Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 27 stycznia 1989 r., II SA 666/88

Teza

1. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego /ani też przepisy żadnej innej procedury/ nie nakładają obowiązku sporządzania oświadczeń własnoręcznie, istotne jest, aby zachowane były przepisy art. 82 i art. 83 Kpa, obowiązujące przy przesłuchaniu świadków.
2. Niewłaściwe jest zastępowanie zeznań świadków "notatkami z rozmów" a także konfrontowanie treści notatek z treścią oświadczeń złożonych przez świadków w okresie wcześniejszym /po uprzedzeniu ich o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań/ w celu wykazania, iż oświadczenia nie są wiarygodny.
3. Zastępowanie dowodu z dokumentu w postaci oświadczenia złożonego przez stronę, treścią notatki służbowej zawierającej opis, czy też skrót tego oświadczenia, w sytuacji kiedy dołączenie oryginału tego dowodu lub jego kserokopii nie nastręcza jakichkolwiek trudności należy uznać za nieprawidłowość.
4. Uzasadnienie decyzji uwzględniające przyjęcie dowodu nie może być wewnętrznie sprzeczne i z treści uzasadnienia musi jasno wynikać czy organ administracji przyjął, że strona nie udokumentowała ujętej w dowodzie przynależności do organizacji, czy też, że przynależność udokumentowała, a jedynie nie wykazała prowadzenia w tej organizacji aktywnej działalności.