Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 14 maja 1993 r., II SA 628/93

Tezy

Z zestawienia art. 2 ust. 2 oraz art. 22 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./ wynika, że każdą osobę pozostającą w stosunku pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy, jeśli uzyskiwała wynagrodzenie przekraczające połowę najniższego wynagrodzenia, należy uznać za osobę pozostającą w stosunku pracy w rozumieniu art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Uzasadnienie

Zbigniew S. w dniu 11 grudnia 1992 r. zarejestrował się jako bezrobotny.

Do karty rejestracyjnej podał, że w okresie od 15 lipca 1986 r. do 3 grudnia 1992 r. zatrudniony był w Urzędzie Miasta i Gminy w L. jako konserwator sprzętu i kierowca w nie pełnym wymiarze czasu pracy.

Kierownik Rejonowego Biura Pracy decyzją z dnia 24 grudnia 1992 r. odmówił zainteresowanemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu nie przepracowania 180 dni w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie 12 miesięcy przed zarejestrowaniem się.

Kierownik Wojewódzkiego Urzędu Pracy w dniu 26 stycznia 1993 r. powyższą decyzję utrzymał w mocy. Urząd ten uznał, że do okresu zatrudnienia, o jakim mowa w art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu można zaliczać tylko okresy trwania stosunku pracy w pełnym wymiarze czasu pracy. Na potwierdzenie owego stanowiska powołał się na pisma wyjaśniające Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 16 czerwca 1992 r. oraz z dnia 26 listopada 1992 r.

Skarżący nie zgodził się z takim rozstrzygnięciem i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wywodząc, że ustawa o zatrudnieniu i bezrobociu nie uzależnia przyznania zasiłku od czasu pracy, a jedynie od okresu zatrudnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji zważył co następuje:

Na rodzące się wątpliwości - czy pozostawanie w stosunku pracy przez okres 180 dni w niepełnym wymiarze czasu pracy wypełnia dyspozycję art. 20 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy należy szukać odpowiedzi w przepisach ogólnych ustawy oraz w przepisie normującym kiedy bezrobotnemu nie przysługuje prawo do zasiłku.

Art. 22 ust. 1 pkt 8 ustawy stanowi, że prawo do zasiłku nie przysługuje takiemu bezrobotnemu, który osiągnął w danym miesiącu wynagrodzenie lub dochód przekraczający wynagrodzenie lub dochód, o którym mowa w art. 2 ust. 2, tj. przekraczające połowę najniższego wynagrodzenia, choćby nie pracował w pełnym wymiarze czasu pracy.

Przepisy dotyczące bezrobotnych stosuje się również do osób pozostających w niepełnym wymiarze czasu pracy, które osiągają w miesiącu wynagrodzenie nie przekraczające połowy najniższego wynagrodzenia /art. 2 ust. 2 pkt 1/.

Z zestawienia art. 2 ust. 2 oraz art. 22 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu wynika, że każdą osobę pozostającą w stosunku pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy, jeżeli uzyskiwała wynagrodzenie przekraczające połowę najniższego wynagrodzenia należy uznać za osobę pozostającą w stosunku pracy w rozumieniu art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Argumentację prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznać zatem trzeba za wadliwą, naruszającą przepis art. 20 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy. Uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, dlatego w myśl art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa zachodzi potrzeba uchylenia zaskarżonych decyzji.