Uzasadnienie
6 II SA 4738/03
Decyzją z dnia [...].10. 2001 r. znak [...] wydaną na podstawie art. 13 ust. 2 a ustawy z dnia 21. 03 1985 r. o drogach publicznych, §2 ust 2 lp. tabeli 5 pkt 1 lit. b, pkt 5 lit. a, d i e oraz lp. 6 pkt 2 lit a i § 9 ust 1 pkt 2 oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27.
- 06. 2000 r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. nr 51, poz. 607) w zw. z § 5 ust 4 i ust 5 pkt 4, §3.1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1.04.1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia Generalny Dyrektor Dróg Publicznych obciążył "T." opłatą drogową w wysokości 24. 935. 45 Zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia był stwierdzony w czasie kontroli przeprowadzonej w dacie [...].
- 07. 2001 r. fakt przejazdu zespołem nienormatywnym bez zezwolenia po drodze krajowej nr [...] w związku z ustaleniem, że nacisk na osie pojazdu przekraczał dopuszczalne prawem parametry.
Decyzją z dnia [...].
- 11. 2001 r. znak [...] Generalny Dyrektor Dróg Publicznych utrzymał w/w decyzję w mocy, podtrzymując dotychczasowe stanowisko tak co do podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, jak i jego podstawy prawnej.
We wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze na tę decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie i zarzucił naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwą interpretację postanowień § 2 ust 2 tab. lp. 5 pkt 1 lit a, pkt 5 lit. d i e lp. 6 pkt 2 lit a, §9 ust 2 i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27.
06. 2000 r. w sprawie opłat drogowych i przyjęcia swobody w ustalaniu i proporcjonalnym zmniejszaniu opłaty bez podstawy prawnej upoważniającej organ do tak swobodnej zmiany stanu faktycznego i na jego podstawie wysokości opłaty za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na I, II, III, IV i V oś pojazdu oraz naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 107 kpa uchybiając zasadzie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności związanych ze sprawą i mających wpływ na treść wydanej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Publicznych wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty podniesione w skardze za bezzasadne.
Postanowieniem z dnia 26.
03. 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie w sprawie z w/w skargi w zw. z przedstawionym do rozstrzygnięcia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytaniem prawnym: czy przepisy §9 ust 1 pkt 2 i ust 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27.
06. 2000 r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. nr 51, poz. 607) są zgodne z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i z art. 13 ust 4 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. nr 14 poz. 50 ze zm.).
Naczelny Sąd Administracyjny uznał bowiem, iż rozstrzygnięcie tego pytania będzie miało istotne znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy.
Postanowieniem z dnia 15.12.2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął zawieszone postępowanie wobec rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 10.12.2002 r. sygn. akt PG/02 w/w pytania prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z mocy art. 97§1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – prawo o postępowaniu sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwane dalej p.p.s.a.) – Dz. U. 2002 r. nr 153 poz. 1270.
Zgodnie z art. 13 ust. 2 tej ustawy, sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Wobec tego, że sprawa dotyczy skargi na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych, którego siedziba znajduje się w Warszawie, sprawa rozpatrywana jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a postępowanie toczy się na podstawie p.p.s.a.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r., nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sądy administracyjne sprawują wiec kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Badając w takim aspekcie zaskarżone decyzje Sąd stwierdził, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10.12.2002 r. sygn. P 6 /02 skarga jest uzasadniona.
Trybunał Konstytucyjny powołanym wyrokiem wydanym po rozpoznaniu przytoczonego wyżej pytania prawnego orzekł, że § 9 ust 1 pkt 2 i ust 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27.06.2000 r. w sprawie opłat drogowych jest niezgodny z art. 92 ust 1 Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny z art. 2 i art. 92 ust 1 Konstytucji RP, ponieważ naruszał zakres ustawowego upoważnienia oraz stanowił przepis o charakterze restrykcyjnym.
Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, ustalenie opłaty za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia na podstawie § 9 art. 1 pkt 2 i ust 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27.06.2000 r. w sprawie opłat drogowych w istocie następuje w taki sam sposób, jak ustalenie tej opłaty na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 14.10.1996 r. w sprawie opłat drogowych, a zatem mimo wcześniejszego wyroku Trybunału w sprawie P7/98 ponownie powtórzono i utrzymano przepisy niezgodne z Konstytucją.
W przedmiotowej sprawie obie decyzje administracyjne zostały wydane na podstawie niekonstytucyjnych, jak wynika z powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, przepisów art. 9 ust 1 i ust 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27.06.2000 r. w sprawie opłat drogowych.
Zgodnie z art. 145 i §1 kpa w sytuacji, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, można żądać wznowienia postępowania administracyjnego.
Natomiast przepis art. 145 §1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. zobowiązuje Sąd do uchylenia decyzji w razie zaistnienia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Z tych też względów skarga podlega uwzględnieniu i w tym stanie rzeczy rozważanie dalszych zarzutów podniesionych w skardze jest zbędne.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono, jak w pkt I sentencji wyroku na zasadzie art. 145§1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., a w pkt. II na podstawie art. 152 p.p.s.a.