Prosto w prawo Dla profesjonalistyPro

Postanowienie NSA w Warszawie (przed reformą)z 11 września 1991 r., sygn. akt II SA 667/91

prawomocneTekst u wydawcy: CBOSA

Teza

Bez względu na to, czy decyzję pierwszoinstancyjną w sprawie nadzoru budowlanego wydał rejonowy organ rządowej administracji ogólnej czy też organ samorządowy właściwy na podstawie porozumienia, o jakim mowa w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./, organem odwoławczym jest zawsze właściwy miejscowy wojewoda /art. 17 pkt 1 Kpa/.

Sentencja

postanawia:

  1. Odwołania od decyzji o ustaleniu miejsca i warunków inwestycji oraz od postanowień zawierających informację o możliwościach i warunkach realizacji inwestycji rozpoznaje właściwy Wojewoda.

Uzasadnienie

Podstawowy problem w rozpoznawanej sprawie polega na trudności w zakwalifikowaniu aktu nazwanego "opinią lokalizacyjną" w sytuacji gdy burmistrz miasta nie podał w nim podstawy prawnej, a obowiązujące prawo pojęcia "opinii lokalizacyjnej" nie używa.

Z treści omawianego aktu, błędnie nazwanego "opinią lokalizacyjną" wynika, że jest to w istocie decyzja /a nie postanowienie/ o ustaleniu warunków i miejsca inwestycji budowlanej lub o zatwierdzeniu planu zagospodarowania działki.

Do wydania decyzji w tym przedmiocie upoważnia par. 45 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego /Dz.U. nr 8 poz. 48 ze zm./.

Tekst u wydawcy: CBOSAPobrany 4 października 2026 r.Zgłoś dane osobowe albo błąd

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.