Uzasadnienie
Janusz B. /urodzony 17 stycznia 1937 r. mający 40 lat i 5 miesięcy okresów składkowych i 11 miesięcy okresów nieskładkowych/ zarejestrował się jako bezrobotny w dniu 18 czerwca 1997 r. Po wydaniu wcześniejszych decyzji Kierownik RUP nr 2 w W. decyzją z dnia 11 grudnia 1997 r. (...) orzekł o przyznaniu Januszowi B. prawa do świadczenia przedemerytalnego z dniem 19 czerwca 1997 r. w wysokości 80 procent kwoty emerytury określonej w decyzji organu rentowego.
Kolejną decyzją Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy nr 2 w W. /decyzja z dnia 14 września 1998 r. (...)/ uchylił wskazaną wyżej własną decyzję z dnia 11 grudnia 1997 r. i orzekł o przyznaniu Januszowi B. z dniem 5 września 1998 r. prawa do świadczenia przedemerytalnego w wysokości 90 procent kwoty emerytury określonej w decyzji organu rentowego.
Wreszcie Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w M.-M. decyzją z dnia 29 listopada 1999 r. (...) określił nową wysokość świadczenia przedemerytalnego od dnia 15 listopada 1999 r. /678,30 złotych/. W uzasadnieniu podano, że w przesłanej do PUP przez ZUS II Oddział w W. w dniu 15 listopada 1999 r. decyzji z dnia 28 października 1999 r. (...) wynika, że ponownie został wyliczony wskaźnik wysokości podstawy wymiaru na 106,27 procent i w związku z tym należało podwyższyć świadczenie przedemerytalne.
Decyzja ZUS II Oddział w W. z dnia 28 października 1999 r. (...) stanowi, że określa wysokość emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego na dzień 1 marca 1997 r.
Podstawę wymiaru obliczono przez pomnożenie wskaźnika wysokości podstawy wymiaru 106,27 procent przez 936,05 złotych, to jest kwotę bazową. W ten sposób podstawę wymiaru określono na 994,74 złotych a wysokość emerytury na 753,66 złotych. Z akt sprawy wynika, że obliczenie nowej podstawy wymiaru nastąpiło z inicjatywy Janusza B. Janusz B. odwołał się od decyzji Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w M.-M. z dnia 29 listopada 1999 r. (...) określającej nową wysokość jego świadczenia przedemerytalnego od dnia 15 listopada 1999 r. do Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. Filia w S. Podniósł, że wskaźnik podstawy wymiaru wysokości świadczenia zmienił się z 61,84 na 106,27, natomiast nie zmieniła się kwota bazowa, która wynosiła i wynosi 936,05 złotych.
Nie kwestionując daty wypłacania świadczenia od 15 listopada 1999 r. Janusz B. zakwestionował datę, od której ma nastąpić zastosowanie zmiany wskaźnika podstawy wymiaru wysokości świadczenia.
Zdaniem zainteresowanego zmiana świadczenia powinna być wyliczana od 1 marca 1997 r. /w decyzji ZUS o wysokości świadczenia przedemerytalnego wysokość emerytury jest wyliczana na dzień 1 marca 1997 r./ a nie od 15 listopada 1999 r. Przy wyliczeniu przez PUP w M.-M. rzeczywisty wzrost świadczenia /przy zmianie wskaźnika z 61,84 procent na 106,27 procent/ wyniósł tylko 34 zł. netto.
Wojewoda M. decyzją z dnia 28 stycznia 2000 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w M.-M. z dnia 29 listopada 1999 r. (...).
W uzasadnieniu podano, że zgodnie z par. 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania świadczeń określonych w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. nr 25 poz. 132/ świadczenie przedemerytalne przyznaje się od dnia złożenia w powiatowym urzędzie pracy dokumentów stanowiących podstawę ponownego ustalenia wysokości emerytury i świadczenia przedemerytalnego.
Wojewoda wskazał, że z dokumentacji sprawy wynika, że Janusz B. podanie o naliczenie nowej wysokości świadczenia przedemerytalnego złożył w PUP w M.-M. w dniu 16 listopada 1999 r. natomiast decyzja ZUS z 28 października 1999 r. ustalająca nową wysokość świadczenia przedemerytalnego /zmiana wskaźnika podstawy wymiaru wysokości świadczenia z 61,84 procent na 106,27/ wpłynęła do PUP w dniu 15 listopada 1999 r. Stąd według decyzji Wojewody M. z dnia 28 stycznia 2000 r. (...) świadczenie przedemerytalne w nowej wysokości przysługuje Januszowi B. od dnia 15 listopada 1999 r.
Janusz B. zaskarżył decyzję Wojewody M. z dnia 28 stycznia 2000 r. (...) do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podniósł, że nowa wysokość emerytury została przez ZUS w decyzji z 28 października 1999 r. wyliczona na 1 marca 1997 r. /tak samo jak w poprzedniej decyzji ZUS na temat wysokości emerytury z dnia 14 listopada 1997 r./, stąd kwestionuje przyznanie mu przez organy zatrudnienia świadczenia przedemerytalnego w nowej wysokości dopiero od dnia 15 listopada 1999 r.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Przypomniał, że zgodnie z par. 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r. /Dz.U. nr 25 poz. 132/ świadczenie przedemerytalne przyznaje się od dnia złożenia w powiatowym urzędzie pracy dokumentów stanowiących podstawę ponownego ustalenia wysokości emerytury i świadczenia przedemerytalnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Podczas rozprawy przed NSA w dniu 15 czerwca 2000 r. skarżący wyjaśnił, że nie dochodzi wypłaty świadczenia przedemerytalnego w nowej wysokości z datą wcześniejszą niż 15 listopada 1999 r. /data przyjęta przez PUP/. Chodzi mu tylko o inne wyliczenie podstawy wymiaru świadczenia przedemerytalnego.
Zmiana wysokości podstawy wymiaru powinna być - zdaniem skarżącego wyliczona przez PUP od 1 marca 1997 r. i od tej podstawy powinny być naliczane wszystkie kolejne waloryzacje, skoro według ZUS nowa wysokość należności powinna być wyliczona na dzień 1 marca 1997 r. Tymczasem PUP w M.-M. - jak zwraca uwagę Janusz B. - nowe wyliczenie dokonał nie z datą od 1 marca 1997 r. a od 15 listopada 1999 r. /dzień złożenia w powiatowym urzędzie pracy dokumentów stanowiących podstawę ponownego ustalenia wysokości emerytury a w konsekwencji i świadczenia przedemerytalnego - por. art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz par. 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania świadczeń określonych w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu/.
Otóż zgodnie z art. 37k ust. 2, 3, 4 i 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu decyzję ustalającą wysokość emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego wydaje organ rentowy /ZUS/ na wniosek powiatowego urzędu pracy. Dopiero od tak ustalonej wysokości emerytury stanowiącej podstawę ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego PUP oblicza wysokość świadczenia przedemerytalnego /90 procent kwoty emerytury określonej w decyzji organu rentowego ustalającej wysokość emerytury w celu ustalenia świadczenia przedemerytalnego/. Ponownie ustalona przez organ rentowy wysokość emerytury /w przypadku udokumentowania przez uprawnioną osobę dodatkowych okresów uprawniających do emerytury lub wskazanie do obliczenia dodatkowej podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie/ jest podstawą do obliczenia nowej wysokości świadczenia przedemerytalnego.
W takiej sytuacji świadczenie przedemerytalne przyznaje się od dnia złożenia w powiatowym urzędzie pracy dokumentów stanowiących podstawę ponownego ustalenia wysokości emerytury i świadczenia przedemerytalnego /por. par. 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania świadczeń określonych w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu/.
Innymi słowy, to ZUS a nie PUP musi obliczyć nową wysokość emerytury. Dopiero ona jest dla PUP podstawą ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego /PUP niejako "mechanicznie" stosuje ustalenia emerytalne ZUS obliczając tylko ile wynosi 90 procent kwoty emerytury/. Tymczasem skarżący błędnie przyjął, że istnieją podstawy prawne do dokonywania samodzielnej "waloryzacji" świadczenia przedemerytalnego przez PUP. Takich uprawnień organ zatrudnienia nie ma.
W tej sytuacji zaskarżona decyzja nie naruszyła obowiązującego prawa i stąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należało skargę oddalić.