Postanowienie NSA w Warszawie (przed reformą) z 27 kwietnia 2001 r., II SA 697/00

Sprawa

sprawy ze skargi Stanisława S. na pismo informacyjne Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego z dnia 1 października 1999 r. (...) w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty z tytułu zmiany uprawnień przewozowych w międzynarodowym transporcie drogowym - postanawia skargę odrzucić.

Teza

Akty lub czynności z zakresu administracji publicznej związane z pobieraniem /zwrotem/ wspomnianych wyżej opłat muszą być zawsze aktami lub czynnościami Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, nie zaś kierownika Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego.

Podejmując akty lub czynności w zakresie opłat za koncesje i zezwolenia zagraniczne na przewóz rzeczy, kierownik Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego nie może tego czynić we własnym imieniu, lecz zawsze z upoważnienia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny,

Uzasadnienie

Przedsiębiorstwo Transportowo-Spedycyjne "L." Sp. z o.o. w C. zrzekło się na rzecz Stanisława S., zwanego dalej "skarżącym", koncesji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego. W celu uzyskania koncesji skarżący w dniu 16 czerwca 1999 r. złożył w Biurze Obsługi Transportu Międzynarodowego Ministerstwa Transportu i Gospodarki Morskiej stosowny wniosek i dokumenty, uzupełniony w dniu 2 lipca 1999 r.

Decyzją Dyrektora Departamentu Transportu Samochodowego Ministerstwa Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 12 lipca 1999 r., wydaną z upoważnienia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, udzielono skarżącemu koncesję Nr T-0314979 na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy, z zasięgiem na wszystkie kraje, stosownie do art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego /Dz.U. nr 106 poz. 677 ze zm./. Koncesja została wydana w dniu 16 lipca 1999 r., po wniesieniu przez skarżącego opłaty w kwocie 8.000 zł. Podstawę pobrania opłaty stanowił przepis par. 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 3 grudnia 1997 r. w sprawie określenia wysokości opłat za uprawnienia przewozowe w międzynarodowym transporcie drogowym, trybu ich wnoszenia oraz jednostek upoważnionych do ich pobierania /Dz.U. nr 148 poz. 992/, według brzmienia ustalonego rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 czerwca 1999 r. /Dz.U. nr 53 poz. 565/. Rozporządzenie z dnia 10 czerwca 1999 r. weszło w życie z dniem 27 czerwca 1999 r. Stosownie do zmienionego tym rozporządzeniem przepisu par. 3 pkt 6 za zmianę koncesji polegającą na przejęciu przez innego przedsiębiorcę w całości lub w części działalności w zakresie międzynarodowego transportu drogowego pobiera się opłatę w wysokości 8.000 zł od każdego uprawnienia /koncesji/. Cytowane rozporządzenie podwyższało opłatę za jedną koncesję z kwoty 4.000 zł na kwotę 8.000 zł.

Skarżący zwrócił się o zwrot części uiszczonej opłaty za udzielenie koncesji w kwocie 4.000 zł. Zdaniem Skarżącego opłaty powinny być ustalone według stawek z daty złożenia wniosku, tj. sprzed wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 czerwca 1999 r. Stosownie do obowiązującego wówczas par. 3 pkt 6 cytowanego rozporządzenia za zmianę koncesji polegającej na przejęciu w całości działalności w zakresie międzynarodowego transportu drogowego oraz pojazdów objętych koncesjami przez innego przedsiębiorcę pobiera się opłatę w wysokości 4.000 zł od każdego pojazdu objętego koncesją.

Biuro Obsługi Transportu Międzynarodowego Ministerstwa Transportu i Gospodarki Morskiej w piśmie z dnia 26 sierpnia 1999 r. oraz w piśmie z dnia 1 października 1999 r. (...) odmówiło skarżącemu zwrotu żądanej opłaty, uznając że pobrano od niego opłatę w prawidłowej wysokości, według przepisów obowiązujących w dacie wydania koncesji.

Uznając cytowane pismo z dnia 1 października 1999 r. za decyzję, skarżący, podtrzymując stanowisko prezentowane w postępowaniu administracyjnym, złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Nie przesądzając zasadności skargi, jej wniesienie jest przedwczesne. Po pierwsze, decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym oraz inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, muszą pochodzić od organu administracji publicznej. Ten wymóg nie jest spełniony w niniejszej sprawie, gdyż przedmiotem skargi jest pismo Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego Ministerstwa Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 października 1999 r. (...) podpisane przez zastępcę dyrektora tego biura. Osoba podpisująca powyższe pismo nie powołuje się na upoważnienie pochodzące od Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej do załatwienia omawianej sprawy w jego imieniu. W tym miejscu należy dodać, że zgodnie z zasadami porządku prawnego w Rzeczpospolitej Polskiej organ administracji publicznej nie może swych ustawowych kompetencji scedować na inny organ.

Zatem wskazanie w par. 12 ust. 1 pkt 1 cytowanego rozporządzenia z dnia 3 grudnia 1997 r. kierownika Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego w Warszawie, jako organu właściwego w zakresie opłat za koncesje i zezwolenia zagraniczne na przewóz rzeczy, nie może mieć mocy prawnej. Innymi słowy, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej związane z pobieraniem /zwrotem/ wspomnianych wyżej opłat muszą być zawsze aktami lub czynnościami Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, nie zaś kierownika Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego w Warszawie. W każdym zaś razie, podejmując akty lub czynności w zakresie wspomnianych wyżej opłat, kierownik Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego w Warszawie nie może tego czynić we własnym imieniu, lecz zawsze z upoważnienia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej.

Niezależnie od powyższego warunkiem skutecznego złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego jest uprzednie wyczerpanie środków odwoławczych, o których mowa w art. 34 ustawy o NSA. W omawianej zaś sprawie trudno byłoby uznać, aby wspomniana wyżej procedura została wyczerpana.

W tym stanie sprawy skarga podlega odrzuceniu /art. 27 ust. 2 w związku z art. 53 ust. 3 ustawy o NSA/.