Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2002 roku nr [...] Dyrektor [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] na podstawie art. 13 ust.2a ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /Dz.U.Nr 14, poz.60 z póz. zm./ w związku z § 3,4,5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia /Dz.U.Nr 44, poz.432/ nałożył na G. L. karę pieniężną w wysokości 3960.00 złotych za przejazd w dniu [...] września 2002 roku pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, na trasie z [...] do [...] w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...].
W wyniku złożonego przez G. L. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2003 roku [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem Kolegium, nałożenie kary pieniężnej na przewoźnika jest obligatoryjne w przypadku stwierdzenia przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Podczas przeprowadzonej kontroli /ważenia/ samochodu ciężarowego marki [...] nr rej. [...] stanowiącego własność skarżącego stwierdzono przekroczenie nacisku na drugą oś składową pojazdu o 13.63 kN oraz czwartą oś pojedynczą o 1.42 kN. Tym samym pojazd G. L. był pojazdem nienormatywnym. Bez znaczenia jest, że masa całkowita nie przekroczyła normy. W tym stanie rzeczy Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2003 roku do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył G. L. twierdząc w niej, że ładunek w przedmiotowym pojeździe był zgodny z treścią przepisu art. 61 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym. Niekoniecznym więc było uzyskanie zezwolenia na przejazd w myśl przepisu art. 61 ust.11 ustawy. Przewożony ładunek został umieszczony na paletach z zachowaniem jego równomiernego rozłożenia. Konstrukcja pojazdu powoduje dysproporcje w zakresie nacisku na osie nawet w przypadku znacznego niedociążenia. Przeciążenie osi środkowej było wynikiem niedociążenia osi pierwszej i ostatniej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W dniu 1 stycznia 2004 roku weszły w życie:
- 1. ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/,
- 2. ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/,
- 3. ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/.
Zgodnie z art. 97 § 2 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niniejsza sprawa należy do takiej kategorii spraw.
Zgodnie z art. 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, chodzi o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skarżącego rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego znajduje uzasadnienie w obowiązującym stanie prawnym. Nie jest zasadne jego twierdzenie, że ładunek był zgodny z przepisami w szczególności odpowiadał wymogom przewidzianym w art. 61 ust.1 ustawy Prawo o ruchu drogowym /Dz.U.nr 98, poz.602 ze zm./.
Pojazdy poruszające się po drogach publicznych muszą spełniać warunki określone w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia /Dz.U. Nr 44, poz.432 ze zm./. Droga, na której przeprowadzono kontrolę i po której poruszał się pojazd skarżącego jest drogą wojewódzką. Zgodnie § 5 pkt 1 rozporządzenia nacisk na osi pojedynczej nie może przekraczać 80 kN, zaś w myśl pkt 3 na osi składowej nie może przekraczać:1) do 1,20m-57,5 kN, 2) powyżej 1,20m do 1,30 m-65,0 kN, 3) 1,30-72,5 kN. Jeżeli naciski osi są większe od dopuszczalnych przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Tak stanowi art. 61 ust.11 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym /w brzmieniu z daty decyzji ostatecznej/.
Podczas kontroli pojazdu skarżącego stwierdzono przekroczenie nacisku na II oś składową i IV oś pojedynczą. Brak przy tym jakichkolwiek podstaw do kwestionowania dokonanych pomiarów. Przeprowadziły je wyspecjalizowane służy drogowe, w obecności kierowcy kontrolowanego pojazdu, który nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń, co do sposobu przeprowadzenia kontroli. Tym samym trafnie organy przyjęły, że przedmiotowy pojazd był pojazdem nienormatywnym albowiem nie spełniał wymaganych warunków technicznych przewidzianych § 5 pkt 1 i 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 roku. Poza sporem jest, że skarżący nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Zasadnym więc było obciążenie go karą pieniężną na podstawie art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /tekst jednolity Dz.U z 2000 r. Nr 71, poz.838 ze zm./. Obciążenie przewoźnika karą pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym jest obligatoryjne.
Świadczy o tym kategoryczny zapis art. 13 ust. 2a ustawy "pobiera się kary pieniężne". Nie budzą również zastrzeżeń jako zgodne z prawem a mianowicie z art. 61 ust.2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym twierdzenia obu organów dotyczące rozmieszczenia ładunku. To na skarżącym jako przewoźniku spoczywał ciężar takiego rozmieszczenia ładunku aby ten nie powodował przekroczenia nacisków osi na drogę.
Wobec powyższego-nie znajdując podstaw do uwzględniania skargi-na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.