Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 21 czerwca 1999 r., II SA 712/99

Teza

Warunkiem skuteczności odwołania oświadczenia o wystąpienie ze służby w Policji jest wymóg ustawowy, by doszło ono jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej.

Uzasadnienie

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia 10 marca 1999 r., na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26 ze zm./, po rozpatrzeniu wniosku Jana Zbigniewa S. z dnia 15 lutego 1999 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 lutego 1999 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, co następuje:

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia 2 lutego 1999 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 14 lipca 1992 r.

W złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Jan Zbigniew S. podnosi, że decyzja Komendanta Głównego Policji jest cyt. "dotknięta bez wątpienia wadą nieważności z art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa".

W toku ponownego rozpatrzenia sprawy nie stwierdzono przesłanek, które stanowiłyby podstawę do unieważnienia decyzji o zwolnieniu ze służby.

Bezspornym jest, że Jan S. odszedł ze służby na własną prośbę i załatwił wszelkie formalności z tym związane. Nie kwestionował rozkazu personalnego zwalniającego go ze służby ani też nie skorzystał z przysługującej mu skargi na decyzję.

Złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zawiera żadnych argumentów polemicznych w stosunku do treści zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, że decyzja z dnia 14 lipca 1992 r. utrzymująca w mocy rozkaz personalny nr 46/92 Komendanta Wojewódzkiego Policji zwalniająca pana Jana S. ze służby w Policji wydana została bez naruszenia prawa materialnego, a także bez takiego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogłyby mieć wpływ na ostateczny wynik sprawy i dlatego postanowiono jak we wstępie.

Na powyższe decyzje wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Jan Zbigniew S., wnosząc o stwierdzenie ich nieważności.

Skarżący podnosi w szczególności, że w dniu 17 czerwca 1992 r. godz. 15.30 złożył raport o zwolnienie ze służby w Policji.

W dniu 19 czerwca 1992 r. /18 czerwca było święto/ po przybyciu do pracy niezwłocznie złożył w Wydziale Kadr KWP raport do Komendanta Wojewódzkiego Policji, z prośbą o wycofanie uprzedniego raportu zawierającego moją wolę o zwolnienie z Policji na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

Pomimo tego, że KWP była znana jego wola z dnia 19 czerwca 1992 r. wycofująca prośbę o zwolnienie mnie ze służby w Policji, w dniu 24 czerwca 1992 r. został mu doręczony Rozkaz Personalny z dnia 17 czerwca 1992 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji, w którym termin rozwiązania stosunku służbowego sam Komendant określił na dzień 15 lipca 1992 r., pomimo jego raportu z dnia 19 czerwca 1992 r. wycofującego uprzednią jego wolę w przedmiocie zwolnienia ze służby.

Mimo wycofania raportu o zwolnienie, w dniu 23 lipca 1992 r. zapoznano go z rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z 14 lipca 1992 r., który utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Zdaniem skarżącego naruszone zostały przepisy art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, art. 61 kodeksu cywilnego i art. 105 Kpa.

W odpowiedzi na skargę wnoszono o jej oddalenie, podkreślając, że zwolnienie skarżącego ze służby nastąpiło na wyraźną jego prośbę zawartą w raporcie z dnia 17.06.1992 r. Stosownie do art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, w brzmieniu obowiązującym w czasie zwalniania skarżącego ze służby, policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od chwili zgłoszenia przez niego pisemnego żądania takiego zwolnienia. Komendant Wojewódzki Policji określił termin zwolnienia skarżącego ze służby na dzień 15 lipca 1992 r., a więc został zachowany określony cytowanym wyżej przepisem termin zwolnienia policjanta ze służby.

Wnosząc żądanie zwolnienia ze służby skarżący złożył oświadczenie woli. Zgodnie z art. 61 Kodeksu cywilnego oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła ona skutecznie zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej.

Skarżący raport o zwolnieniu ze służby złożył Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w dniu 17.06.1992 r. Tego samego dnia tenże Komendant wydał decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby. Raport obejmujący prośbę o wycofanie raportu z 17.06.1992 r. skarżący złożył w dniu 19.06.1992 r. Zatem w świetle art. 61 Kc odwołanie oświadczenia woli złożonego w raporcie z 17.06.1992 r. nie mogło być skuteczne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Bezsporne jest, że w dniu 17 czerwca 1992 r. zgłosił na piśmie wystąpienie ze służby.

Rozkazem personalnym z dnia 17 czerwca 1992 r. skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 15 lipca 1992 r. na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji.

W dniu 19 czerwca 1992 r. skarżący złożył pismo, w którym prosił o wycofanie raportu o zwolnienie.

Art. 61 kodeksu cywilnego stanowi:

"Oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej".

Centralnym dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy złożone w dniu 19 czerwca 1992 r. odwołanie oświadczenia woli skarżącego z 17 czerwca 1992 r. było skuteczne.

Wbrew zarzutom skargi odpowiedź na powyższe pytanie jest negatywna. Warunkiem bowiem skuteczności odwołania takiego oświadczenia jest wymóg ustawowy, by doszło ono jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. Warunek ten nie został spełniony. Oświadczenie skarżącego z 17 czerwca 1992 r. dotarło do przełożonych w tymże dniu i z tegoż dnia pochodzi decyzja organu I instancji o zwolnieniu ze służby, zaś odwołanie oświadczenia wniesiono później tj. 19 czerwca 1992 r.

Tak więc ustalenia zaskarżonych decyzji są prawidłowe i dlatego na zasadzie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - orzeczono jak w sentencji.