Uzasadnienie
J. J. wystąpił do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z wnioskiem o zwolnienie z opłaty abonamentu RTV. Do pisma dołączył kopię informacji jaką otrzymał z ZUS Oddział w [...], z której wynika że wyrokiem Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...] w sprawie [...] została mu przyznana całkowita niezdolność do pracy. Pismem z dnia [...] listopada 2003r. nr [...] Dyrektor Departamentu Ekonomicznego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wyjaśnił wnioskodawcy, że zgodnie z art.48 ustawy z dnia 29 grudnia 1992r. o radiofonii i telewizji /Dz.U. nr 101 z 2001r. poz. 114 z późn. zmianami/ i z wydanym na jego podstawie rozporządzeniem z dnia 27 czerwca 1996r. /Dz.U. nr 82 z 1996r. poz.383 z późn. zmianami/ zwolnienie od opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych przysługuje m.in. osobom zaliczonym do I grupy inwalidów, zaliczonym do znacznego stopnia niesprawności oraz całkowicie niezdolnym do pracy i niezdolnym do samodzielnej egzystencji.
Jednocześnie wyjaśnił, że dokumentem potwierdzającym całkowitą niezdolność do pracy i niezdolność do samodzielnej egzystencji jest orzeczenie lekarza orzecznika ZUS o całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji lub orzeczenie lekarza orzecznika ZUS wydane w okresie od [...] stycznia 1998r. do [...] sierpnia 1998r. o całkowitej niezdolności do pracy bądź niezdolności do samodzielnej egzystencji. Wyjaśnił również, że z przedstawionego pisma ZUS wynika, iż wnioskodawca został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy, nie został zaś uznany za całkowicie niezdolnego do samodzielnej egzystencji, wobec tego zwolnienie z opłat mu nie przysługuje.
Na pismo to J. J. wniósł skargę do NSA, w której podniósł, że wskazanym wyrokiem Okręgowego Sądu Wydział Pracy został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy na trwałe od dnia [...] sierpnia 1998r. tj w okresie w którym dla uzyskania zwolnienia od opłat, zgodnie z odpowiedzią Dyrektora Departamentu Ekonomicznego KRRiT, wystarczało orzeczenie lekarza orzecznika ZUS o całkowitej niezdolności do pracy.
Przewodnicząca Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wniosła o odrzucenie skargi. Podniosła, że kontrola działalności administracji publicznej nie obejmuje pism ani innych form korespondencji, zaś pismo Dyrektora Departamentu Ekonomicznego nie było decyzją. Decyzje wydaje Przewodnicząca KRRiT lub podmioty przez nią upoważnione. Dyrektor Departamentu Ekonomicznego takiego upoważnienia nie posiadał i był umocowany jedynie do podpisywania odpowiedzi na listy abonentów, nie wydawał decyzji. Wobec tego na pismo dyrektora w ogóle nie służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż nie podlega ono kontroli sądowej.
Z mocy art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 153 p.1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /dalej zwane p.p.s.a., Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/. Zgodnie z art. 13 ust. 2 tej ustawy, sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Wobec tego, że sprawa dotyczy skargi na działanie Dyrektora Departamentu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, której siedziba znajduje się w [...], sprawa rozpatrywana jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a postępowanie toczy się na podstawie p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. sądowa kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia i inne akty wymienione w tej ustawie oraz w ustawach szczególnych a także skarg na bezczynność organów w przypadkach wymienionych w ustawie. Zgodnie ze wskazanymi przepisami skarga nie służy na pisma czy inne formy korespondencji. W sprawie niniejszej Dyrektor Ekonomiczny upoważniony był tylko do udzielania odpowiedzi na listy abonentów i działając w ramach tego upoważnienia odpowiedzi udzielił. Pismo dyrektora, niezależnie od tego czy odpowiedź ta jest prawidłowa, nie podlega kontroli sądowej, bowiem nie jest decyzją co do przyznania zwolnienia od opłat abonamentowych a jedynie informacją, kto ma uprawnienia do uzyskania zwolnienia i jakie dokumenty należy przedstawić.
Należy wskazać, że zgodnie z § 6 ust. 1 i 2 cytowanego wyżej rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 27 czerwca 1996r. /Dz.U. nr 82 z 1996r. poz.383 z późn. zmianami/ organem właściwym w sprawie opłat abonamentowych jest dyrektor przedsiębiorstwa użyteczności publicznej Poczta Polska, który może do wydawania decyzji upoważnić swoich pracowników. Stanowisko takie zajął NSA w orzeczeniu z 20 stycznia 1995r. /sygn.akt SA/Łd 581/94/ oraz w wyroku z 27 października 2003r. /sygn.akt II SA 2339-2340/02/. Skoro pismo dyrektora jest tylko informacją skierowaną do abonenta, nie podlega kontroli sądowej, a zatem skarga na nie jest niedopuszczalna i jako taka na podstawie art. 58 § 1 p.1 ulega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.