Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 11 lipca 1983 r., sygn. akt II SA 565/83

Tezy

Redakcja przepisu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. nr 14 poz. 85/ nie pozwala na interpretację według której wystarczy spełnienie tylko jednego z wymienionych w tym przepisie warunków zamiaru przebywania. Przeciwnie wykładnia gramatyczna art. 6 ust. 1 wskazuje, że oba warunki pobytu stałego to jest zamieszkiwanie pod oznaczonym adresem i zamiar stałego przebywania muszą być spełnione razem.

Skoro skarżąca faktycznie nie zamieszkuje w domu, w którym ubiega się o zameldowanie, to brak jest podstaw do domagania się przez nią aby organy administracji ustaliły obowiązek zameldowania jej pod tym adresem, bez względu na to w jaki sposób i w jakich okolicznościach została ona usunięta z mieszkania, oraz bez względu na jej ewentualny tytuł prawny do nieruchomości, na której znajduje się sporne mieszkanie. Samo bowiem posiadanie tytułu prawnego do lokalu nie daje podstaw do zameldowania jeżeli brak jest faktycznego zamieszkiwania.