Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak wynika ze skróconego regulaminu sprzedaży premiowanej z 15 października 1996 r., skarżąca spółka Daewoo w 1996 r. zorganizowała sprzedaż premiowaną, która uprawniała klientów zakupujących w jednym z punktów sprzedaży Centrum Daewoo samochody Polonez
Caro lub Polonez Atu w okresie od 6.XI do 31.XII.1996 r., bądź też Nexia w okresie od 23.X do 31.XII.1996 r. do udziału w losowaniu nagród.
Nagrodą główną było 40 wycieczek do Korei Południowej, które zostaną rozlosowane 24.I.1997 r. w obecności notariusza. 20 wycieczek zostanie rozlosowane wśród nabywców Poloneza Caro lub Atu, pozostałe 20 wśród nabywców Nexii.
Do wzięcia udziału w losowaniu uprawniony był każdy kupujący, który, zakupił samochód Polonez Caro lub Polonez Atu w okresie od 6.XII do 31.XII.1996 r., bądź też Nexia w okresie od 23.X do 31.XII.1996 r., a następnie wypełnił otrzymaną przy zakupie kartę pocztową i pozostawił w punkcie sprzedaży lub wysłał pod adresem Centrum Daewoo Sp. z o.o., ul. (...) do 15.I.1997 r. /ważna jest data stempla pocztowego/.
Warunkiem wydania nagrody zwycięzcom było okazanie oryginału faktury, lub rachunku uproszczonego, które dokumentują zakup samochodu uprawniającego do wzięcia udziału w promocji oraz uregulowanie przez nich stosownych podatków od nagród i danin publicznych.
Tak więc bezsporne jest, że powyższa sprzedaż premiowana miała miejsce przed 1 stycznia 1997 r., a więc przed dniem wejścia w życie nowelizacji z dnia 12 września 1996 r., tj. ustawy o zmianie ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych oraz o zmianie innych ustaw /Dz.U. nr 132 poz. 621/. Na mocy powyższej nowelizacji w art. 2 ust. 1 ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych dodano pkt 9, zaliczając do gier losowych loterie promocyjne, w których uczestniczy się przez nabycie towaru lub usługi i tym samym nieodpłatnie uczestniczy się w loterii, a podmiot urządzający loterię oferuje wygrane pieniężne lub rzeczowe.
Zarzutom skargi nie można odmówić słuszności. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 10 lutego 1998 r. II SA 1555-1558/97 oraz II SA 1260/97 /Jurysta 1998 nr 5 str. 26/ i dokonał obszernej analizy i wykładni przepisów ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych.
Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie w pełni podziela poglądy prawne wyrażone w powołanych wyrokach z 10 lutego 1998 r.
W szczególności Naczelny Sąd Administracyjny podziela poglądy, wyrażone w doktrynie /szczegółowo podane publikacje zawarte są w uzasadnieniu wyroków z dnia 10 lutego 1998 r./ dotyczące:
1/ różnic pomiędzy sprzedażą z zastrzeżeniem losowania nagród a loteria fantowa, 2/ wykładni ścisłej przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych i zakładach wzajemnych, 3/ konieczności wnikliwego, zindywidualizowanego badania i oceny w każdej konkretnej sprawie, czy określona działalność jest grą losową /hazardem/. czy też działalnością gospodarczą opartą na wolności gospodarczej i regułach wolnej gry rynkowej i konkurencji.
Tak jak nadużyciem prawa i obejściem przepisów ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych byłoby podejmowanie czynności ubocznych, pozorujących pozbawienie danej gry przymiotów gry losowej, tak samo sprzeczne z przepisami i celami ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych byłoby rozszerzanie przepisów tej ustawy na dozwolone prawem działania w innych dziedzinach, których funkcjonowanie regulują inne ustawy /np. ustawa o działalności gospodarczej/.
W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości, że była to sprzedaż samochodów premiowana wycieczkami do Korei Południowej, a więc umowa sprzedaży z dodatkowymi postanowieniami umownymi, dotyczącymi możliwości udziału w losowaniu wycieczek wśród nabywców samochodów.
Przyjęcie, iż była to gra losowa - loteria fantowa - stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych i zakładach wzajemnych /Dz.U. nr 68 poz. 341 ze zm./.
Z tych względów i po myśli art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.