Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 27 sierpnia 1991 r., sygn. akt II SA 537/91

Teza

1. W świetle obowiązującego prawa /art. 123 par. 2 Kpa/, nie można wydać w sprawie postanowienia przesądzającego o treści jej przyszłego załatwienia.
2. Nie można na użytek rozpatrywanej sprawy "wprowadzać", nieznanej Kodeksowi postępowania administracyjnego, instytucji prawnej - "zawieszenia materialnego. Kodeks bowiem zna tylko "zawieszenie procesowe", mające charakter wyjątku od zasady ciągłości - w granicach obowiązujących terminów - postępowania administracyjnego.
3. W polskim systemie prawnym gry hazardowe nie są objęte ustawą z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej /Dz.U. nr 41 poz. 324 ze zm./, konstytuującą zasadę wolności gospodarczej. O ile w tej ustawie chodzi o takie działanie administracji gospodarczej aby zabezpieczając ważne interesy publiczne nie hamować niepotrzebnie a raczej sprzyjać rozwojowi przedsiębiorczości i inicjatyw gospodarczych, to w ustawie z dnia 20 maja 1976 r o grach losowych i totalizatorach /Dz.U. nr 19 poz. 122 ze zm./ chodzi o ograniczenie i kontrolę hazardu oraz utrzymanie go w rozsądnych ramach.
4. Art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. przewidujący obowiązek przeznaczania całej nadwyżki wpływów z gier losowych na cele społeczne lub rozwoju gospodarki narodowej, nie został wyłączony przez późniejsze rozwiązania dotyczące działalności gospodarczej z udziałem podmiotów zagranicznych.