Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 23 listopada 2001 r., II SA 450/01

Wydany

23 listopada 2001 r.

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie,

Rozpoznanie

w dniu 23 listopada 2001 r.

Skład

Sędzia NSA K. Jarząbek przewodniczący
Sędziowie NSA: M. Flasiński, A. Kuba (spr.)
A. Staniak protokolant

Sprawa

sprawy ze skargi P. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie dodatku do uposażenia asesora sądu wojskowego oddała skargę

Sentencja

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

r.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] r. Minister Obrony Narodowej na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1, 4 i 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz.U. z 1992 r. Nr 5, poz. 18 z późn. zm.), art. 6 ust. 1 pkt 13, ust. 3 oraz art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 z późn. zm.), art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1993 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416) oraz art. 70 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz.U. Nr 117, poz. 753), art. 71 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 1997 r. Nr 124, poz. 782 z późn. zm.), art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o kształtowaniu środków na wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej (Dz.U. Nr 34, poz. 163 z późn. zm.) a także § 1 i 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 grudnia 1996 r. w sprawie wynagrodzeń sędziów sądów powszechnych oraz asesorów i aplikantów sądowych (Dz.U. Nr 155, poz. 758 oraz z 1999 r. Nr 110, poz. 1255) oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 14 grudnia 1998 r. w sprawie sposobu przeliczenia przychodu w związku z wprowadzeniem obowiązku opłacania składki na ubezpieczenia społeczne przez ubezpieczonych i po rozpoznaniu odwołania ppor. P. K. od decyzji Komendanta - Rektora Wyższej Szkoły Oficerskiej [...] w P. nr [...] z dnia [...] r. postanowił utrzymać w mocy powyższą decyzję.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że ppor. P. K. pełnił zawodową służbę wojskową w Wojskowym Sądzie w P. na stanowisku asesora tego sądu. W okresie od czerwca 1999 r. do grudnia 1999r. otrzymywał uposażenie w wysokości 2.270,80 zł w stosunku miesięcznym. Na jego wysokość składało się:

uposażenie żołnierza zawodowego w wysokości - 1.927,10 zł, dodatek wyrównawczy w wysokości - 343,70 zł.

Podstawę prawną ustalenia wysokości dodatku wyrównawczego w takiej wysokości stanowi art. 70 § 2 i 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz.U. z 1997 r., Nr 117, poz. 753) w związku z art. 71 § 1 i 2 ustawy z 20 czerwca 1985 r. - prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 1997 r. Nr 124, poz. 782 z późn. zm.). W myśl tych przepisów uposażenie asesora sądu wojskowego ustala się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz.U. z 1992 r. Nr 5, poz. 18), z tym, że nie może być ono niższe od wynagrodzenia asesora sądu powszechnego zajmującego równorzędne stanowisko. Wysokość wynagrodzenia asesora sądu powszechnego w 1999 r. była ustalona zgodnie z treścią:

przepisów § 1 i 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 grudnia 1996 r. w sprawie wynagrodzeń sędziów sądów powszechnych oraz asesorów i aplikantów sądowych (Dz.U. Nr 155, poz. 758 oraz z 1999 r. Nr 110, poz. 1255) - ustalającym mnożnik prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia w sferze budżetowej dla asesorów jako równy 2, przepisów art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o kształtowaniu środków na wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej (Dz.U. z 1995 r. Nr 34, poz. 163 z późn. zm.) ustalające wysokość prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia w sferze budżetowej na rok 1999 dla asesorów sądów powszechnych jako równą 1.135,40 zł.

Ustalone w ten sposób wynagrodzenie asesora sądu powszechnego wynosiło 2,270,80 zł brutto.

Z dniem 1 stycznia 1999 r. weszła w życie ustawa z 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 z późn. zm.), na mocy której osobom objętym ubezpieczeniem społecznym zostało podwyższone wynagrodzenie o taką wysokość, aby po potrąceniu składki na ubezpieczenie społeczne nie było ono niższe niż przed przeliczeniem.

Postanowieniami ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie objęci zostali żołnierze zawodowi, którzy pozostawali w służbie przed 1 stycznia 1999r., dlatego wysokość ich przychodów nie została podwyższona.

Skarżący twierdzi, że ten stan faktyczny narusza art. 70 § 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych, czyli zaniża wysokość jego uposażenia o kwotę 522,66 zł miesięcznie w stosunku w wysokości wynagrodzenia asesorów sądów powszechnych.

14 czerwca 2000 r. ppor. P. K. złożył wniosek do Komendanta - Rektora Wyższej Szkoły Oficerskiej [...] w P. o wypłatę kwoty dotychczas niewypłaconego należnego uposażenia brutto za okres od 1 czerwca 1999 r. do 31 grudnia 1999 r. w wysokości 4,181,28 zł wraz z ustawowymi odsetkami.

Komendant - Rektor Wyższej Szkoły Oficerskiej w P. decyzją nr [...] z [...] r. odmówił uznania roszczenia.

Wobec powyższego ppor. P. K. wniósł odwołanie od tej decyzji do Ministra Obrony Narodowej. Z treści otrzymanego odwołania wynika, że odwołujący wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy w sposób zgodny z żądaniem określonym we wniosku z dnia 14 czerwca 2000 r.

Organ II instancji zważył, co następuje:

Skarżący zarzuca decyzji organu I instancji, że przyjęte przez niego stanowisko jest sprzeczne z treścią art. 70 § 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych, w myśl którego uposażenie asesora sądu wojskowego nie może być niższe od wynagrodzenia asesora sądu powszechnego.

Z dniem 1 stycznia 1999 r. weszła w życie ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych, w której określono jej podmiotowy zakres obowiązywania, jak również wskazała sposób ustalania wysokości składki na to ubezpieczenie. Zgodnie z art. 6 ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 13 wymienionej ustawy nie objęła ona powszechnym ubezpieczeniem społecznym żołnierzy zawodowych, którzy pozostawali w służbie przed 1 stycznia 1999 r. Ponieważ, ppor. P. K. pozostawał w tym okresie w służbie, nie podlega reżimowi tej ustawy. Przepisami wyżej wymienionej ustawy objęcie zostali natomiast asesorzy sądów powszechnych. W myśl art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych płatnicy składek na ubezpieczenia społeczne mają obowiązek podwyższać osobom podlegającym temu ubezpieczeniu przychód należny od dnia 1 stycznia 1999 r. przeliczając go w taki sposób, aby po potrąceniu składek na to ubezpieczenie nie był niższy przed przeliczeniem. Dlatego asesorom sądów powszechnych w myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 14 grudnia 1998 r. w sprawie sposobu przeliczenia przychodu w związku z wprowadzeniem opłacania składki na ubezpieczenie społeczne przez ubezpieczonych (Dz.U. Nr 153, poz. 1006), przeliczono wynagrodzenie przy uwzględnieniu wskaźnika 123,0164%. Ostateczne wynagrodzenie ich wyniosło w 1999 r. 2.793,46 zł w tym 522,66 zł składki na ubezpieczenie społeczne.

Ponieważ skarżący nie podlega reżimowi tej ustawy nie została podwyższona wysokość jego uposażenia. W 1999 r. skarżący otrzymywał uposażenie zasadnicze w wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 marca 1999 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 1999 r. Nr 28, poz. 261) oraz w zarządzeniu nr 11/MON Ministra Obrony Narodowej z 29 marca 1999 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego żołnierzy zawodowych, w których dokonano wyraźnego określenia wysokości uposażenia dla żołnierzy zawodowych, objętych lub nieobjętych nowym systemem ubezpieczeń. Dokonanie tego rozróżnienia podyktowane było wprowadzeniem nowego systemu ubezpieczeń. Zgodnie z powyższym nie jest możliwe wypłacenie żołnierzowi zawodowemu nie podlegającemu powszechnemu ubezpieczeniu społecznemu uposażenia w wysokości odpowiadającej kwocie uposażenia żołnierza objętego tym ubezpieczeniem.

Przyjęcie stanowiska skarżącego doprowadziłoby do sytuacji w której skarżący będąc osobą nie podlegającą reżimowi ubezpieczeń społecznych pobierałby uposażenie powiększone o wysokość składki na ubezpieczenie społeczne, której jako osoba nie podlegająca temu systemowi ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku odprowadzania na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych.

Podniesienie uposażenia o wysokość składki na ubezpieczenie społeczne pozostawałyby w sprzeczności z art. 110 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993r., Nr 90, poz. 416 z późn. zm.). Przyjęcie stanowiska przedstawionego w odwołaniu spowodowałoby otrzymywanie przez odwołującego uposażenia zmniejszonego jedynie o wysokość podatku, co stanowiłoby nieuzasadnione wypłacenie uposażenia w skład którego wchodziłaby składka na ubezpieczenia społeczne bez jej odprowadzania na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych. W ten sposób w porównaniu z wynagrodzeniem asesorów sądów powszechnych, zainteresowany osiągnąłby wyższy dochód, a co za tym idzie, wyższy byłby również podatek należny od zawyżonej podstawy opodatkowania. Zgodnie z wyżej przywołanym art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, podstawę obliczenia podatku u osób objętych ubezpieczeniem społecznym, pomniejsza się o kwoty potrąconych przez płatnika składek na ubezpieczenia społeczne.

Powyższą ostateczną decyzję Ministra Obrony Narodowej zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego P. K. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji organu I instancji z dnia [...] r. Zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie prawa materialnego w postaci art. 2, art. 8, art. 32, art. 33 i art. 178 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 70 § i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz.U. z 1997 r. Nr 117, poz. 753) w związku z załącznikiem nr 4 do rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 grudnia 1997 r. w sprawie ustalania równorzędnych stanowisk sędziów Izby Wojskowej Sądu Najwyższego i sędziów Izby Sądu Najwyższego oraz sędziów asesorów, aplikantów sądów wojskowych i sądów, asesorów i aplikantów sądów powszechnych w celu kształtowania uposażeń (Dz.U. Nr 162, poz. 1107) i art. 71 § 1, 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (t.j. z 1994 r., Nr 7, poz. 25 z późn. zm.).

W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał argumentację zawartą we wniosku o wypłatę uposażenia i odwołaniu. Zdaniem skarżącego stanowisko organów finansowych jest sprzeczne z treścią art. 70 § 2 i 3 ustawy - Prawo o ustroju sądów wojskowych zgodnie z którym wysokość uposażenia asesora sądu wojskowego określają przepisy o uposażeniu żołnierzy, z tym, że nie może ono być niższe od wynagrodzenia asesorów sądów powszechnych na stanowiskach równorzędnych ustalonych przez prezydenta RP. Przez „nie niższe uposażenie od wynagrodzenia” nie można rozumieć kwoty, która jest niższa, tak jak się mają do siebie kwoty 2270,80 zł i 2793,46 zł.

Brak jest jakiegokolwiek przepisu prawa obowiązującego w 1999 r., który spowodowałby uchylenie i to wyłącznie na okres 1999 - obowiązywania zasady równości pomiędzy uposażeniem asesora sądu wojskowego, a wynagrodzeniem asesora sądu powszechnego. Wszystkie przepisy odnoszące się do kwestii ustalania wysokości uposażenia (wynagrodzenia) asesora sądowego w 1999 r. posługują się kwotami, które w ich rozumieniu są kwotami przychodu w znaczeniu zdefiniowanym przez przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 1993 r., Nr 90, poz. 416 z późn. zm.). Tak samo jest w odniesieniu do wysokości uposażenia sędziów i prokuratorów wojskowych. Tymczasem organy finansowe formułują pogląd, że w przypadku asesorów nie należy porównywać wysokości ich przychodów lecz wysokość ich przychodów po potrąceniu składek na FUS. Ten pogląd nie ma żądnego umocowania w obowiązującym w 1999 r. prawie.

Zgodnie z treścią przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych część wynagrodzenia osoby ubezpieczonej określona właśnie przez tę ustawę nie jest stawiana bezpośrednio do jej dyspozycji lecz jest przekazywana na wyodrębnione, indywidualne konto z FUS. Ta część nie przestaje jednak stanowić własności osoby ubezpieczonej.

Stan prawny na początku 2000 roku w porównaniu z rokiem 1999 uległ zmianie o tyle, że została ustalona nie kwota bazowa w miejsce poprzedniej kwoty prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia w sferze budżetowej. Od 1 stycznia 2000 r. ponownie uposażenie asesora sądu wojskowego stało się równe wynagrodzeniu asesora sądu powszechnego, pomimo, że stan prawny w zakresie ubezpieczeń społecznych nie uległ zmianie.

Skarżący podkreślił, że nie domaga się ani „ubruttowienia,, jego uposażenia za 1999 r. ani tym bardziej stosowania wobec jego osoby powszechnego systemu ubezpieczeń społecznych a jedynie przestrzegania zasady równowagi pomiędzy wynagrodzeniem asesora sądu powszechnego a uposażeniem sądu wojskowego jako kwestii całkowicie odrębnej i nie mającej nic wspólnego z kwestią wejścia w życie nowego systemu ubezpieczeń społecznych.

Organy finansowe w żaden sposób nie odniosły się w swych decyzjach do kwestii wzajemnego stosunku przepisów ustaw ustrojowych i o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustaw okołobudżetowych wobec nadrzędnych przepisów Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniósł dodatkowo, że por. P. K. będąc żołnierzem zawodowym ma zapewnione świadczenie zawarte w ustawie z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy i ich rodzin (Dz.U. z 1994 r. Nr 10, poz. 36 z późn. zm.) bez konieczności odprowadzania z jego uposażenia składek na analogiczne świadczenie osób objętych powszechnym obowiązkiem ubezpieczenia społecznego. Mimo tego domaga się uposażenia równego wysokości wynagrodzenia asesora sądu powszechnego bez konieczności odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne. Doprowadziłoby to do sytuacji, w której por. P. K. otrzymywałby uposażenie powiększone o wysokość składki co stanowiłoby nienależne świadczenie w postaci wypłaconych a nieodprowadzonych składek na ubezpieczenie społeczne. Z uwagi na fakt, że upoważnienie było wypłacane por. P. K. zgodnie z obowiązującymi przepisami to skarga nie powinna być uwzględniona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wbrew zarzutom skarżącego organy wojskowe odmawiając uwzględnienia roszczeń finansowych - wyrównania uposażenia za 1999 rok w kwocie 4181,28 zł nie naruszyły prawa a w szczególności przepisów prawa materialnego dotyczących uposażenia sędziów wojskowych - art. 70 § 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz.U. Nr 117, poz. 753) oraz załącznika nr 4 pkt 9 do rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 grudnia 1997r. w sprawie ustalenia równorzędnych stanowisk sędziów Izby Wojskowej Sądu Najwyższego i sędziów innych izb Sądu Najwyższego oraz sędziów, asesorów, aplikantów sądów wojskowych i sędziów, asesorów i aplikantów sądów powszechnych w celu kształtowania uposażeń (Dz.U. Nr 162, poz. 1107).

W myśl przepisu art. 70 § 3 Prawa o ustroju sądów wojskowych uposażenia sędziów, asesorów i aplikantów, o których mowa w § 2 określają przepisy o uposażeniu żołnierzy, z tym, że nie może być ono niższe od wynagrodzenia sędziów, asesorów i aplikantów sądów powszechnych na zasadach równorzędnych ustalonych przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Niewątpliwie stanowisko asesora sądu garnizonowego, które w 1999 r. zajmował skarżący jest równorzędne ze stanowiskiem asesora sądu rejonowego. Wynagrodzenie asesora sądu rejonowego w 1999 r. zostało ustalone z uwzględnieniem art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 13 października1999 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 z późn. zm.) „zasady ubruttowienia”. W myśl tego przepisu art. 110 ust. 1 płatnicy składek podwyższyli ubezpieczonym, o których mowa w art. 16 ust. 1 przychód należny od dnia 1 stycznia 1999 r. przeliczając go w taki sposób, aby po potrąceniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe nie był on niższy niż przed przeliczeniem.

Zatem „ubruttowionę” wynagrodzenie asesora sądu powszechnego w 1999 r. składało się z części wynagrodzenia obliczoną zgodnie z przepisami rozporządzenia Prezydenta RP w sprawie wynagrodzeń sędziów sądów powszechnych oraz asesorów i aplikantów sądowych oraz części składkowej przekazywanej bezpośrednio przez pracodawcę na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych ZUS czyli kwoty 2270,80 zł wynagrodzenia brutto miesięcznie oraz kwoty 522,60 zł miesięcznie stanowiącej równowartość składek na ubezpieczenie społeczne.

Nie ulega wątpliwości, że wynagrodzenie asesora sądowego brutto (jego przychód) podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych wynosiło w 1999 r. kwotę 2270,80 zł. Natomiast kwota „ubruttowienia” 522,66 zł miesięcznie w 1999 r. w stosunku do asesora sądu powszechnego nie stanowiła jego przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od osób fizycznych a jedynie została naliczona w oparciu o art. 110 ustawy o system ubezpieczeń społecznych w tym celu aby po potrąceniu składek na ubezpieczenie społeczne przychód ten nie był niższy niż przed przeliczeniem.

Natomiast bezspornym jest, że skarżący jako żołnierz zawodowy podlegający ubezpieczeniu społecznemu żołnierzy zawodowych przed 1 stycznia 1999 r. zgodnie z art. 6 ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 13 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie został objęty tą ustawą w tym również „zasadą ubruttowienia”.

Dlatego skarżący jako żołnierz zawodowy - asesor sądu garnizonowego podlegający przepisom ustawy o powszechnym ubezpieczeniu społecznym żołnierzy zawodowych przed 1 stycznia 1999 r. nie mógł być objęty przeliczeniem uposażenia na podstawie art. 110 ustawy o system ubezpieczeń społecznych i jego uposażenie nie mogło być podwyższone o wysokość składek na ubezpieczenie społeczne.

Zasada porównywalności uposażenia sędziów i asesorów sądów wojskowych z wynagrodzeniem sędziów i asesorów sądów powszechnych wyrażona w przepisach art. 70 § 2 i 3 Prawo o ustroju sądów wojskowych, polega na tym, że otrzymywane przez sędziów wojskowych i asesorów sądu wojskowego nie może być niższe od wynagrodzenia sędziów i asesorów sądów powszechnych na stanowiskach równorzędnych ustalonych przez Prezydenta RP. Temu służy zasiłek wyrównawczy określony obecnie w § 29 ust. 1 i 2 Rozporządzenia MON z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz.U. Nr 90 poz. 1005).

Skarżący otrzymał dodatek wyrównawczy za 1999 rok do kwoty 2270,80 zł która stanowiła rzeczywiste wynagrodzenie brutto asesora sądu powszechnego w tym czasie (przychód) przed opodatkowaniem. Natomiast nie ma żadnych podstaw prawnych do wyrównania uposażenia skarżącego jako asesora sądu garnizonowego w 1999 r. o kwotę 522,66 zł składki na ubezpieczenie społeczne, których to składek skarżący jako żołnierz zawodowy podlegający powszechnemu ubezpieczeniu żołnierzy przed 1 stycznia 1999 r. nie miał obowiązku odprowadzać i miał zastosowanie do niego przepis art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych a także § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 14 grudnia 1998 r. w sprawie sposobu przeliczenia przychodu w związku z wprowadzeniem obowiązku opłacenia składki na ubezpieczenie społeczne przez ubezpieczonych (Dz.U. Nr 153, poz. 1006).

Ponieważ skarżący nie podlegał reżimowi tej ustawy nie została podwyższona wysokość jego uposażenia. W 1999 r. skarżący otrzymywał uposażenie zasadnicze w wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 marca 1999 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 28, poz. 261) oraz w zarządzeniu n 11/MON z dnia 29 marca 1999 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego żołnierzy zawodowych w których dokonano wyraźnego określenia wysokości uposażenia dla żołnierzy zawodowych objętych lub nieobjętych nowym systemem ubezpieczeń. Dokonanie tego rozróżnienia podyktowane było wprowadzeniem nowego systemu ubezpieczeń. Zgodnie z powyższym nie jest możliwe wypłacenie żołnierzowi zawodowemu nie podlegającemu powszechnemu ubezpieczeniu społecznemu uposażenia w wysokości odpowiadającej kwocie uposażenia żołnierza objętego tym ubezpieczeniem.

Spełnienie żądania skarżącego odnośnie wypłacenia mu w ramach dodatku do uposażenia kwoty przeznaczonej dla asesora sądu powszechnego w celu opłacenia składek na ubezpieczenie społeczne doprowadziłoby do sytuacji w której skarżący jako osoba nie podlegająca ubezpieczeniu społecznemu i zasadzie przeliczania wynagrodzenia w oparciu o art. 110 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych pobierałby uposażenie powiększone o wysokość składki na ubezpieczenie społeczne, której jako osoba podlegająca temu systemowi ubezpieczeń nie miała obowiązku odprowadzania na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych.

Zatem wyrównanie uposażenia skarżącego o wysokości składki na ubezpieczenie społeczne pozostawałoby w sprzeczności z powołanymi wyżej przepisami art. 110 ust. 2 i 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993 r. Nr 90, poz. 415 z późn. zm.).

Uwzględnienie stanowiska skarżącego spowodowałoby otrzymywanie przez niego uposażenia zmniejszonego jedynie o wysokość podatku, co stanowiłoby nieuzasadnione wypłacenie uposażenia w skład którego wchodziłyby składki na ubezpieczenie społeczne bez jej odprowadzenia na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych. W ten sposób w porównaniu z wynagrodzeniem asesorów sądów powszechnych skarżący osiągnąłby wyższy dochód. Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób objętych ubezpieczeniem społecznym pomniejsza się o kwoty potrąconych przez płatnika składek na ubezpieczenie społeczne.

Sprawa dodatku wyrównawczego dla żołnierzy nieobjętych obowiązkowym ubezpieczeniem emerytalnym i rentowym została jednoznacznie określona w § 29 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz.U. Nr 90, poz. 1005). Zgodnie z tym przepisem § 29 ust. 3 cyt. rozporządzenia przy ustaleniu wysokości miesięcznego dodatku wyrównawczego dla żołnierzy nieobjętych obowiązkowym ubezpieczeniem emerytalnym i rentowym kwotę porównywalnego wynagrodzenia pomniejsza się o składki na obowiązkowe emerytalne, rentowe i chorobowe, jeżeli istnieje obowiązek ich uiszczenia. Niesprecyzowane zarzuty skarżącego naruszenia przepisów art. 2, art. 8, art. 32, art. 33, art. 178 ust. 2 Konstytucji RP i niepoparte żadnymi argumentami nie wymagały ustosunkowania się przez organy finansowe.

Sąd również nie dostrzega żadnej sprzeczności przytoczonych wyżej przepisów dotyczących uposażenia sędziów wojskowych z powołanym przez skarżącego przepisami Konstytucji RP. Skarżący otrzymał uposażenie wojskowe asesora sądu garnizonowego w 1999 r. w pełni porównywalne z wynagrodzeniem asesora sądu powszechnego (nie inne) z wyłączeniem składki na ubezpieczenie społeczne, które nie dotyczyło skarżącego jako żołnierza zawodowego nie podlegającego ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu a o którą to składkę podwyższono wynagrodzenie asesora sądu rejonowego na podstawie art 110 ust, ł i 3 cyt. ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Zarówno wykładnia językowa, celowościowa i systemowa przepisu art. 70 ust. 2 i 3 ustawy Prawa o ustroju sądów wojskowych prowadziła do takiego wniosku, że porównywalność uposażenia sędziów, asesorów sądów wojskowych z wynagrodzeniem sędziów i asesorów sądów powszechnych sprowadza się do rzeczywistej równości przychodów obu tych kategorii sędziów, asesorów przed opodatkowaniem (art. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Zróżnicowanie płynące z różnych systemów emerytalnych i związane z tym obowiązki opłacania składek na ubezpieczenie społeczne w żadnym stopniu nie podważa tej zasady porównywalności uposażenia asesora sądu wojskowego z wynagrodzeniem asesora sądu powszechnego.

Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego orzekł jak w sentencji wyroku, na mocy art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.