Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 22 października 1991 r., II SA 683/91

Teza

1. "Zdolność" do pracy w sensie art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu /Dz.U. nr 75 poz. 446 ze zm./ należy rozumieć tak samo jak zdolność osoby pracującej zawodowo; zdolności tej nie zmienia przejściowa choroba, stwierdzona stosownym zaświadczeniem lekarskim.
2. Te same względy, które każą wypłacać przejściowo choremu pracownikowi zasiłek chorobowy, uzasadniają wypłacanie choremu bezrobotnemu zasiłku dla bezrobotnych.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Anny W. na decyzję Wojewody S-kiego z dnia 3 lipca 1991 r. w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych i na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Rejonowego Biura Pracy w S.

Uzasadnienie

Anna W., zarejestrowana jako bezrobotna w Rejonowym Biurze Pracy w S., otrzymywała zasiłek w okresie od dnia 2 października 1990 r. do dnia 30 kwietnia 1991 r.

Z zaświadczenia lekarskiego szpitala w W. wynika, iż skarżąca jest niezdolna do pracy od dnia 24 maja 1991 r. do dnia 26 września 1991 r., a więc przez 126 dni.

W związku z powyższym Kierownik Urzędu Rejonowego w S. decyzją z dnia 4 czerwca 1991 r., powołując się na art. 2 ust. 1 pkt 8 oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu /Dz.U. nr 75 poz. 446 ze zm./, odmówił Annie W. przyznania zasiłku dla bezrobotnego za okres od dnia 24 maja 1991 r. do dnia 26 września 1991 r.

Od decyzji tej Anna W. wniosła odwołanie, ale Wojewoda S-ki decyzją z dnia 3 lipca 1991 r. nr BP.9112/43/91 utrzymał ją w mocy. Organy orzekające obu instancji prezentowały pogląd, że bezrobotnym jest osoba zdolna do świadczenia pracy. Skoro Anna W. w powyższym okresie nie jest zdolna do pracy, to zasiłek dla bezrobotnych jej nie przysługuje.

Decyzja Wojewody była przedmiotem skargi Anny W. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wniosła o jej uchylenie, a także o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Zarzuciła, iż omawiana decyzja jest niesłuszna, bo w trudnej przejściowo sytuacji pozbawia ją środków do życia.

Odpowiadając na skargę, Wojewoda S-ki wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Jest bezsporne, że stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu /Dz.U. nr 75 poz. 446 ze zm./ za bezrobotnego uważa się osobę zdolną do pracy i gotową do jej podjęcia w ramach stosunku pracy.

Ową "zdolność" należy rozumieć tak samo jak zdolność osoby pracującej zawodowo, to jest jako możliwość wykonywania pracy "w zasadzie", czego nie zmienia przejściowa choroba, stwierdzona stosownym zaświadczeniem lekarskim.

Te same względy społeczne, które każą przejściowo choremu pracownikowi wypłacać zasiłek chorobowy, uzasadniają wypłacanie choremu bezrobotnemu zasiłku dla bezrobotnych.

Zwolnienie lekarskie skarżącej wiąże się z chorobowymi powikłaniami porodowymi, które mają charakter przejściowy, w konsekwencji czego skarżąca jest w zasadzie zdolna do pracy. Skoro ponadto spełnia ona wszystkie inne warunki ustawowe niezbędne do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych, przeto należało uznać, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, i w konsekwencji uchylić je na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa.