Uzasadnienie
Protokołem kontroli z dnia [...] czerwca 2003 r. poddano kontroli R. S., zwanego "skarżącym", świadczącego usługę przewozu osób bez wniesienia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Ostateczną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] nałożono na skarżącego karę pieniężną w kwocie 3000 zł. Jako podstawę prawną tej decyzji wskazano przepis art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125. poz. 1371 ze zm.) oraz lp. 1.4.1. załącznika do powołanej ustawy.
W świetle art. 42 ust. 1 tej ustawy przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. W myśl art. 87 ust. 1 ustawy podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych. Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne bez uiszczenia opłat za przejazd po drogach krajowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 15.000 zł. W dacie kontroli kara pieniężna z tytułu wykonywania przewozu bez mszczenia opłaty po drogach krajowych wynosiła 4000 zł (lp. 6 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym; Dz. U. Nr 115, poz. 999).
W dacie podjęcia decyzji drugoinstancyjnej kara pieniężna z tytułu wykonywania przewozu lub uiszczenia opłaty wynosiła 3.000 zł (lp. 1.4.1. załącznika do cytowanej ustawy), którą nałożono na skarżącego, powołując się na przepis art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 149, poz. 1452).
Główny Inspektor Transportu Drogowego nie podzielił stanowiska skarżącego, kwestionującego zasadność nałożenia kary pieniężnej, a to z uwagi na pilną potrzebę wykonania przewozu przy jednoczesnej niemożności zakupu stosownego blankietu opłaty w miejscowości, w której mieszka oraz w najbliższej okolicy.
W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący podtrzymał stanowisko prezentowane w postępowaniu administracyjnym o niemożliwości nabycia stosownego dowodu opłaty. Wskazuje na mankamenty organizacyjne związane z dystrybucją blankietów opłat; restrykcyjność przepisów sankcjonujących brak wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz bezwzględne ich stosowanie przez odpowiednie organy. Według skarżącego ustawa o transporcie drogowym ogranicza przewoźnikom prowadzenie działalności gospodarczej, w czym upatruje naruszenie Konstytucji RP.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie:
* ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). zwana u.s.a.,
* ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwana p.s.a.,
* ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p.
Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie.
W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma więc miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie p.s.a.
Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusz-nościowych.
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja, nakładająca na skarżącego wspomnianą karę pieniężną, nie narusza prawa.
Stosownie do art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał w zaskarżonej decyzji powołane wyżej przepisy, które stanowią podstawę do nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu bez uiszczenia wymaganej opłaty. Cytowana ustawa o transporcie drogowym nie zawiera przepisów, które uzasadniałyby zwolnienie przewoźnika od obowiązku uiszczenia opłaty za wykonywanie transportu po drogach krajowych, względnie zwolnienia go od kary pieniężnej za brak omawianej opłaty w całości lub w części z powołaniem się na okoliczności wskazane przez skarżącego. Innymi słowy, organ administracji publicznej nie miał podstaw prawnych dla odstąpienia od nałożenia na skarżącego kary pieniężnej.
Uchylenie zaskarżonej decyzji, z powołaniem się na okoliczności wskazane przez skarżącego, nie leży również w możliwościach Sądu. Godzi się bowiem zauważyć, iż kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem jej zgodności z prawem, Sąd (sędziowie) związany jest przepisami prawa o randze ustawowej, a więc również przepisami wskazanymi w zaskarżonej decyzji. W świetle art. 178 ust. 1 Konstytucji RP sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko konstytucji oraz ustawom. Natomiast, jeżeli w ocenie skarżącego przepisy ustawowe, na podstawie których rozstrzygnięto sprawę, naruszają jego prawa, może on wnieść do Trybunału Konstytucyjnego skargę konstytucyjną (art. 79 ust. 1 Konstytucji RP).
Skoro zatem w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego skarżący wykonywał przewóz po drogach krajowych bez uiszczenia wymaganej opłaty, w zaskarżonej decyzji nie naruszono prawa, nakładając na skarżącego odpowiednią karę pieniężną. W związku z tym skarga podlega oddaleniu (art. 151 p.s.a.).