Uzasadnienie
Jolanta Teresa K. zarejestrowała się w dniu 21 grudnia 1990 r. jako bezrobotna poszukująca pracy. Z karty rejestracyjnej wynika, że miała wyznaczone przez Rejonowe Biuro Pracy daty wizyt w dniach: 11 stycznia, 25 stycznia, 21 lutego, 21 marca, 22 kwietnia i 21 maja 1991 r. i w tych dniach faktycznie stawiła się w Biurze.
Z powodu braku możliwości zatrudnienia była kwalifikowana do wypłaty zasiłku dla bezrobotnych. Adnotacja na karcie rejestracyjnej wskazuje, że w dniu 22 kwietnia 1991 r. została zakwalifikowana do zasiłku od dnia 21 kwietnia do dnia 20 maja 1991 r. z powodu braku propozycji odpowiedniej pracy. Zapis ten został poprawiony w ten sposób, że datę końcową 20 maja 1991 r. skreślono i na jej miejsce wpisano: "15.V. 1991 r."
Decyzją z dnia 3 czerwca 1991 r. nr BPN/9223/5703/91 Kierownik Urzędu Rejonowego w W. przyznał Jolancie Teresie K. zasiłek dla bezrobotnego za okres od dnia 21 kwietnia do dnia 15 maja 1991 r. /decyzja ta została wysłana do strony dopiero w dniu 24 czerwca 1991 r./, a drugą decyzją z tej samej daty, nr BPN/9211/488/91, postanowił wykreślić Jolantę Teresę K. z rejestru bezrobotnych i odmówił przyznania jej zasiłku dla bezrobotnego od dnia 16 maja 1991 r. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, iż przyjęto, że Jolanta Teresa K. nie spełnia warunków ustalonych w art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu /Dz.U. nr 75 poz. 446 ze zm./.
Od tej ostatniej decyzji Jolanta Teresa K. złożyła odwołanie, które nie zostało uwzględnione przez Dyrektora Wojewódzkiego Biura Pracy, działającego z upoważnienia Wojewody W-kiego /decyzja z dnia 24 czerwca 1991 r. nr WBP.0904/44/91/. Z uzasadnienia decyzji odwoławczej wynika, że w dniu 7 maja 1991 r. Jolanta Teresa K. urodziła dziecko i nie spełnia warunku zawartego w art. 2 ust. 1 pkt 8 powołanej ustawy o zatrudnieniu. Stwierdzono również, że rozstrzygnięcie to nie zamyka drogi do ponownego zarejestrowania się skarżącej jako bezrobotnej "z chwilą odzyskania zdolności do pracy i gotowości do jej podjęcia".
Powyższą, ostateczną w toku instancji decyzję organu II instancji Jolanta Teresa K. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Twierdzi, że w wyznaczonym terminie kolejnej wizyty, to jest w dniu 21 maja 1991 r., stawiła się w Rejonowym Biurze Pracy i w tym dniu przedstawiła "świadectwo szpitala w W. o urodzeniu żywego dziecka". Podniosła również, że Rejonowe Biuro Pracy nie ma uprawnień do orzekania o trwałej niezdolności do pracy kobiety, która urodziła dziecko, i pozbawiania jej i dziecka środków do życia. Uważa, że urodzenie dziecka i uzyskanie zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy z powodu urlopu macierzyńskiego nie świadczy o tym, iż nie była w tym czasie zdolna do pracy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wojewódzkiego Biura Pracy wnosił o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarżąca przed zarejestrowaniem się jako bezrobotna pracowała do dnia 30 listopada 1990 r. jako ekspedientka. W momencie rejestracji spełniała ona warunki ustawowe przewidziane w art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu /Dz.U. nr 75 poz. 446 ze zm./ i otrzymywała zasiłek dla bezrobotnych, gdyż Rejonowe Biuro Pracy nie miało dla niej propozycji odpowiedniej pracy.
Gdyby skarżąca była skierowana do pracy, otrzymywałaby w okresie urlopu macierzyńskiego odpowiednie świadczenia z ubezpieczenia społecznego, należne w okresie choroby lub macierzyństwa. Nie mogąc uzyskać zatrudnienia bez swej winy, świadczeń tych została pozbawiona.
Sąd nie podziela poglądu prezentowanego w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji organu I instancji, że skarżąca, w wyniku urodzenia dziecka, nie spełnia warunku ustawowego /art. 2 ust. 1 pkt 8 omawianej ustawy o zatrudnieniu/. Należy zauważyć, że przepis ten przede wszystkim określa pojęcie bezrobotnego. Natomiast kwestię, komu przysługuje prawo do zasiłku, reguluje przepis art. 15 ust. 1 i 2 ustawy w brzmieniu nadanym przez art. 1 ustawy z dnia 27 lipca 1990 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu /Dz.U. nr 56 poz. 323/. Bezsporne jest, co wynika z zapisów w kartotece, że Rejonowe Biuro Pracy nie miało możliwości zapewnienia skarżącej odpowiedniej pracy, a zatem na podstawie art. 10 pkt 4 cytowanej ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. powinno jej przyznawać i wypłacać zasiłki.
Z kolei art. 16 ust. 1 tej ustawy określa sytuacje, w których bezrobotnemu nie przysługuje zasiłek. W pkt 5 i 6 tego ustępu wyjaśniono, że zasiłek nie przysługuje bezrobotnemu, który pobiera świadczenie pieniężne z ubezpieczenia społecznego w razie choroby lub macierzyństwa albo zasiłek wychowawczy. Z przepisu tego wynika, że niepobieranie świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby lub macierzyństwa albo zasiłku wychowawczego sprawia, iż bezrobotnemu przysługuje zasiłek dla bezrobotnego. Z przepisu tego wynika również, że ustawodawca w art. 16 ust. 1 nie posługuje się pojęciem bezrobotnego zawartym w art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy, skoro do bezrobotnych zalicza również osoby chore lub przebywające na urlopie macierzyńskim albo wychowawczym.
Z wyżej wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 1 i 2 ust. 1 i 3 Kpa, uwzględniając skargę, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.