Uzasadnienie
Dyrektor Biura Kadr Szkolenia i Rozwoju Zawodowego MSWiA decyzją z dnia 12 października 2001 r. - wydaną m.in. na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./ - wypowiedział ppłk Tadeuszowi R. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej.
W uzasadnieniu decyzji podano, że wobec likwidacji jednostek wojskowych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji nie ma możliwości dalszego pełnienia służby wojskowej przez zainteresowanego. W decyzji tej zaznaczono, że termin wypowiedzenia biegnie przez okres 9 miesięcy i liczony jest od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym doręczono wypowiedzenie stosunku służbowego.
Z adnotacji zaś na tej decyzji dokonanej przez Dowódcę - Likwidatora NJW MSWiA wynika, że termin wypowiedzenia biegnie od 1 listopada 2001 r. do dnia 31 lipca 2002 r.
Na skutek odwołania zainteresowanego sprawę rozpoznał Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją z dnia 7 stycznia 2002 r. powyższą decyzję utrzymał w mocy nie znajdując podstaw do jej zmiany. Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego terminu wypowiedzenia stwierdzono, że z uwagi na fakt doręczenia wypowiedzenia w dniu 2 listopada 2001 r. bieg 9 miesięcznego ustawowego wypowiedzenia rozpoczął się w dniu 1 grudnia 2001 r.
W dniu 24 stycznia 2002 r. ppłk Tadeusz R. powołując się na art. 111 par. 1 Kpa wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o uzupełnienie decyzji z dnia 7 stycznia 2002 r. odnośnie rozstrzygnięcia i ustosunkowania się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu.
W odpowiedzi Zastępca Dyrektora Departamentu Kontroli MSWiA udzielił wnioskodawcy informacji pismem z dnia 14 lutego 2002 r.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego ppłk Tadeusz R. domagał się uchylenia decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 stycznia 2002 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto zarzucił Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji bezczynność w rozpoznawaniu jego wniosku z dnia 24 stycznia 2002 r. w przedmiocie uzupełnienia decyzji na podstawie art. 111 par. 1 Kpa.
Skarżący podkreślił, że wszystkie decyzje - zgodnie z poleceniem ministra - zostały doręczone żołnierzom w dniu 3 lub 4 grudnia 2001 r.
Tylko w jego sprawie decyzja została przesłana niezwłocznie, tj. 19 października 2001 r. a tylko z uwagi na błędnie podany okres została doręczona dopiero w dniu 2 listopada 2002 r. Poza tym w decyzji organu pierwszej instancji błędnie został pouczony, że termin wypowiedzenia biegnie od dnia 1 listopada 2002 r.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego wniósł o jej oddalenie, a w przedmiocie bezczynności o jej odrzucenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przede wszystkim stwierdzić należy, że skarżący w piśmie z dnia 24 stycznia 2002 r. złożył wniosek o uzupełnienie - na podstawie art. 111 par. 1 Kpa - decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 stycznia 2002 r., co do rozstrzygnięcia. Wniosek ten do chwili obecnej nie został rozstrzygnięty przez organ, który wydał tę decyzję. Takim organem był Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Stąd też bez znaczenia w sprawie jest pismo informacyjne Zastępcy Dyrektora Departamentu Kontroli MSWiA z dnia 14 lutego 2002 r.
Złożenie przez skarżącego wniosku o uzupełnienie decyzji organu II instancji spowodowało, iż termin do złożenia skargi będzie biegł dopiero od dnia doręczenia mu odpowiedzi. Zauważyć przy tym należy, że uzupełnienie decyzji przez organ, który wydał decyzję następuje w formie decyzji a odmowa uzupełnienia rozstrzygnięcia w formie postanowienia. Decyzja uzupełniająca nie ma cech decyzji odrębnej i samoistnej w danej sprawie, przeto nie służy od niej odrębne odwołanie. Termin do wniesienia odwołania od decyzji biegnie, - o czym już była wcześniej mowa - od doręczenia skarżącemu orzeczenia w przedmiocie uzupełnienia rozstrzygnięcia.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze wymienioną w art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ zasadę, iż postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może być wszczęte, dopóki toczy się postępowanie administracyjne uznał skargę na decyzję w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego za przedwczesną i dlatego orzekł jak w pkt 1 wyroku na mocy art. 27 ust. 2 powołanej ustawy o NSA.
Z uwagi zaś na bezczynność organu w przedmiocie wniosku skarżącego o uzupełnienie decyzji Sąd orzekł jak w pkt 2 wyroku na podstawie art. 26 cytowanej wyżej ustawy o NSA.