takiej sytuacji, wnosi się w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia.
Warte odnotowania jest, iż decyzja I instancji nie znajduje potwierdzenia w ustaleniach protokołu kontroli, zmieniając je. Należy stwierdzić, że ewentualne błędy w protokole kontroli wymagające sprostowania np. proste błędy rachunkowe, nie mogą dokonywać się poza stroną postępowania i znajdować wyjaśnienie dopiero w decyzji, która zresztą nie wyjaśnia powstałych rozbieżności i pomija je. Takie działanie organu administracji publicznej narusza przepisy postępowania tj. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 Kpa. co ma wpływ na wynik sprawy.
W świetle powyższego, z uwagi na fakt występowania w przedmiotowej sprawie przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego jaką jest stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjność przepisów na których oparto prawomocną decyzję, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz 1270) oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Uwzględniając skargę, na mocy art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozstrzygnął o niewykonalności decyzji uchylonej.