Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 19 sierpnia 1997 r., II SA 726/97

Tezy

Wypowiedzenie stosunku pracy z nominacji z powodu likwidacji ministerstwa, dokonanej w ramach reformy centrum administracyjno-gospodarczego rzędu nie wymaga rozważenia możliwości przeniesienia pracownika na inne stanowisko, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./.

Uzasadnienie

Minister Przemysłu i Handlu wypowiedział Andrzejowi B. stosunek pracy z dniem 1.12.1996 r. ze skutkiem na 28.02.1997 r. z powodu likwidacji Ministerstwa Przemysłu i Handlu, dokonanej w ramach reformowania funkcjonowania gospodarki i administracji publicznej. Andrzej B. zaskarżył decyzję o wypowiedzeniu mu stosunku pracy z mianowania. Zdaniem skarżącego nie było podstaw do rozwiązania stosunku pracy w trybie art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, gdyż istniała możliwość dalszego zatrudnienia go na tym samym stanowisku. Komórka, w której Andrzej B. pracował, została przeniesiona do Ministerstwa Gospodarki i wcielona do biura prawnego. Sprawy, które skarżący prowadzi dalej prowadzone są przez to biuro. Wypowiedzenia dokonał minister przemysłu i handlu, przekraczając swoje uprawnienia. Kompetencje w tym zakresie przysługiwały natomiast likwidatorowi ministerstwa. Wypowiedzenie nie mogło również nastąpić przed 1.01.1997 r. Ponadto likwidator nie udzielił skarżącemu żadnej pomocy w znalezieniu zatrudnienia, czym naruszył par. 4 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 września 1996 r.

W odpowiedzi na skargę Likwidator MPiH wniósł o jej oddalenie z powodów podanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wypowiedzenie Andrzejowi B. stosunku pracy z powodu likwidacji urzędu nie narusza prawa. Przepis art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych nakłada na pracodawcę obowiązek rozważenia, w związku z wypowiedzeniem stosunku pracy, możliwości przeniesienia pracownika mianowanego na inne stanowisko w tym parnym urzędzie. Obowiązek ten staje się za bezprzedmiotowy w sytuacji, gdy likwidowany urząd faktycznie przestaje istnieć.

Taki charakter miała likwidacja Ministerstwa Przemysłu i Handlu dokonana ustawą z dnia 8 sierpnia 1996 r. - przepisy wprowadzające ustawy reformujące funkcjonowanie gospodarki i administracji publicznej /Dz.U. nr 106 poz. 497/. Nowo powstałe Ministerstwo Gospodarki nie przejęło dotychczasowego Ministerstwa Przemysłu i Handlu jako urzędu - zakładu pracy. Nie mogło być więc uznane za ten sam urząd, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy urzędniczej. Przejęciu podlegały jedynie zadania i kompetencje oraz składniki majątkowe likwidowanego resortu /art. 8 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. - przepisy wprowadzające (...) i par. 2 ust. 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 września 1996 r. w sprawie trybu likwidacji ministerstw i urzędów znoszonych w ramach reformy centrum administracyjno-gospodarczego rządu oraz trybu organizowania ministerstw i urzędów i innych organów utworzonych w ramach tej reformy; D z. U. nr 108 poz. 517/. Ustawodawca nie przewidział więc w ramach tej reformy prawnej ciągłości pomiędzy Ministerstwem Przemysłu i Handlu i Ministerstwem Gospodarki jako urzędami - zakładami pracy. Zwolnienie pracowników likwidowanego Ministerstwa Przemysłu i Handlu i przyjmowanie do pracy pracowników w nowo powstałym Ministerstwie Gospodarki należy w związku z tym potraktować jako dwie różne kwestie. Podkreśla to art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. - przepisy wprowadzające (...) stanowiąc, że przeniesieni do nowo utworzonych urzędów mogą być urzędnicy, z którymi stosunki pracy zostały rozwiązane z powodu likwidacji urzędu, Stwierdzenie niemożności przeniesienia pracownika do nowo utworzonego urzędu nie jest więc przesłanką dopuszczalności wypowiedzenia.

Wspomniane rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 września 1996 r. co prawda zobowiązuje likwidatora urzędu do zapewnienia zwalnianym pracownikom pomocy w zatrudnieniu /par. 4 ust. 3/. Wywiązanie się z tego obowiązku nie ma jednak wpływu na ocenę legalności wypowiedzenia.

Ustawa z dnia 8 sierpnia 1996 r. - przepisy wprowadzające (...) weszła w życie 1.01.1997 r., z wyjątkiem m.in. art. 22 i art. 24, obowiązujących od 30.08.1996 r. Oznacza to, że już od 30.08.1996 r. mogły być podejmowane pewne działania zmierzające do likwidacji dotychczasowych ministerstw, w tym czynności rozwiązujące stosunki pracy. Nie jest więc uzasadniony zarzut przedwczesności wypowiedzenia. Powołani w ramach procesów likwidacyjnych likwidatorzy urzędów nie zostali ustawowo wyposażeni w kompetencje pracodawcy w stosunku do pracowników likwidowanych jednostek.

Wspomniane rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 września 1996 r. określające tryb likwidacji ministerstw również wprost nie wyposaża likwidatora w kompetencje do rozwiązywania stosunków pracy. Tak więc do 31.12.1996 r. ministrowie jako kierownicy ministerstw zachowali swoje dotychczasowe ustawowe kompetencje pracodawców, w tym kompetencje w zakresie rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy. Nie ma zatem podstaw do stwierdzenia, iż decyzję o wypowiedzeniu podjął organ niewłaściwy.