Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia[...] lipca 2003r. nałożył na S. N. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą T.karę pieniężną w kwocie 6.000 zł za wykonywanie w dniu [...] lipca 2003r. transportu drogowego bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych (kara w kwocie 4.000 zł) oraz za wykonywanie transportu drogowego w okresie obowiązywania ograniczeń ruchu na drogach niektórych pojazdów (kara w kwocie 2.000 zł).
Ustalenia faktyczne dające podstawę do wydania powyższej decyzji organ oparł jedynie na protokole kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2002r., z którego wynikało, iż kierowca zatrudniony przez przedsiębiorcę mimo zakazu poruszania się niektórych pojazdów ze względu na uplastycznienie dróg dokonywał przejazdu. Do kontroli okazał kartę opłaty drogowej zakupioną w dniu [...] maja 2003r. wypełnioną dopiero w dniu [...] lipca 2003r. o godzinie 14 00.
W odwołaniu od powyższej decyzji S. N. podniósł, iż kierowca po raz pierwszy wykonywał przewóz i mimo posiadania w pojeździe prawidłowej karty opłaty drogowej okazał kontrolującym kartę nieaktualną. Również wiekiem i brakiem doświadczenia skarżący tłumaczył fakt, iż kierowca wykonywał przejazd mimo ograniczenia w ruchu pojazdów. Do odwołania skarżący dołączył prawidłową kartę opłaty drogowej.
Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] listopada 2003r. uchylił zaskarżoną decyzję i nałożył karę pieniężną w kwocie 3.300 zł.
Ponownie rozpatrując sprawę organ nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organu I instancji. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego ustalony przez ten organ stan faktyczny nie budził wątpliwości i stanowił podstawę do wymierzenia kary pieniężnej zgodnie z obowiązującym stanem prawnym w dniu wydania decyzji pierwszoinstancyjnej.
W związku ze zmianą przepisów i treścią art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym, z którego wynika, że w sprawach objętych tą ustawą, wszczętych a niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy tej ustawy, organ odwoławczy był zobligowany uchylić decyzję zaskarżoną i wymierzyć karę w wysokości przewidzianej znowelizowaną ustawą.
W skardze na powyższą decyzję S. N. domagał się jej uchylenia zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i proceduralnych. Zdaniem skarżącego organ nie wyjaśnił w sposób należyty stanu faktycznego, nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący zebranego w sprawie materiału dowodowego, a przede wszystkim nie odniósł się do dołączonego do odwołania dowodu opłaty drogowej. Skarga zarzuca organowi niewłaściwe sporządzenie protokołu kontroli, który stanowił jedyną podstawę faktyczną zaskarżonych decyzji.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. W uzasadnieniu odniesiono się do argumentacji faktycznej i prawnej jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
W myśl art. 42 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych z wyłączeniem podmiotów o jakich mówi powyższy przepis.
Skarżący był więc zobowiązany do uiszczenia opłaty za przejazd w dniu dokonania kontroli.
Zgodnie z art. 92 ust. 1 tej ustawy kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych podlega karze. W dacie kontroli tj. [...] lipca 2003r. obowiązujące wówczas przepisy tej ustawy nie przewidywały kary za nieposiadanie przez kierowcę w momencie kontroli dowodu opłaty drogowej. Dopiero zmiana ustawy – art. 92 przez art. 1 pkt 46 ustawy z dnia 23 lipca 2003r., która weszła w życie z dniem 28 września 2003r. wprowadziła penalizację naruszenia ustawy o transporcie drogowym polegającą na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe karty opłaty drogowej i dotyczy to jedynie karty opłaty miesięcznej, półrocznej i rocznej wykupionej najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień kontroli.
Skarżący dołączył do odwołania kartę opłaty drogowej nabytej w dniu [...] lipca 2003r., wypełnioną prawidłowo i podniósł iż brak jest podstaw do wymierzenia kary wobec faktu, że uiścił opłatę za przejazd, a karta drogowa była w pojeździe, jednak kierowca jej nie okazał kontrolującym.
Organ rozpatrując ponownie sprawę nie odniósł się do powyższego dowodu ani do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez skarżącego.
Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie nie może ograniczyć się do badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ale winien rozpoznać sprawę ponownie.
W postępowaniu tym organ ma obowiązek przestrzegania przepisów procesowych co wyraźnie wynika z art. 140 k.p.a., który mówi, że w sprawach nieuregulowanych w art. 136-139 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji.
Decyzja wydana w postępowaniu odwoławczym winna odpowiadać wymogom art. 107 §3 k.p.a.
Słuszny jest więc zarzut skargi naruszenia przez organ przepisu art. 7, 77 §1, 80 i 107 §3 k.p.a.
Sąd podziela stanowisko organu dotyczące naruszenia przez skarżącego przepisów prawa w zakresie zakazu poruszania się po drogach pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton w okresie obowiązywania ograniczenia ruchu o czym informował komunikat Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2003r. Strona prowadząca profesjonalną działalność w zakresie transportu drogowego winna wcześniej uzyskiwać odpowiednie informacje dotyczące zakazów i ograniczeń w ruchu i informować o tym swoich pracowników. Okoliczność, iż kierowca jest początkującym pracownikiem i nie miał włączonego radia nie zwalnia przedsiębiorcy od przestrzegania przepisów o czasowym ograniczeniu w ruchu pojazdów.
Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w całości, mimo podzielenia w tym zakresie stanowiska organu z uwagi na zawarte w niej rozstrzygnięciem.
Mając powyższe na względzie Sąd na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 lit. c i 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w myśl art. 200 w/w ustawy.